Follow along with the video below to see how to install our site as a web app on your home screen.
Not: This feature may not be available in some browsers.
Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi
Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz.. Tarayıcınızı güncellemeli veya alternatif bir tarayıcı kullanmalısınız.
Böyle başlasın bundan sonra tüm sabahlarımız... Kalbimizi ısıtalım hep böyle,birbirimizin sıcağı olalım... Alnımdan öp,dokun yüzüme... Sarıl sımsıkı... Susayım! Gözlerine uzun uzun bakayım... Bana sevgini öyle anlatki;UTANAYIM...
Sonra, Seni izleyeyim uzun uzun uyurken,yanımdayken, rüyanda belki bizi görüyorken.. Sana dokunurken sessizce,uyanıver bir anda... Dokun dudaklarıma,dudaklarınla... Hafif gülümseyerek ,"Günaydın Hayatım" de, "Bende sana yine, " Günaydın Dünyam" diyeyim... Kahvaltı yapalım sonra... Sen bana ellerinle reçelli ekmek yedir, Bende senin çayını doldurayım. Dışarı çıkalım,gezinelim yemyeşil bir parkta...
Elimi tut sımsıkı... Hava soğuksa paltom ol,sıcaksa hafif esen rüzgarım... Sinemeya gidelim beraber. Film seçmekte zorlanalım,hatta tartışalım tatlı tatlı... İlk tartışmamız olsun... Akşam olsun,başbaşa yemek yiyelim... Uzun uzun bakalım yine birbirimize... Yediklerimizden hiç birşey anlamayalım. Sobet edelim,en komik anılarımızı paylaşalım,gülelim... Ardından gelen sessizliği fırsat bilip "seni sevdiğimi" söyleyeyim.. Sadece "bende" ile bitirme cümleni... Uzun uzun cümleler kur bana.. Yine utanayım,yüzüm kızarsın, Kocaman sarılalım birbirimize uzun süre..
Sonra, Bir sonraki görüşmenin heyecanıyla ayrılsın ellerimiz,gözlerimiz... Uzaksın bana şimdi! Özlüyorum... Dokunamadığım yüzünü,tutamadığım ellerini özlüyorum... Her gün daha fazla istiyorum seni yanımda. Duygularımda dolaş istiyorum. Anlatamıyorum çoğu zaman,susuyorum. Uzaklık canımı yakıyor...Korkuyorum!
Gerçek miyiz diye soruyorum kendime bazen? Eğer rüyaysa uyanmak istemiyorum...!
Buğulu bakışlarına çiğ düşmesin baharda,
Gözlerin sustuğunda bırak yüreğin konuşur olsun,
İçinden geldiği gibi…
Tomurcuklar çiçeğe durduğunda,
Meyvesi yasak olmasın gibi.
Tadı sen olsun biraz mayhoş,
Biraz da ekşi olsun istersen
Ama ruhu senden olsun yeter ki…
Yosun kokulu saçların savrulduğunda
Yüzümü yalayıp geçsin, bırak kolun yastığım olsun.
Dağıt saçlarını üzerinde yatayım döşeğim gibi…
Yanağıma değdiğinde yanağın,
Dudakların badem tadında gibi…
Tadı sen olsun, biraz mayhoş,
Biraz da ekşi olsun istersen,
Ama senin dudakların olsun yeter ki
Yüzüne güneş doğsun güldüğünde
Yanağında gamze olsun
Güle inat açmış gonca gibi.
Dil dudağa değdiğinde kızarsın
Zehir sunsun bal gibi.
Tadı sen olsun, biraz mayhoş,
Biraz da ekşi olsun istersen,
Ama ölümüm senin elinden olsun yeter ki…
bilirsin! Ne olur gitmeden son bir kez çok sevdiğini söyle!“
Sevgilim; ben sana hiçbir sevgi sözcüğünü yakıştıramazken
nasıl gidersin? Buna dayanabileceğimi mi sanıyorsun
yanılıyorsun. Hiçbir seven yürek
kolay sözlerle mektup yazmaz ki-sevdiğine… Şimdi sen söyle
nasıl inanayım gittiğine? (eğer gidersen
kimsesiz bir çocuk gibi kapında ağlarım )
…demek
gidiyorsun; yağmur bulutlarını gözlerime bırakarak
beynimde şimşekler çaktırarak ve en kötüsü de beni bana bırakarak… Şimdi gidişini de özleyecek bu yürek ve bu bedenimi nasıl bir yükün altına soktuğunu hiçbir zaman bilmeyeceksin. İnan bana şimdi hiçbir aşk yakışmayacak yüreğime
sevmeyeceğim ve hiç sevilmeyeceğim… ( her şey seninle gitti-bir ben/ yine sende bittim… )
“saçının her telini bile o kadar çok özlüyorum ki… Sadece çok seviyorum!”
Şimdi! Tüm martıları siyaha boyamak var; artık hiç istemiyorum uçmalarını. En çok yine hiçbir şeyin eskisi gibi olmasını istemiyorum
seni hayallerde yaşatmak koyuyor. Birde sana yürüdüğüm yolları yıkmak geliyor içimden. Adımlarım sevginle yürüdükçe derin izler bırakıyor. Ne oluyor (bana) sevgilim
inan bilmiyorum. Her şeye küsüyorum. İçimde bir sızı yayılıyor/ korkuyorum. Olmuyor işte! Yapamıyorum sensiz… ( bütün sevgi barınaklarım yıkılıyor; yokluğun cehennemi yaşatıyor
ne yazık ki… )
…daha şimdiden
gidişini bile çok özledim. Her adım attığında uzaklaştım cennetinden. Böyle olmuyor sevgilim
yakışmıyor bize gitmeler…
/bu sabah rüzgârlara seni ne çok sevdiğimi haykıracağım… Hiç susmayacağım! Pervane olup varlığının izini taşıyacağım
yeniden… Bundan sonra hiçbir sabah aynı ”ben” olmayacağım. Gerekirse dünyanın adını bile “sen” diye
değiştireceğim./
…daha şimdiden
yokluğunda seni daha da çok sevmeye başladım. Özlemler
en çok sevgiyi büyütüyormuş. Ruhum yine bir seni çok özleyecek…
Yaşıyorum aşkını… Sönen mum ışıkları oluyor
bazen ruhumda. İnadına bir yol var önümde
yürüdükçe “sen “oluyorum. Bir gün bedenim senli yolarda susar mı bilmem ama yüreğim bir başka uzaklıkta seni çoktan takip etmekte. Cennet kıyısında sayısız aşklar varmış; gerçek aşklar gidermiş oraya
sen orda mısın yoksa? Olman gereken yerdesin
değil mi? Zaten sana da böylesi yakışırdı. ( her aşk bir gün biter/ geriye mutluluk kalır mı hiç? )
Gün olur
geceye yaslanır yüreğim. Beklediğim senden başkası değildir. Ne ihanetlerini gördüm ne de yalanlarını… Sen ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş
bu beden yine aynı oranda yaklaşamaz mı sanıyorsun
yanılıyorsun sevdiğim! Ben seni ömürlük sevdim… ( bütün aşklar yüreğimden geçse ne olur/ ben seni istiyorum aşktan ta öte… )
“Hiç seni başkasının yüreğiyle sevebilir miyim? Bu başka bir aşk olmaz mı?”
Ben seni çok özledim sevgilim. Yağmurlar düşünce tenime her damlayı “sen” sanıp
ıslanmayı “aşk” bildim. Biliyor musun gölgeni bile o kadar çok özledim ki-anlatamam…
Kelimelerin bir dağ yamacında biriktirdiği yağmurlarım ben.
Damla damla tükenmeye hazır bir ateş bağrımdaki.
Sevdiğimin kor bakışları yok bu şehirde. Hazır değilim sonu sızılı kelimeler kurmaya.
İçimde büsbütün ıslaklığını tadıyorum ayrılığın.
Sevgilim...
Uzun zamandır gözlerin gözlerimde değil Şarkılar söyleyen senin kulaklarımda ezgileri ek**** Zaman geçti... Bir buruk yağmur yağdı üzerime. Omuzlarımdan avuçlarıma... Dokundukça yoksun Yoksun... Yüreğimde acıdı bu sözcük
Adı ayrılıktı...
Hıçkırdım sözcükleri dudaklarımdan
Sancılarını çektim kalabalıklar içinde yüzümde gülücüklerle... Hepsi yalandı... Maskeler taktım Gülücük perisiydim karşısında hayatın. Oysa içimdeki ben kandırılamaz bir gerçeğin izleriydi. Dudaklarımdan hıçkırıklarla yoksun dedim Sessiz karanlıklara çekildim Çığlıklarımla içimde depremler yarattım. Ayrılıktı... Hıçkırdım... Öğrendim acılı kelimeler kurmayı ve yüreğimde bir gemi terkettim İçinde mutluluğun yolcuları vardı Dudakların vardı sabahları güneşten önce gözlerimi öpen. İçinde yağmurların tadı vardı
Binbir gece binbir renkte dokunmaların...
Ay gözlerinde parlıyordu
Dudakların masallar gibi dudaklarıma heceliyordu
Senin tenin kırmızı meşale gibi yüreğimi aydınlatan
Kor siyahlar içinden yüzümü göğe uzatan...
Sevgilim
Gitme... Gitme güneşleri sereyim mavi şehirlerine Gitme... Gitme bulutları yağmur gibi ekerim gözlerime... Senin tadında hiçbir çiçek Hiçbir toprak
Hiçbir yağmur geçmiyor...
Sessizlikte dalgalar denizde
Suskunluğun şarkısını duyuyorum. Yalnızım Saçlarından okşadığım ellerim kadar yalnız... Özledim... Rüzgar sesini özledim Mavi düşlerime ninni ezgilerini...
Çiçekler kokan tenini...
Bir gülüşünle rüyalara dalardık iki beden.
Gelincikli saçlarımdan tut hadi.
Bir kere daha gamzeli yanaklarına dokunsun ellerim Ellerim üşüyor Sevgilim...
soğuk bir aralık akşamı hüzünle biten bir romanın ardından
sana bir mektup yazdım sevgili
yaşama dair umutları yeniden soldurarak sineme
korkulardan kaçıyorum mevsimlerimin
bir de avutulmuşluk temennileriyle bezenmiş
kağıtlara yazıyorum
sen diye bildiğim benimsemişlikleri..
bir de gecelere uzanıyorum
sana benzetiyorum parıltısını yıldızların
ışıltısını güneşin
gözlerin düşüyor hatırıma
irkiliyorum..
kara kışın ıslattığı kağıt mendil gibi savruluyor
şimdi beden
hepsi bu değil bazen aksi gelişiyor zaman
örneğin güneş batıdan doğuyor
örneğin su kanatıyor
örneğin acıtıyor sevmeler bazen..
ömrümden yaşamlar geçip gitti yar!
kardan mevsimler yaşadım
yağmurdan iklimler
hep sende kaldım uykusuzluğunda bu rüyanın
bilmiyorsun ama;
buna yaşamak deniyor
senin anlamayacağın
bir dilde ..
ey türkülerimin onulmaz sancısı sevgili
sana benziyor tüm insanlar şimdi
aldanma iklimlere
bu bahar da biter gider öylece
mevsim mevsim
yağmur yağmur ıslanırsın tenhasında yalnızlığın
ve hala aynı yerde “unutulan” diye anılırsın!
adını “ben” koyduğum bir şiir yazdım sana
sıcaktan bozma bir bahar melteminde
kara kışa yeniliyorum cebimde ümitlerim
şimdi gel deyişini beklemeden
kapanıyor gözlerim
bil ki yalnızlığın en kıdemli ismi artık benim
aynalara baktığımda eskiyor yüzüm
“bekle gelecek” temennileri vurmuş solgun tenime..
saçlarımda tel tel beyazlıklar
efkar mı yaşlılık mı bilinmez..
sığınılacak
yaraları kapatacak başka bir dünyası yok bu
benim heveslerimin
“gitmesen” dediğim her ayrıntı boğuluyor şimdi
labirent yalnızlıkların içinde
bilmiyorsun
hiçbir ayrıcalığı olmayan bir
güneşti yaşatmak seni
şimdi içimde sana dair saklanan bir çok heceye
eş değer sensizliğin griliğindeyim
kelimelerde hep bulanıklık
yarım kalmışlık mısralarda
virgüller noktaları hep bir adım öne iterken
kapakları yırtılıyor mektupların aldırmadan
başlığında “senin için” deyişlerime
ve daha benim bile bilmediğim neleri var bir bilsen
kahrolası yaşam hallerimin..
şimdi söylenecek bir tek söz kaldı dilimde
“seni çok özledim”
Aşık yanım Kalp ağrım Sancıyan yarım Gizli yaram Sana dair kimbilir kaçıncı sayıklayışım Kaçıncı iç çekişim Ve kaçıncı kaçıklığım Avuçlarıma hapsolmuş harflerimi kaçıncı sıkışım Gözyaşlarımın değdiği kaçıncı üç noktalı cümlelerimin acıyışı Sayfamın tenine değen kalemimin kaçıncı kırılışı
Ellerimin arasında can bulan şakaklarımın kaçıncı atışı Ve kaçıncı ağrışı düşlerimin Akla ziyan hallerimin kaçıncı halsiz kalışı Bir bilsen sevgili Ah bir bilsen Sahi? Seni bu denli özlerken, dindirebilir misin acılarımı? Sarabilir misin kanayan yaramı?
Aklıma SEN düşünce Dilimde ıslanan sana dair biriktirdiklerim susar olur Seni anlatamayan harflerim utanır karşında Katleder gözyaşım seni yazamayan mürekkebi Anlatamadığım, yaşayamadığım otuzuncu harfim Sahi? Damarlarımda dolaşan sen, akabilir misin mürekkebe karışıp Sen kokan sayfadan, silebilir misin suretini
Yüreğime SEN değince Telaşlarım çocukluğuma karışır Bir serçe ürkekliğiyle ürperirim Titreyen dudaklarım parmaklarımda asılı kalır Üşür avuçlarım, yalnızlığımın elini tutar Sahi? Çırılçıplak sana gelsem, giyinebilir misin beni? Isıtabilir misin üşüyen hayallerimi?
Düşüme SEN düşünce Gözlerinde tutuklu kalır yüreğim İçinde "sen" olmayan düşümü düşürürüm düşümden Prangaya vurulmuş ayaklarımı sürüklerim peşinden Ömrümü ömrüne katarım her bir adımda Sahi? Yüreğime vurduğun kelepçeyi çözebilir misin? Sensizliğin esaret olduğunu bile bile salıverir misin beni?
Dert yanışım Dağılışım Savruluşum Ve biraz da aldanışım Adına "aşk" dedim Aşk'a geldim sevgili Yani sana Sana susamış beni, serdim ayaklarına Hadi, Sarılsana...! Bir bilsen Ne denli sevildiğini ve özlendiğini ah bir bilsen Sevgili Sahi? Sen de sevmiştin beni değil mi?
Beni nereye koyuyorsun böyle? neresinde yaşıyorum yüreğinin? var mıyım senin için, gecelerinin masalsı düşü ben miyim yoksa kendin misin?... beni sığdırabiliyor musun içine? hangi yana baksam tünel; sonsuz uçurumlar gibi dipsiz ve kuyu hani içinin aynasıdır ya sevdiğin, benim aynamda karanlık aksetmekte... öyleyse anlarım ki ben de yokum sen de. beni nerede yaşatıyorsun söyle? cennetin miyim senin, amber kokulu bahçelerinde gezindiğin? yoksa kaybolduğun kör kuyun mu, dehliz yalnızlıklarını yitirdiğin? artık anlamsız geliyor tüm sorular yanıtlarını bir gün verecek olsan bile ben de bir şeyler buram buram, ben de çok şey ılık ılık, ben de sen acıtarak, kana***** eksiliyor... ben seni bunca zamana ağırlayamazken ruhumda aitsizliğim çaresiz çoğalıyor... ve görüyorum aynada yüzü silinmiş suretimi sen bende herşeysin belki ama ben sende yitiyorum için için... beni nerelerde arıyorsun öyle? yüreğine sor bir de mutlaka cevabı gelecektir sessizliğinin....
......kırık bir aşk.............hikayesi bu... ..umutsuzluklarla..........ve hüzünle dolu... güneşinden yoksun; umut, bulutlar ardında gökyüzü kapkaranlık ve biz burada ışıksızız yollar aşılamaz türden, ufuklar bizden uzak .bugünler mutsuz ve yarınlar çok umutsuz ...amaçlar belirsiz ve araçlar çok yetersiz .....görüşebilmek zor, görüşmemek zor. .........sevebilmek ve de sevilebilmek, ............ne kadar mümkün sence? ...............ne kadar olası bu düş? ..................birleşebilir miyiz? .......................sen-ve-ben .........................bir gün! ...........................? ?
Teşekkürler Sevgilim..... Beni deli bir sevdaya sürükledin. Uzun zamandır hasret kaldığım duygular denizinde yüzüyorum şimdi.Geçmişin karanlığından adı batasıca acılardan,hiçlik duygusundan ve yalnızlığın hüznünden kurtardın.Dünyayı yeniden yaşanır kıldın,hayatıma yeni heyecanlar,yeni umutlar ekledin,Hayal etmenin ne kadar güzel olduğunu öğrettin. Teşekkürler sevgilim... Dünyada herkesin bir eşi, bir ruh eşi var biliyorum. Kimisi hiç bulamadan göçüp gider hayattan. Kimisi şanslıdır,bulur ve mutlu yaşar.Ben de o şanslılardanım işte.Çünkü buldum seni.Çıkmasaydın karşıma,hayat boyu sürecek bir arayışın içinde olacaktım.Her karşıma çıkana “İşte bu o” diye sarılıp yanılacaktım. Mutsuzluk mutsuzluğu kovalayacak, umutsuzluk hayatımın her yanını saracak ve ben senin yokluğuna alışacaktım. Ama varsın, iyi ki varsın. Teşekkürler sevgilim ... Hayatıma ilk kez birine güvenmenin ne demek olduğunu anlıyorum. İlk kez hiçbir kaygı duymadan yaşıyorum aşkı. İhanetlerin, yalanların yer almadığı bir sevda bizimkisi. Oysa karşımdakilere her an bir şey yapacakmış gibi bakardım daha önce.Yaptılar da…Hoyratça harcadılar duygularımı. Güzele dair ne varsa yok ettiler.Çaresiz,güvenmeden.Yüreğimi korumak için öğrenmek zorundaydım. Her sevdanın derin bir yara açtığı yüreğimin bir başka darbeye daha dayanacak gücü kalmamıştı çünkü. Ve sen sildin bütün bu kötü anıları. Sevdan, insan sevgisini yeniden aşıladı içime. Teşekkürler sevgilim... Aşkımızı güzelleştirmek için çabalıyorsun, bu bana onur veriyor. Bir aşk için çaba göstermeli.Bunun en iyi kanıtısın sen.Beyninle,yüreğinle seviyorsun beni. Benliğini adadın aşkımıza. Bil ki ben de öyleyim. Biliyor musun, sensiz geçen anları da seviyorum. Çünkü sana kavuşma anım daha da yaklaşıyor.Sadece bu heyecan için bile binlerce kez teşekkür etmeliyim sana. Teşekkürler sevgilim... Zamanı birlikte ve en iyi şekilde tüketiyoruz. Bu kez zaman bizim lehimize işliyor .Her anımız unutulmayacak tatlar bırakıyor.Birlikteyken huzurun,sonsuz mutluluğun ne demek olduğunu anlıyoruz.Öyleyse şükredelim mi tanrıya sevgilim? Sarılalım mı birbirimize hiç ayrılmamak üzere? Ve dua edelim mi herkese ruh eşlerini bulsunlar diye? Haydi öyleyse...
Uzaklardayım Senden... Çok uzaklardayım senden. Bir mavinin ızdıraplarımı kaldırabileceğini düşündüğüm bir şehirdeyim. Oysa bir umuttu hep. Oysa şehrin ilk simidini birlikte yemek isteme heyecanımız ve ilk güneşin doğuşunu seyredeceğimiz hayali. Çınarın altında şehrin en erken çayını içme ve şehrin o muhteşem havasında caddelerini adımlayacağımızın hayali. İste Zühre bu da bir hayal. İşte kaldırımlarda ki yorgun ayak izlerim. Hepsi hayal. Bazen soruyorlar yalan diyorum. İçime kılıçlar kadar keskin bir yara bırakıyor sana yalan demek. Seni hayal etmenin fedakarlığına bile katlanamıyorum artık. Sana ilk isyanım şuursuzca. İlk isyan. İlk kez kırılganım ve ilk kez inadım. Sorgulanmadan kabul edilen çağrışımlarının inadı. Çökmüş, yıpranmış, terk edilmiş bir şehir. Ben artık yokum. Bir elmayı ikiye böldüğüm ve kandillerine ışıksız iz bıraktığım. Yoksun. Merhametin bir ayağı aşınmış köprüler üstünden hüznümle ırmağın mikrakına tutunur ve bir ayağı çığır açar merhamete hüsran ile. Kaçıncı merhametsizliğin bilmem ki. İşte yoksun. Bazen varolduğunu düşünerek hissiyatına sığınıyorum ve bazen yokluğuna bir zelzele telaşesi ile sarılıyorum. Seninle ilgili o an kalbimin kaldırabileceği ne varsa serpiliyor önüme. Bir an karanlıklar aşıyorsun ve kapkaranlık, zifiri karanlıklarda zemherileşen soğuk bir yüzle karşılaşıyorsun bir anda. Artık öyle yalansın ki, bitiyorsun. Bir yıldız sağanağı ve bir yanım veda. Bir ateşin içinden gülümseyebiliyorum sana. Kaynakwh: Çünkü sende öğrendiğim aşk bende bir sadakat. Tanıdığım bir şey bu. Bulutlar ulvi bir el tarafından ağlayabiliyorsa beni de ağlat demeliyim. Her an birden bire bir sadakat ile gelecekmişsin gibi. Yüzümde ki hazana bak. Sonbaharın son gününde doğmuşum gibi. Neden yoksun? Neden parmaklarınla kavisler çizmiyorsun artık? Saçların nerede? Bilmiyor musun artık bütün eşyalar benimle alay eder oldu. Bütün sevdiklerimi başucumda görme isteğim bile suç. Yoksun ve perdeleri siyaha soyunan bir gün ile karşılıyorum yok oluşunu. Şehrin ilk simidini ben yedim. Bütün karlar suskunluğumun ve sensizliğimin üzerine beyaz yalnızlıklar örtüyor. İlk çayını ben içtim bu şehrin. Sen yoksun... Yitik bir şehrin korkularını emziren bütün gecelerini buğulu bir camdan seyrediyorum. Sonun nerede olduğunu bilmeden ve zahir bir hayata feryatlar bırakarak aşikar cümlelerle sinsi ızdırapların ardına adını kazıyorum. Bu yüzden anımsadığım zühre ve bu yüzden adına zahir cümleler bırakmam. Bir adın kaldı dayanabildiğim hüzünlerden. Kimi zaman "gidenler unutmaz geride kalanları" beni avutan. Kimi zaman "evet son kez git ve bir daha dönme" kalbimi yıkan. Dokunduğun yürek aynı. Mağrur bakışlarınla izliyorsun bu şehri. Yüreğinde yas diye tasvir ettiğin ayrılıkların bir gün nefesini senden alacağını hiç düşünmedin. Adımlarını ne de çabuk sıklaştırdın gitmek için ve neden acele ettin haykırışlarını çığlıklarına adamak için. Gözlerim kan dolu izliyorum seni. Bir yerlerde hala varsın biliyorum Sen yoksan bu şehri ölümler kuşatır ve bazen bekleyenler değişir adını haykırmak için. Sonra adın mor mürekkeplerle kazınır vaktin darağacına. Ama her şeyden önce yalnızızdır bilirsin. Gitsen de yalnızız ve kalsan da yalnızız. Bu şehir özlediğim bir çift göz için ayakta sanki. Sanki müptelası olduğum puslu bir gökyüzünde melek saçların. Sanki bir uçurum düşüyor avuçlarımdan. Kaç bahar oldu söyler misin? Bir sığınma duygusu ile sana topladığım güller gideli kaç bahar oldu? "Ebediyen ölmeyecek ruhumun bir şehri var sende Kahraman Tazeoğlu
Kadin Adami cok seviyordu ...Yemyeşil ovalarını verdi AdamaYaşam fışkıran.Beni seviyor musun?Evet, Dedi adam ...
Güneşini, ayını verdi kadinYıldızları taktı BİR BİR adamın omuzlarına ...Beni seviyor musun?Tabii, Dedi adam ...
Kadin çağladıGürül gürül Akan pınarını verdi Adama.Beni seviyor musun?Elbette, Dedi adam ...
Kadin bağlandıYaşam ipini Adama verdi.BİR oldular tek oldular adamla.Beni seviyor musun?Biliyorsun, Dedi adam ...
Kadin dağlarını verdi AdamaTırmandılar doruklara.Beni seviyor musun?Aşağılara baktı adam zirvedenBaşkalarını gördüSustu adam ...
Ağladı kadin ...Gözyaşını verdi AdamaAlmadı adam ...Kadin onurunu verdi AdamaŞaşırdı adam ...Sordu yine usulca kadinBeni mi seviyorsun? Gözyaşları da Seviyorum seni de, Dedi adam ...
Sustu kadin, sustuVerecek BİR şeyi kalmadığında ...Dolaşmam yüreğine ihtiyacım var, Dedi adamTıklayınız Başkasını sevebilmek ...Çıkarıp yüreğini verdi kadin.Korktu adam ...
Beni sevmiyor musun, Dedi adam.Sesi yoktu kadının söyleyemezdi.Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı.Kalbi yoktu kadının sevemezdi.Onuru yoktu kadının yaşayamazdı
Mutluluk senin adın,, Tanrının avuçlarıma usulca bıraktığı mucizesin sen... Gökkuşağının yedi rengine uzansam tutacakmış gibi bişeysin Her soluk alıp verişimde,, Bitmeyen bir aşkla ismini sayıklamak.. Sen bir gülümsersin ,, benim yüreğimde Yüzlerce kelebek havalanıraynı anda.. Hazan mevsimi bahar olur bana.. Doğan güneşe sen diye bakarımher gün O kadar sıcak,, o kadar yakarsın içimi her seferinde... Yokluğunda günlerin bitmesi benim için dilimden düşmeyen dua.. Yanındayken geçen zaman can acısı...
Mutluluğumsun sen,, Yıllar önce ayrılan yollarımızda, Bizi bir araya getiren Mucizemsin.... Seni seviyorum...
Cançiçeği Erişilmez bir uçurumun kıyısında, senden başka kimsenin farkında olmadığı bembeyaz bir çiçektim ben. Sen ise, dört mevsim özlemini çektiğim yağmur. Üstüme yağışını severdim, yapraklarımdan aşağı akışını, her damlanı içime çekişimi severdim. Bedenimde seni hissedişimi. Her damlan alıp ***ürürdü beni adını bilmediğim, tanımadığım yerlere...
Sen yağınca susuzluğum dinerdi, biterdi kimsesizliğim, dağılırdı ürpertilerim. Serin bir meltem değip geçerdi yapraklarıma.
Dünyalar benim olurdu, uçardım sevinçten. Günlerime, gecelerime; hiç kimsenin bilmediği, fark etmediği sıcak bir sevgi dolardı. Sıcak bir sevgi dolardı yüreğime. Her çocuğa gülümserdim; her kuşa, her kelebeğe, her arıya gülümserdim... Erişilmez bir uçurum kıyısında rüzgarlara ağıt yakan, yalnız ve boynu bükük, bembeyaz bir çiçektim ben.
Sen, bakışlarında sevdalar gizleyen, sevdalandığım, gözleri menekşe rengi küçücük bir kızdın.. Adına Seher demiştim, adına sevda, adına umut. Sevdam, umudum her şeyimdin. Günüm, günaydınım, gülaydınlığım seninle başlardı. Tek sevenim, tek sevdiğimdin. Yağmurumdun sen; kurak günlere, ayaz gecelere inat. Hiç bitmeyen bir umut, özlem ve hazla beklerdim seni. Gelmediğin zaman boynumu büküp, kapar gözlerimi seni beklerdim. Özlemin umudum olurdu, umudum özlemin. Beklerdim, beklerdim bıkmadan, usanmadan... Çünkü seni seçmiştim ben, sevdam, arkadaşım olarak. Sevdanı yüreğime nakış nakış işlemek için. ''İşlemeliydim ki, fırtınalar, boranlar içinde bile olsa kardelenler gibi açmasını öğrenmeliydim...''Umudumun bitip tükendiği anlar da oldu elbette zaman zaman.
Seni beklerken, bekleyişin işkenceye dönüştüğü zamanlar da olurdu. Günlerin yıllara döndüğü zamanlar da. Ama hiç şikayet etmedim, şikayet etmedi yüreğim. Çünkü seni delicesine seviyordum ve bu sevgimle mutluydum. Özlemine zor da olsa katlanıyordum bir umutla Sen beyaz bulutlarla gelirdin, bembeyaz gelinlikler içinde.
Hayran hayran bakardım sana. Sen gelince ardından gökkuşağı gelirdi. Gökkuşağına dönüşürdün rengarenk. Her renginde umutlarım vardı, hayallerim vardı. Canlı, cansız tüm varlıklar kıskanırdı güzelliğini... Sen, hayatıma kattığım canım, gözbebeğimdin. Ben de senin cançiçeğindim. Gözlerime dolan bulut, üzerime yağan yağmurdun sen. Toprağa saçtığım umudumdun. Havaydın, hayattın, suydun, sevgime bandığım gülaydınlığımdın, günaydınımdın... Yıllar sonra şimdi yine bekliyorum seni, bir umutla. Ama artık azalan hatta tükenen bir umutla...
Ömrümün bütün dilimlerine kar yağıyor şimdi. Kar da beyaz ama ben yine de direniyorum.Çıkıp gelmeni, üzerime yağmanı bekliyorum. Bir zemheri mevsimiydi ayazda bırakıp gitmiştin hayallerimi. Bak yine zemheri. Dağlara kar yağıyor ama sen yoksun. Sen yoksun, acılara özlem yağıyor... Bak, kar yağıyor üstüme, iliklerime dek üşüyorum. ''Yine de yüreğimde ateşler yakıyorum.Dönersen ellerini ısıtırsın diye...'' Unutmuşum, içimdeki umutların beyazlığını...
Unutmuşum mavi, yeşil, al renkleri... Ne zaman bir yağmur sesi duysam, ne zaman bir su sesi, içimde sevgiler kanar, pınarlar kanar benimle. Sonra sen gelir dökülürsün içime, sen gelir dökülürsün gözlerime, kirpiklerim dökülür yollara. Gülaydınlığın doğar üstüme. ''İşte o zaman dağ dağ özlem kesilirim, bulut bulut, hüzün hüzün...'' Gel... Gel ki, sarı papatyalar açsın, kır gülleri, kır menekşeleri, kırkkanatlılar açsın.
Yol alsın umuda nazlı cerenler, ceylanlar, karda boranda yolunu yitirenler. Gel can gelsin solmuş anılara. Boşalsın sicim sicim gözyaşları, ırmak olsun susuz kalmışlara; kardeş olsun dostluklara, yüreğimdeki merhamete... Gel... Gel ki, sevginle anlam bulsun duygular, gözlerimden toprağa düşen damlalar.... Gelmeni istiyorum biten umutları, yiten sevdaları diriltmen için, solan yaprakları yeşertmen için...
Tüm ümitlerin tükendiği anda çıkıp gelmeni, üzerime yağmanı bekliyorum.
Bu sitemdir sanma. Bil ki, gelmezsen solup gideceğim, bitip tükeneceğim. Bir daha bir daha hiç bir mevsim açmayacağım çiçeklerimi, gülümsemeyeceğim gül yüzlü çocuklara, gül desenli baharlara, kırlara, ceylanlara... Gel! ...
Sensizliğin verdiği acıyla büyüyor bu yürek,yeniden öğreniyor yürümeyi ve sevmeyi..Ne fırtınalar, ne sonsuz gibi görünen geceler, nede yalancı yıldızlar, Sadece ve sadece sen varsın karanlık gecelerin sabahında.. Çok özledim gözlerinde erimeyi,uzun geceler süren, bitmek bilmeyen çocuksu bakışlarını..ellerinden tuttugum anda deniz; deniz kıskanırken, hayat kıskanırken seninle ...... yürümeyi...Aşkımızın kutsal içeceği haline gelen kırmızı şarabı,yanakların avuçlarımda içmeyi özledimmm..
Benimde düşlerim vardı. Gerçekleştirecektim hepsini teker teker. Dünü hoş bir kahkahayla anacaktım Bugünü mutlu yaşarken; Yarının umutla hayalini kurarak… Hep bir tebessümle anılacaktı ismim. Beni düşününce, gülücükler gelecekti akıllara. Ve yüze yansıyacaktı bu gülücükler. Mutluluk kaynağı olacaktım insanlara. Hiç kimse üzülmeyecekti benim... için. Teselli edilecek bir durumda olmayacaktım hiç. Dert nedir bilmeyecektim ki… Hiç "asla" sözcüğü koymayacaktım hayallerimin başına. İmkansızları almayacaktım kapıdan içeri. Umutlarım "-suz" takısı almayacaktı sonuna. Hayallerim gerçek olmak için kurulacaktı. Ve gerçekleşecekti daha dumanı üstündeyken her biri. Ertelenmeyecekti hiçbir işim. Hiçbir aksilik çıkmayacaktı önüme. Hep cesur olacaktım, hep güçlü… Zorlukları yıkacaktım birer birer. Tüm ayrıntıları umutla, huzurla işlenecekti hayatımın. Hep mutluluk kokacaktı en küçük noktası bile. Doğarken ağlamıştım ya, o ilk ve son olacaktı. Ardı arkası kesilmeyecekti daha sonra gülüşlerimin. Hiçbir zaman hüzün nedir, hasret nedir, keder nedir bilmeyecektim. Karamsar olmayacaktım hiç. Ağlarsam bu mutluluktan olacaktı. Başka hiçbir nedenden akmayacaktı gözümdeki yaşlar. Aksa bile her defasında bulacaktım; Yaslanıp hıçkıracağım bir omuz, Ve söz dinlemeyen yaşları silen şefkatli bir el. Karşılıksız olmayacaktı hiçbir sevdam. Destansı bir aşk öyküsü yaşayacaktım mutlu sonla biten. İç geçirilerek, imrenerek anılacaktı benim bu öyküm. Hiç tatmayacaktım acıyı. Ya da yeryüzünde görmeyecektim hiç acı bir tablo. Hep neşeli bir şarkıda bulacaktım kendimi. Sabah neşeyle kalkıp, Gerçekleşecek hayallerle ve mutlulukla kapatacaktım gece gözlerimi. Hiçbir zaman bir kabusla uyanmayacaktım. Ya da kabus gibi günler yaşamayacaktım. Hiç dökülmeyecekti başımdan aşağı kaynar sular. Hiç yıkılmayacaktı hayallerim, Hep cebimde birkaç umut bulunduracaktım zor anlar için. Ve en zor anımda elimi atıp, bir ilaç gibi sarılacaktım onlara.
Her yeni gün, yeni, hoş bir anı olacaktı benim için. Acaba bugün, hangi hayalim gerçekleşecek diye düşünecektim yalnızca. Boğulmayacaktım hiçbir kedere. Ve boğmayacaktım geceleri yıldızlarla hiçbir ümidimi . Ama doğru ya… Bütün bunlar bir delinin akıllıca sözleri ya da bir akıllının delice düşleri..
Ben sana mecburum anlasana
Seni sevdim tek ben bu dünyada
Herşeyi unuturum ama
Seni unutamam ASLA!!!
Hırsızım senin kalbini çaldım
Suçluyum biliyorum artık ne yapalım
Ben sana yaklaştıkça sen benden kaçtın
Deli divane gönül bir kere sevmiş
Sen sevenin kalbini kırdın…
Gerçekten sana sırılsıklam aşığım/
Ama verdiğim değer sana değmezmiş/smilev.gif[/IMG]
Bir vijdansız için hayatım kaydı
Aydın olan gündüzüm şimdi karardı…
Sensiz geçen aylar seneler vurdu/
Sevmek gerçekten bu kadar zormuydu
Şimdi belki bana çok ihtiyacın var;
Ama artık ben yokum işte neye yarar
Benimle olsaydın ölümüne kadar
Göz yaşım akar[
Ah şu anlar kalbime dön seni çıkaramam bir daha!!!
Ben sana mecburum anlasana
Seni sevdim tek ben bu dünyada[
Herşeyi unuturum ama[
SENİ UNUTAMAM ASLA!!!
