Gökyüzüm’e.

Bir kitap olsam, unutulan o satır aralarına sığınırdım.
Ve bunu sadece senin bilmeni isterdim.
Varlığın veya yokluğun ile ilgilenmiyorum. Ben sadece beni bilmeni istiyorum.
Tüm imkansızlığın, imtihan olan kısmında.
Yani kalp kapakçığının hemen ardında.
Benim imtihanın sensin, hiç bilmediğim kadın.
Senin imtihanın olmak istemiyorum, sadece beni bilmeni istiyorum.
Ben zaten her türlüsünü yaşamış gibiyim bu hayatın.
Büyük aşklar, büyük vedalar bir de gökyüzüne isimsiz bırakılan notlar.
Hepsinin gel-git kısmında sen birleşiyorsun galiba.
Mesela insanlar denize aşık olurlar değil mi?
Ben insanları hiç anlamıyorum, sonu olan bir şeye neden aşık olurlar ki?
Sen benim gökyüzümsün.
Görüyorum ama ulaşamıyorum.
Nefes almamı sağlıyorsun ama yaşamıyorum.
Mavi diyorsun, umut diyorsun;
Ben geldim, kafanı kaldır diyorsun;
Ne zaman gözlerim sonsuzluğuna dayansa
Dayan ha kalbim! bu sefer olacak inan diye kendini kandırmaya başlasa,
Sen yağmur olup içimden akıyorsun.
Tüm bunlara rağmen hala inanıyorum.
Bir gün uçurtmalarımın sana ulaşacağına inanıyorum.
Kuyruğumun sana dolanacağına inanıyorum.
Sen de inan...
Ben bize inanmamaktan çok korkuyorum.

Rüzgar.