BİLMİYORSUN...
Bir çocuk gibisin şimdilerde,
Beni üzmek için türlü yaramazlıklar yapıyorsun!
Bir çocuk misali düşüncesiz ve anlamsız hareketlerle,
Beni kendinden,
Soğutmaya çabalıyorsun!
Oysa bilmiyorsun!
Benim senden daha çocuk olduğumu!
Öyleki, senin tüm hırçınlıklarını görmezden gelerek,
Ve seni bir çocuğun o en savunmasız masumiyetiyle seyrederek,
Sana yüreğimde,
Tertemiz sevgiler biriktirip,
Seni tüm incinmelerime rağmen,
Bir çocuk gözyaşının duruluğunca,
Olanca saflığımla ve içtenliğimle sevdiğimi!
Oysa bilmiyorsun!
Seni,
Etrafı birbirine katıp ağlayan,
Annesine hasret,
Kimsesiz bir çocuk misali,
Delicesine özlediğimi!
Ve bilmiyorsun!
Bir gün içimdeki özlemle birlikte,
Zamanın geçeceğini,
Benim büyüyeceğimi,
Fakat zamana rağmen,
Özlemimin her geçen gün daha da çok alevlenerek,
İçimi her geçen gün daha çok acıtıp,
Yakmaya devam edeceğini,
Ve sana olan özlemimin asla dinmeyeceğini!
Mutlu anların değeri dışında,
Umutların da gün gelip yiteceğini!
En sonunda o hiç beklenmeyen an gelip çattığında,
Kalbime gömdüğüm özlemlerimle beraber,
Benim de yaşayan her canlı gibi,
Sonsuzluğa karışıp tükeneceğimi..!
Aslolanın,
Herşeye rağmen sevebilmek olduğunu,
Ve sevebilen bir yüreğin,
Dünyanın en şanslı,
Ve en asil yüreği olduğunu,
Bilmiyorsun!
Sevebilmek nedir?
Bilmiyorsun!