folie a deux
Bronz Üye
-
- Katılım
- Mayıs 3, 2019
-
- Mesajlar
- 2,602
-
- Tepkime puanı
- 1,695
-
- Puanları
- 349
Bazen keşke hiç aşık olmasaydım diyorum içimden.
Ya da senin bundan haberin olmasaydı.
Mesela; arkadaş olabilirdik seninle.
Sen uzun uzun başka bir adamı anlatırken,
Ben, seni sana anlatacak bir kadın bile bulamasaydım.
Belki en hayırlısı buydu derdim!
Hayrına, hiç bir yara dokundurmadan..
Hiç bir yaradan, haberin olmadan..
Öyle uzaktan, gülüşüne daha çok doyabilirdim belki.
Deniz kıyısına, martıların uçuşuna anlam yüklemezdim.
Gökyüzünün maviliğine de aldanmazdım.
Belki hayat dediğin bu kadar acımasız da olmazdı.
Keşke arkadaş kalabilseydik seninle.
Sinemaya beraber gidebilirdik..
İğrenç esprilere aptalca gülmeye devam ederdik.
Paylaşacak birçok şey bulurduk.
Kansızdık ikimizde, zayıftık.
Yaz, kış demeden hafiften üşürdük.
İlk kim üşüse!
Diğeri nefesinden atkı yapardı.
Sen boynuma, ben yoluna dolanır dururdum.
Olduğu kadar buysa;
Olmadığını düşünmek delirtmeye yeterdi zaten..
Bu kadar yeterdin, hasta yatağıma geçmiş olsuna gelebilecek kadar yeterdin.
Ya da okuldaki notların düşük gelince çocuklar gibi üzüldüğün zaman,
Saçını başını dağıtıp, seninle alay geçmem..
Tüm bunlar kalsaydı, belki de bize yeterdi.
Birbirimize acıdan çok daha fazlasını sunabilirdik.
Bazen..
Bazen çaresizliğin son demine düşüyor, içimdeki sensizlik.
Keşke, bir daha keşke deme dese bile!
Keşke hiç sevmeseydim,
Kapılmasaydım,
Kaynamasaydım diyor insan..
Yarın doğum günüm mesela.
Kutlamayacağını bile bile bekleyeceğim seni.
Hediyelerden nefret ederim, iyi bilirsin.
Elin boş olsa ne yazar! ben geldim desen;
En güzel hediye benim desen!
Kalbim, kapağını ezer de geçer.
Bunu en iyi sen bilirsin.
Sen benim, eksik cümlelerimsin.
Kime hece olmaya kalksam;
Şiirin sonundaki hüznümsün.
Kime bakmaya kalksam,
Kör olduğum düğümsün.
Posta kutularında,
Zaman aşımına uğrayan mektuplarımsın.
Artık sevemem..
Senden sonra bir kadını daha böyle sevemem.
Bir daha dokunamam..
Kime dokunmaya kalksan,
İçimde bir yerlerde acırsın.
Beni en iyi sen anlarsın..
Rüzgar.
Ya da senin bundan haberin olmasaydı.
Mesela; arkadaş olabilirdik seninle.
Sen uzun uzun başka bir adamı anlatırken,
Ben, seni sana anlatacak bir kadın bile bulamasaydım.
Belki en hayırlısı buydu derdim!
Hayrına, hiç bir yara dokundurmadan..
Hiç bir yaradan, haberin olmadan..
Öyle uzaktan, gülüşüne daha çok doyabilirdim belki.
Deniz kıyısına, martıların uçuşuna anlam yüklemezdim.
Gökyüzünün maviliğine de aldanmazdım.
Belki hayat dediğin bu kadar acımasız da olmazdı.
Keşke arkadaş kalabilseydik seninle.
Sinemaya beraber gidebilirdik..
İğrenç esprilere aptalca gülmeye devam ederdik.
Paylaşacak birçok şey bulurduk.
Kansızdık ikimizde, zayıftık.
Yaz, kış demeden hafiften üşürdük.
İlk kim üşüse!
Diğeri nefesinden atkı yapardı.
Sen boynuma, ben yoluna dolanır dururdum.
Olduğu kadar buysa;
Olmadığını düşünmek delirtmeye yeterdi zaten..
Bu kadar yeterdin, hasta yatağıma geçmiş olsuna gelebilecek kadar yeterdin.
Ya da okuldaki notların düşük gelince çocuklar gibi üzüldüğün zaman,
Saçını başını dağıtıp, seninle alay geçmem..
Tüm bunlar kalsaydı, belki de bize yeterdi.
Birbirimize acıdan çok daha fazlasını sunabilirdik.
Bazen..
Bazen çaresizliğin son demine düşüyor, içimdeki sensizlik.
Keşke, bir daha keşke deme dese bile!
Keşke hiç sevmeseydim,
Kapılmasaydım,
Kaynamasaydım diyor insan..
Yarın doğum günüm mesela.
Kutlamayacağını bile bile bekleyeceğim seni.
Hediyelerden nefret ederim, iyi bilirsin.
Elin boş olsa ne yazar! ben geldim desen;
En güzel hediye benim desen!
Kalbim, kapağını ezer de geçer.
Bunu en iyi sen bilirsin.
Sen benim, eksik cümlelerimsin.
Kime hece olmaya kalksam;
Şiirin sonundaki hüznümsün.
Kime bakmaya kalksam,
Kör olduğum düğümsün.
Posta kutularında,
Zaman aşımına uğrayan mektuplarımsın.
Artık sevemem..
Senden sonra bir kadını daha böyle sevemem.
Bir daha dokunamam..
Kime dokunmaya kalksan,
İçimde bir yerlerde acırsın.
Beni en iyi sen anlarsın..
Rüzgar.
