Gölgesiz Ağaç
Ateşe tapan şömine kedileri gibi
Kaygısız uzanamadık gitti;
Şu bilmem neyine bağlandığımız
Yaşamın kenarında.
Nefesi ensesinde, kendinden kaçan;
Kuyruğu tenekeli köpek örneği,
Birbirimizden kaçışlarımız.
Önce karnı aç, başı kabak,
Ayağı yalın bir çocukluk...
Ve aşk denizlerinde dümensiz gençlik gemisi...
Sonra?
Sonrası elde var iki,
Birincisi şiirlerime sığdıramadığım bir yalnızlık,
Yalnızlığım.
Şair hastalığım.
İkincisi seninki, senin yalnızlığın.
Sen diken tarlasında, yağmura aç
Boynu bükük bir gelincik…
Ben insan ormanında gölgesiz bir ağaç...
Ahmet Zekai Yıldız
Ateşe tapan şömine kedileri gibi
Kaygısız uzanamadık gitti;
Şu bilmem neyine bağlandığımız
Yaşamın kenarında.
Nefesi ensesinde, kendinden kaçan;
Kuyruğu tenekeli köpek örneği,
Birbirimizden kaçışlarımız.
Önce karnı aç, başı kabak,
Ayağı yalın bir çocukluk...
Ve aşk denizlerinde dümensiz gençlik gemisi...
Sonra?
Sonrası elde var iki,
Birincisi şiirlerime sığdıramadığım bir yalnızlık,
Yalnızlığım.
Şair hastalığım.
İkincisi seninki, senin yalnızlığın.
Sen diken tarlasında, yağmura aç
Boynu bükük bir gelincik…
Ben insan ormanında gölgesiz bir ağaç...
Ahmet Zekai Yıldız