GєĿмє/чiи Buгαsı Dєгiи.

Geceleri içimden trenler geçiyor. Sabah uyandığımda siyah elbiseli noel babaların şöminemden aşağı yalnızlık bıraktığını görüyorum bir çentik sensizlik daha atıyorum yüreğime. Duvarda asılı el örgüsü bir palyaçonun dudakları aşağı doğru bakıyor alnında bir ölüm ciddiyeti. Sanki şarkı sarkılar ölmemi fısıldar gibi. Gerçek... şu ki; ben ölmek istemiyorum acılarım beni buna zorluyor. Başıma silahı dayayarak "bizi" öldürmek istedim arada ben kaynadım sen kaynadın. En çok ruhum kaynadı yüreğimin yangınlarında. Gönderilmiş bütün kitaplar üzerine yemin ediyorum ki vücuda gelmiş bir kutsallığı hoş tutabilmekti görevim. Deşifre edilmiş bir sırrın utangaçlığıyla örülmüş bütün atkıların palyaçoların cebime sıkıştırdığı buruşturulmuş mutluluklarla durmak nedir bilmeyen bir köstebek gibi tüneller kazarak kötülüklerden kaçmak için... Demiştim çok evvelden ağlama. Ağlarsan uzaktan kumandalı bir bomba gibi patlar yüreğim.. ****** et yüreği kalbi. Sen yine de ağlama. Dilersen mayınlar döşesinler kalbimin ortasına. Dilersen kontrol edilemeyen hiç bilinmedik bir virüs gibi tüket beni. Kesici bir aletle del kalbimi kanımı iç. O kanı kan o kalbi kalp yapan sensin bil... Ki zaten kalp değil bir varlık taşıyorum vücudumda kan değil mavi bir sıvı volta atıyor damarlarımda.

Şehirleri hep aptal sanırdım. Birşeyleri anlamışlar gibi üzerime çullanıyor bu şehir. Kaldırımlarından tut sahillerine kadar. Beni buralarda birtek bu şehrin çıkış tabelası anlıyor. Gece sessiz. Sessizlik üzerimi örtmüyor ben uyurken sabaha karşı içim ürpermesin diye. Üzerimi örtecek kimsenin olmaması daha çok ürpertiyor içimi. Öyle ki iliklerimde yaşlı bir Eskimo geziyor sanki. Sanki tenimde gezdiriyor buz gibi nefesini. Üşüyorum. Yıldızlara uzansam yüzüne dokunacak gibiyim. Dualar hıçkırıklar gözyaşları sümük küfürler... Ağzımdan burnumdan çıkan belli değil. Babanın cesedine sarıldın mı hiç? Annenin üzerine toprak atarken toprak olup da sarılmak istedin mi öyle çaresizce öyle sancılı öyle buruk ya kalkarsa diye aptalca düşünüp öyle umutlu...

Tutunduğun dallara erişemediğin zaman ölümü diledin mi hiç noel babadan... "Sevgili Noel baba bütün bir yıl hüzünlü bir çocuk oldum harika bir ölümü hakettiğimi düşünüyorum" diye mektup yazdın mı. Yazdıysan eğer bilmelisin ki Noel baba diye pis bir moruk yok. Bunu öğrendiğimde bir annenin yavrusuyla olan göbek bağını kesmesi gibi kestim yaşamakla bağımı...

Duvardaki kırık saat gece yarısına doğru kulaç atıyor. Odanın içinde örülmüş atkılar boğazıma atlayacak gibi hazır kıt'a bekliyor. Örme palyaçoların kaşları çatık dudakları aşağı doğru bakıyor. Ve şu masat sesi en sevdiğimiz şarkıyı hatırlatıyor...​

Herkes

ilk kendi yaşıyor sanmasa

sevdalar da tükenirdi

masalları da…
"Sonsuza kadar sürdüğü bilinsin" diye midir nedir

Bittiği anlar ve ihanetler yazılmıyor kitaplara.
Zümrüt-ü Anka kuşu da yalan aslında

Kendini külünden yarattığı da…
Ferhat’ın Şirin

Aslı’nın Kerem için öldüğünü
Kim gördü Allah aşkına?
"Sonsuza kadar sürsün" diyorsan "Bu sevda

"
O zaman sevgili
O zaman vuslat yaşanmaya
Sana yazacak bir sen bırak bana
Öfkelerin orada kalsın
Kaçamaklar hanesinde değil ismin
Anlasana
Ömrümün tam ortasına
Kocaman harflerle yazmışım:
Seni Seviyorum
Seni Seviyorum
"Herkese söylediğini bana söyleme" diyorsun

Ama ne varsa sevdaya dair

Bizden önce söylenmiş biliyorsun…
Bize düşen

aşkı yalansız yaşamak…
Hadi uzatma da uzat ellerini

Seni Seviyorum
Seni Seviyorum
Seni Seviyorum

​

şimdi ben kanatlarından gözyaşı sızan bir meleğin yarasına parmak basıyorum. dudaklarının kutsanmış ateşiyle yaralarını kapatıyorum. beyaz bir adamın kanından damarlarına köprü kuruyorum. ruhumun en sessiz karanlıklarıyla

satırlarımı kanatıyorum.
bedenimin ayaz kesmiş yanı

binlerce gönül yılı uzağımdaki sevgili
sana sesleniyorum.
derinliklerinde kayboldum. derinlerdeyim şimdi
başladığım yerde
boşluk var sonu yok
yaşamıyorum titrek tellerin ritminde
ölemiyorum canalıcı dizelerinde
boşluk var
simsiyah...
Bir açıklama ekle
şimdi ben kanatlarından gözyaşı sızan bir meleğin yarasına parmak basıyorum. dudaklarının kutsanmış ateşiyle yaralarını kapatıyorum. beyaz bir adamın kanından damarlarına köprü kuruyorum. ruhumun en sessiz karanlıklarıyla

satırlarımı kanatıyorum.
bedenimin ayaz kesmiş yanı

binlerce gönül yılı uzağımdaki sevgili
sana sesleniyorum.
derinliklerinde kayboldum. derinlerdeyim şimdi
başladığım yerde
boşluk var sonu yok
yaşamıyorum titrek tellerin ritminde
ölemiyorum canalıcı dizelerinde
boşluk var
simsiyah...

​

Kaç defa ayrılıp barıştık

saymadım. Hepsinde son olduğunu düşündüğüm ayrılıklarımızla büyümüşüm

yeni fark ediyorum.

Ayrılıklar insanı büyütüyor

bu kesin! Ancak nereye doğru boy vereceğini

hangi yöne gideceğinin seçimini kişi kendisi yapıyor.
Senden nefret ederek

içimde kin besleyerek de büyüyebilirdim. O zaman kötülüğün o soğukkanlı erdemine ulaşırdım ama benim toprağım iyi! Ne yapsam kalbimde uzun zaman barınmıyor kötülük!

Seni severek girdiğim sevgi adasında

tek başıma kaldığımın kaçıncı tekrarıydı

hatırlamıyorum; senden nefret etmemeyi öğrendim. Yaşadıklarımıza

sevgime

kendime duyduğum saygıya hürmetten

ben seni olduğun gibi kabul etmeyi seçtim. Bu daha zordu üstelik!
İnsanı insan yapan erdemlerin başında geliyorsa sabır ve anlayış

ben bu basamağı çıkmak niyetindeydim. Belki de sadece bu yüzden hayatıma gönderildin!

En kolayı nefret etmek aslında! “Allah belanı versin” diyerek küfür etmekten daha kolay ne var

gidenin ardından yapılacak? Çok canın yandığında

kalbin kırıldığında isyan ediyorsun

bunu kim anlayamaz? Ancak öfkelenmenin de sınırını ayarlamak gerekiyor.

Onca yaşanmışlığa

emeğe isyan ediyorsun. Doğal bir tepki! Sonra aklın devreye girmesi gerekiyor. Birini sevmek

sadece kalbinin seçimiyle olabiliyor. Kimse kimseyi silah zoruyla sevdiremez

sadece yanında durmasını sağlayabilir. Sevdiysen

yüreğinin ve aklının tercihi budur; kandırıldığını ve inandırıldığını düşünmek ise

ruhun kendini kandırmasıdır.

Her seçimimizin sonu iyi olsaydı

nasıl büyürdük? Hiç elimizi kesmeden

bıçağın tehlikesini öğrenebilir miyiz? Hiç acı çekmemiş bir ruhun

geleceği yer neresidir? Daha önemli soru

madem olgunlaşmayacak ve öğrenmeyecek

o ruh neden buradadır? Bu soruya farklı cevaplar verilebilir elbette!

Seninle birlikte

bu hayatta olup biteni merak etmeyi öğrendim. Neden yaşadığımı

neden bu yaşadıklarımın başıma geldiğini ve daha birçok soruyu sormayı öğrendim. Bana yaşattıkların katlanması hiç kolay acılar değildi ama hepsi için teşekkür ederim. Kendime giden yolda

rehberlerimden biri de sendin! Allahtan benim toprağım iyiydi

kötülüğe doğru serpilmedim!


Candan Ünal​

Güzel'di ile başlayan cümleler kurmuyorum ne zamandır.


seninle herşey Güzel'di demiyorum artık.
çünkü herşey güzel
hâlâ güzel...
sana küfretmek
seninle düşlerde sevişmek
hâlâ güzel...
bir geçmiş zaman eki geçirmiyor bütün yaşanmışlıkları
güzel
hâlâ çok güzel...



´» FATİH DALKIRAN «`

​

Gittin...


Dudagima çocuksu susuzlugumla asla doyamadigim öpücüklerinden birini kondurup gittin. "N'olur öyle bakma bana" dedin en son... Daha birkaç dakika önce gözlerimde varliginla alevlenen yasam sevincinin yerine boyun egmis donuk ve daha simdiden hasretinle kavrulmus bir karanligi birakip gittin...
Dolmustu zamanin...
Yüregimdeki kum saatini o göz açip kapayincaya kadar geçen "sen"den sanki asirlarca tükenmek bilmeyen "sensizlige" tersyüz ederek gittin.
Içimde günlerdir yoklugunla zayiflamis kalbi kupkuru kalmis ask çocugunu sevginle emzirme sarhosluguyla delirdigim su "üç saatin" içindeki yüzlerce "an"i "ani"ya dönüstürerek...
Önce gözlerim öksüz kaldi yoklugunda. Sonra

nefesinin o bugulu sicakligindan mahrum kalan evimin rutubet kokulu duvarlari...
Gittin...
Iki askin arasinda saskin ürkek ve çaresiz bir çocuk gibi savrulan kalbini cebine koyup baska bir eve gittin uyumaya. Artik senin degildi evin. "sizin"di. Benim özledigim o eski evin degildi gittigin...
O eski ev... Oturup zamanin o yagmursuz o parça parça yüzüne bakarak günesin bütün gün sadece yalayip geçtigi los pencerelerinde dalginligimizi biriktirdigimiz o ev...
Susardik bazen... Ansizin hesapsizca belki de yorgun düserek... Akildisi bir hizla devinen imgelerin ortasinda bir çig gibi ömrümüze yigilan anilardan birini seçip dondurarak... Hayat çok eskilerden gelen sonsuz bir ritüel gibi bir gelenek gibi tekrar ederdi etrafimizda umurumuzda olmadan...
Elin çaya uzanirdi...
Tenim dudaklarini özlerdi...
Bir sözüm siirin olurdu... Demlenirdik.
Gömüldükçe düslerin o büyülü uykusuna askimin kalbimdeki ilahi melodisi çalinirdi kulaklarina birden. Nasil da ürkerdin. Karanliktan korkan bir çocugun teselli isligi gibi bölerdi sesin suskunlugumuzu...

Ruhlarimizin biryerlerde bulustuguna düslerimizin biryerde kesistigine inanmak istedigim bu hayattan çalinti anlari beni bunun aksine inandirmaya çalisan bir sesle ve ilk önce hep sen bölerdin.
Iste böyle anlarda yüzü daha da netlesirdi dünyaya gözlerinden bakan o yarali çocuklugunun...

Iste ben en çok seni içimden dogru sevdigim böyle anlari severdim...
Hayatin içinde seni barindirdigi her karesinde uzun uzun soluklar alarak o günlük o siradan ayrintilarini alabildigince büyütüp içinde kaybolarak severdim seni... Odanin içinde varligina yillardir asina oldugun bir esya gibi sessizce kaybolarak seni izlemek ve basinin üzerinden sonsuzluga akip giden düs bulutlarinda sekillenen her sözü yüregimde senin için büyüttügüm siire misra yapip eklemekti seni sevmek...
Sevmek hayatina taniklik etmekti benim için...
Sabahlari evden çikmadan önce uykundaki o en masum halini öpücüklere bogarken "gitme" diye sayiklayan sesine kiyamayip patrona binbir yalanlar uydurarak sik sik ise gitmemekti seni sevmek...
Sana kahvalti hazirlamakti. Özenle hazirlidigim sofraya istahla oturup

"Sen var ya

bir meleksin

neden seninle evlenmiyorum ki ben... Senden daha iyisini mi bulacagim" diyen muzip sözlerine sevinmek

belki de çocukça inanmakti... Ince ince kiyilmis tabaga motif gibi islenerek dizilmis ve hep sevdigin gibi üzerinde zeytinyagi ve limon gezdirilmis domateslere yaptigim mezelere duydugun minnete sasirmakti...

Hayatina eklemekten çilginca zevk aldigim o sefkatli inceliklere duydugun minnete...

Seni sevmek bundan yillar önce seni bir idol gibi içimde büyütüp hayranligimin yavas yavas aska dönüsünü ürkekçe gizleyerek kaleme aldigim mektuplarima ayni incelikle ayni özlemle ayni hayranlikla verdigin cevaplarina inanmamakti... Tüm israrlarina ragmen bu essiz büyüyü bozmaktan çekinip aylarca seni bir kez bile aramamakti. Sonra ansizin yollara düsüp çocuklugumda kalbimde filizlenen sevdasi senin askinla yeseren bu kentin sokaklarinda izini sürmek kendi sözlerinle "bu inceligin ve bu derin anlayisin yüzünü" yani o merak ettigin yüzümü gözlerine tasimakti... Bulustugumuz cafede aylarin günlerin telasi ve susuzluguyla anlattigin seylerin hiçbirini algilamadan sadece hayranlikla seni o hepimiz gibiligini seyrederken masanin altindan bir türlü çikartamadigin o telasli o çocuk ellerinde kendini eleveren heyecanina inanamamakti...



Seni sevmek o gece raki içtigimiz köhne meyhaneden çikip yürüdügümüz sokaklarda Nisan ayinda bir mucize gibi gökyüzünde dans eden kar tanelerinin Tanri'nin bu ask için gönderdigi bir isaret olduguna inanmakti...



Seni sevmek kadinligimi bedenimi ve hazzi ilk defa seninle kesfetmekti. 17 yildir sanki sadece senin için sakladigim bedenimi en ufak bir tereddüt duymadan ve beklentisiz bir sarhoslukla sana sunmakti... Her dokunusunda kutsal bir ayinin o sicak ve tatli sarabini yudum yudum içer gibi...



Seni sevmek

askin ugruna

ama senden izinsiz

baska bir kentteki hayatimi sifirlayip

yasadigin kente

yasadigin gögün altina

islandigin yagmurlarin altina gelip yerlesmekti. Senden baska bu koca kentte bir basinalik ve kimsesizlikti seni sevmek... Sokaklarda tek bir tanidik simaya rastlamamaya alismakti güçlükle... Hücrelerimle beraber çogalan askini özgürce ve sinirsizca yasamak için ailemin sefkatli ve anlayisli kollarindan siyrilip kanatlanmak yillanmis can dostlarin sevgisini çok uzaklarda birakmakti...



Seni sevmek yalnizligin soguk kollarindan biraz olsun siyrilip nefes alabilmek için geceleri saatlerce tek basima Beyoglu'nun karanlik sokaklarinda kalabaligin soluguyla isinmaya çalismakti. Hiç tanimadigim insanlarin yüzünde senin yüzünü aramak onlarin kaybetmis umutsuz hayatlarinda yarali geçmisinin ve çocuksu düslerinin izlerini sürmekti...



Seni sevmek

bu kentin tozlu

soluk isiklari ruhumu isirirken

ayni gecenin yildizlari altinda seni deliler gibi özlemekti... O geceyi de kollarinda geçirebilmeye seni ikna edebilmek için saatlerce sokaklarda dolasip barlarda kahvelerde oturup eve dönüsünü beklemekti... Bazen bu bekleyislerin sonu

yorgun düsmüs bedenimi sürükledigim evimde

o gece bir baska kadinin yaninda uyumana aglamak olurdu sabaha kadar... Ertesi gün bir sizofren gibi

hiçbir sey olmamis gibi tekrar seni sevmeye koyulurdum...sasirirdin.



Çünkü seni sevmek direnmekti sevgili... Güçsüz olani acimasizca yokeden bu kentin hoyratligina ve senin için artik inanmaktan çoktan vazgeçtigin yasadigin hayalkirikliklariyla çok uzun zamandir kaybettigin o ask duygusunun gerçekliginin canli ispati olmaya direnmekti... Kalbine inançla ask tohumlari ekmekti seni sevmek... Sevmek o yitirdigin ask sarkisi adina sana umut vermekti...
Seni sevmek ait oldugun gökyüzünde seni özgür birakmakti... Koparmamakti kanatlarini... Ruhunun ve kaleminin tek besin kaynagindan baska sevgilerin siirine ekledigi misralardan kiskançlikla seni mahrum etmeye yeltenmemekti...
Sevmek ruhumun tek sahibi olan seni sahiplenmemeye kanaya kanaya razi olmakti... Çocuksu bir saflikla tek vazgeçemeyeceginin ben olduguma kendimi inandirarak hayatina boyun egmekti...
Seni sevmek bir babayi bir canyoldasini hayatinin sonuna kadar yaninda oldugunu bildigin güvenilir bir dostu ilgiye ve sefkate doymayan çaresiz bir küçük çocugu ama en çok da tutkulu kiskanç ve yüregi sonsuz maviliklere akan bir deli asigi sevmek gibiydi... Birgün ansizin telefonda duydugun bir sese ya da yeni tanistigin bir kadina asik oldugunu sanki tepkimi ölçmek ya da seni nasil kiskandigimi görmek isteyen abartili bir heyecanla söylediginde telasa kapilmamak bunun gelip geçici bir duygu olduguna ve asla benden vazgeçemeyecegine inanmakti... Yine de içimdeki o kaçinilmaz endise ister istemez sarardi yüzümü... Sesim solugum kesilirdi birden... Iste

öyle anlarda beni simsiki sarip

tutkulu bir sevismenin ilk öpücüklerini dudagima kondururken

"Sen küçücük bir kizsin

biliyor musun" diyen sefkatli sesini severdim en çok... Ve aslinda ben dahil

hiç kimseye asik olamayacagini düsünür

hüzünlenirdim...
Rüyalarimin gül kokusu...
Sonra birgün aska açildi yüreginin sürgüleri...
Sonra birgün siirlerin baska bir askin kokusuna büründü...
Yikildi tabularin... Kirildi zincirlerin... Uzagima düstün..
Bu defa farkliydi

hissetmistim. Yalniz bedenini degil

ruhunu da paylasmaya baslamistin bir baska kadinla...
Sonra sevmek yavas yavas kayisini izlemek oldu avuçlarimdan... Seni sevmek sen sabaha karsi uyudugumu sanarak yanimdan kalkip bir baska yürekle telefonda özlem giderirken içimde kopan firtinalari susturmaya çalismak oldu sessizce...
Habersizce kapini çaldigim o gün kapinda kalip içeri girememek oldu...
O güne kadar hiç olmazsa bana karsi dürüst olmanla

yasadiklarini benden gizlememenle

yalan söylememenle avunuyordum... Ama bir baskasini incitmemek

üzmemek için ondan gerçekleri gizledigini

yalanlarla da olsa onu korudugunu farkedince bu avuntu da terketti beni... Yalanlarini bile kiskanir oldum.
Neden dürüst olmak için beni seçmistin sanki... Gerçegin acimasiz zindanlarinda neden beni kilitli birakmistin...
Ne çok düsündüm bu sorularin cevaplarini... Ne çok sorguladim kendimi

nerde hata yaptigimi

neyi eksik biraktigimi...
Kadinca oyunlardan haberim olmadi hiçbir zaman. Seçtigin yasam biçiminden koparmak seni soluksuz birakmak demekti benim için. Hatam seni bir mülk gibi sahiplenmemek miydi? Acaba istedigin bu muydu? Seni yanlis mi tanimistim?.. Bana hep ne kadar asil bir yüregim oldugunu söyler dururdun... Isyanim kalbimin ezilmis parçalarinin üstünü örtüp sessizce çekip kapini çikmak olurdu en fazla...
Yalniz kalmak istedigini daha sen söylemeden yüzündeki bulutlardan hisseder çikip giderdim... Özür diler gibi bir sesle onun gelecegini söylediginde sessizce çikip giderdim... Karsinda ben otururken onunla saatlerce telefonda konustugunda çikip giderdim... Hep giderdim...
Bu onurlu tavrimdi belki de ezen yüregini... Vazgeçemedigin tek yanim buydu belki...
Sonra sevmek yarali kadinligimi baska yüreklerle avutma yanilgisina kapilmak oldu... Buna hakkim oldugunu söyleyip dursan da biliyorum aslinda içten içe hiç affetmedin beni... Sen çoktan parçalanmistin zaten... Benim de yüregimi böldügümü düsünmek sana bile agir geldi... Oysa ben

seni degil

kendimi cezalandiriyordum baska bedenlerde... Ruhumu kemiren bu deli aski cezalandiriyordum... Bunu anlamadin mi sevgili?
Sevmek seni degil çocuklugumu düslerimi kendimi aldatmak olmustu artik... Bana baglanan masum asklari seninle aldatmak olmustu... Kimseye veremedim yüregimi. Ne zaman baksalar içime yüregimin kirik aynasinda kendilerinin degil senin yüzünün aksini gördüler hep. Sessizce çekip gittiler. Farketmedim bile gittiklerini...
Gittin...
Seni sevmek bensiz akip giden hayatina bir yabanci gibi uzaktan bakmak oldu çoktandir... O çocuk ellerinin

bir baskasinin saçlarinda gezindigini

aniden özlemle sarilip bir baska yüzü öpücüklere bogdugunu

sabahlari uykunda bir baska kadina sarilip bir baska yüzü öpücüklere bogdugunu

sabahlari uykunda bir baska kadina "gitme" diye sayikladigini düsünmek oldu

seni sevmek... Geceleri kokuna hasret yatagimda ter içinde uyanmak kendimin bile affedemedigi bir bencillikle kalbindeki tek askin benimki olmasi için gözyaslari içinde Tanri'ya yalvarmak oldu..
Seni yasak bir ask gibi gözlerden uzakta rutubetli duvarlar arasinda yasamak oldu sevmek... Beni hayatindan disladigin için öfke nöbetlerine kapilip bana bile yabanci gelen hiç tanimadigim bir sesle sana bagirmak haykirmak aglamak sonra pismanlikla affedip tutkuyla sana tekrar sarilmak oldu...
Yabani bir ot gibi ruhumu sarip sarmalayan öfke ve kiskançlik duygulariyla benligimden uzaklasmayi kendime yakistirmamak sikisip kaldigim bu karanlik dehlizde kendi kalbimde yalnizligimda sensizligimde kendi askimla delirmek oldu artik seni sevmek...
Simdi bu aciya bir son vermesi kendisini terketmesi sonsuzluga birakip gitmesi için birbirine yalvaran iki yüregiz artik... "Ayazda Iki Yürek" gibiyiz...
Sen benim sizofren askimsin... Bense senin kanayan vicdaninim...
Affet beni sevgilim... Verdigim sözleri tutamadim...​

Hiç inanamadın belki
Ama
Senden başka hiç kimse girmedi aklımla arama
Dönüp dolaşıp konardım aynı sevaplara
Dudaklarımla değil
Hislerimle konuşurdum tanrımla
Bakma şimdi göçmen sürgünlere kobay olduğuma
Anlardı o beni
Evet
Islaktım haddini bilmez bir yağmurla
Şikayetsizce
Islanmıştım güne kara sürülmeden şemsiyesiz bir vurguna
Ayyaş aklımla dik durma takınmıştım gözlerime
Kal diyemezdim sana
Git diyemediğim gibi ...
Lokmalarla değil dokunduğunla yetinirdim
Gönlünün götürdüğü yerde doyardım
En çok beni anlamanı isterdim
Yeter ki .

Yetmedi ... ​

Yapma Be Adam!

Yapma be adam yapma! Şimdi gidilir mi? Tam demlenirken kalbimizin üstünde aşk bırakılıp gidilir mi?



Yapma Be Adam!



Mecburiyet sorumluluk hayat gailesi neler sayabilir insan gitmek için ve hiçbiri nasıl da yakışmaz aşkın yanına! Aşk; tek başına bir sözcük gibi dursa da yanımızdayken anlam kazanır.
Sen gidiyorsun ya ayağımın altındaki toprak kayıyor. Üstüme çöküyor şu koca dünyanın bütün gailesi kaldıramıyorum sensizliği.
Yapma be adam yapma! Şimdi gidilir mi? Daha sevişecektik! Tenlerimizin kokusu karışacaktı birbirine sıcağa falan aldırmadan bir geceliğine de olsa sarılıp uykuya dalacaktık.
Sofrayı yeni toplamıştım daha kahvemizi pişirmiştim. Heidegger’i konuşacaktık hani Foucault’u anlatacaktın. Doğruyu söylemeyi tartışacaktık. Kaç yazar geçecekti soframızın yanından nelere gülecektik şimdi gidilir mi?
En sevdiğin yemeği sofrada bırakır gibi en sevdiğin yüzüğün parmağından çıkıp denize düşmesi gibi kendi doğurduğun çocuğu kucağına alamamak gibi dilinin ucunda duran ama hatırlayamadığın bir kelime gibi şimdi çıkıp gidilir mi?
Yapma be adam yapma! Tanrı bile razı gelmedi gitmene. Temmuz sıcağında alev alev kavrulurken ortalık sen kapıdan çıkar çıkmaz parçalandı gökyüzü. Şimşekler çaktı fırtına koptu. Gökyüzü başımıza yıkıldı. Yağmur gibi değildi üstelik sel oldu aktı. Sen yukarıdan gelen mesajı anlayabildin mi?
Gitmeye hiç yakışmayan bir vakitte ayrıldın buradan. Daha neler paylaşacaktık oysa daha neler anlatacaktım. Doyamamıştım daha soracaklarım vardı!
Sen gidince bu şehir değişiyor gözümde. Boğaz kayboluyor deniz kuruyor. Çorak kurak bir toprak parçasına dönüşüyor koca İstanbul! Tadı kalmıyor İstiklal’in Bağdat Caddesi’nin Nişantaşı’nın Anadolu Feneri’nin…
Yapma be adam yapma! Şimdi gidilir mi? Koynuna saklanacaktım senin yaşamın bütün dertlerinden uzaklaşıp kaybolacaktım. Aşkın kıyısında bir duble rakı yanında efkarlı bir türkü tutuşturup dudağıma sana her gün olduğu gibi yeniden aşık olacaktım. Şimdi gidilir mi? Yapma yahu!​