Ben en zor anlarımda ölmeyi bile bu kadar çok istemedim..
Ben hayatımda hiçbirşeyi bu kadar çok istemedim ki,
zaten istediğim hiç birşey de olmadı, olamazdı da..
Nasıl bir ayna ki o gözlerin bana kendimi anlatabiliyor.
Ayna mı gerçekten?
odamdaki ayna bile bana yüzümü göstermiyor,
Ama gözlerin..
O gözlerin kudreti..
Sen bile farkında değilsin eminim.
Ne benim, ne de gözlerinin.
Benim gözlerim,
Karanlıkta kıpkırmızı.. Gökyüzüne baktığında masmavi..
Hiç farketmediğim anlarda yemyeşil..
ama senin gözlerine bakarken donup kalıyor.
Senin o zeytin rengi gözlerin,
nasıl oluyorda rengârenk gözlerimin kudretini yenebiliyor?
Nasıldır ki yangınlara sürükleyebiliyor?
En dağ gibi göründüğüm anlarda yerlebir edebiliyor beni..
Korkuyu tadan gözlerime nasıl bu kadar kolay huzur verebiliyor?
Utanıyorum yüzüne bakarken ama, gözlerine bakmadan
bir saniye bile ömür geliyor artık.
Nasıl oluyor, anlatsana..
Beni bilmem amma,
gözlerim gözlerine aşık oluyor.
Hemde sırılsıklam..
Seni bilmem amma,
ben alıştım sevdiğimi başka kollara teslim etmeye.
O kollarda doya doya benim için ağlayabilsinler diye..
ama seni bırakıpta ardıma dönmek,
ömrümü geride bırakıpta ölüme yürümek gibi.
Saçma..
ama senin için de bir o kadar basit..
Karşına geçipte bir kelime bile edemiyorum,
ettirmiyor gözlerin.
Biri görecek diye öyle korkuyorum ki karşındayken
konuşamadığımı, biri duyacak diye öyle hafif ki gururum,
biri ayıplayacak veyahut gök üstüme üstüme gelecek.
Sen bilmesen de Tanrı bilecek..
Aslında seni tanımama, seninle "merhaba"larla başlayan ve uzayan
sohbetler etmeme gerek yok ki..
Gözlerim yeter seni sana anlatmama.
Kendimi tanımama yardımcı olan gözlerin gibi..
Artık gidebilirsin.
Gitmesine izin verdiğim çokça dostum gibi,
sen de gidebilirsin.
Ama, geriye dönmeyenler gibi dönme ki
gözlerinin içinde bir daha ölmeyeyim.
Benim olamıyorlarsa bakamayayım..
İsteyipte başaramadığım tepelerin en üstüne bas ki baştan,
Sonun da yine ağlamayayım.
Bilmezsin gözyaşlarım..
Kimseye yar olmamıştır, o yüzden yarına yar olsun bırak.
Mutsuzken mutlu kalayım..
Öyle kalayım gözlerinde..
Denizlerinki kadar kudretli olmasa da gözlerim,
Bırak öyle kalsın rengi.
Rengârenk gözlerimde siyah beyaz sonbaharı yaşamaya razıyım.
O yüzden şimdi git!
Ben hiç birşeye bu kadar razı kalmadım..
Ben hayatımda hiçbirşeyi bu kadar çok istemedim ki,
zaten istediğim hiç birşey de olmadı, olamazdı da..
Nasıl bir ayna ki o gözlerin bana kendimi anlatabiliyor.
Ayna mı gerçekten?
odamdaki ayna bile bana yüzümü göstermiyor,
Ama gözlerin..
O gözlerin kudreti..
Sen bile farkında değilsin eminim.
Ne benim, ne de gözlerinin.
Benim gözlerim,
Karanlıkta kıpkırmızı.. Gökyüzüne baktığında masmavi..
Hiç farketmediğim anlarda yemyeşil..
ama senin gözlerine bakarken donup kalıyor.
Senin o zeytin rengi gözlerin,
nasıl oluyorda rengârenk gözlerimin kudretini yenebiliyor?
Nasıldır ki yangınlara sürükleyebiliyor?
En dağ gibi göründüğüm anlarda yerlebir edebiliyor beni..
Korkuyu tadan gözlerime nasıl bu kadar kolay huzur verebiliyor?
Utanıyorum yüzüne bakarken ama, gözlerine bakmadan
bir saniye bile ömür geliyor artık.
Nasıl oluyor, anlatsana..
Beni bilmem amma,
gözlerim gözlerine aşık oluyor.
Hemde sırılsıklam..
Seni bilmem amma,
ben alıştım sevdiğimi başka kollara teslim etmeye.
O kollarda doya doya benim için ağlayabilsinler diye..
ama seni bırakıpta ardıma dönmek,
ömrümü geride bırakıpta ölüme yürümek gibi.
Saçma..
ama senin için de bir o kadar basit..
Karşına geçipte bir kelime bile edemiyorum,
ettirmiyor gözlerin.
Biri görecek diye öyle korkuyorum ki karşındayken
konuşamadığımı, biri duyacak diye öyle hafif ki gururum,
biri ayıplayacak veyahut gök üstüme üstüme gelecek.
Sen bilmesen de Tanrı bilecek..
Aslında seni tanımama, seninle "merhaba"larla başlayan ve uzayan
sohbetler etmeme gerek yok ki..
Gözlerim yeter seni sana anlatmama.
Kendimi tanımama yardımcı olan gözlerin gibi..
Artık gidebilirsin.
Gitmesine izin verdiğim çokça dostum gibi,
sen de gidebilirsin.
Ama, geriye dönmeyenler gibi dönme ki
gözlerinin içinde bir daha ölmeyeyim.
Benim olamıyorlarsa bakamayayım..
İsteyipte başaramadığım tepelerin en üstüne bas ki baştan,
Sonun da yine ağlamayayım.
Bilmezsin gözyaşlarım..
Kimseye yar olmamıştır, o yüzden yarına yar olsun bırak.
Mutsuzken mutlu kalayım..
Öyle kalayım gözlerinde..
Denizlerinki kadar kudretli olmasa da gözlerim,
Bırak öyle kalsın rengi.
Rengârenk gözlerimde siyah beyaz sonbaharı yaşamaya razıyım.
O yüzden şimdi git!
Ben hiç birşeye bu kadar razı kalmadım..