MaviBereLi
Üye
-
- Katılım
- Nisan 3, 2019
-
- Mesajlar
- 1,869
-
- Tepkime puanı
- 6
-
- Puanları
- 293
Gelişimsel dislekside fonolojik bozukluğun merkezi rolü:
Çoğu çocuk okuma yaşından önce kelimeleri küçük ünitelere (hece veya kısmi fonem) kesimleme (segmenting) gerektiren görevleri yapabilirken disleksik çocuklar okuma yazmaya geçtikten birkaç ay sonra bile hala bunu başaramazlar (Liberman 1973, Bradley ve Bryant 1983). Lundberg (1988) önceden yapılan bu tür egzersizlerin okuma yeteneğini iyileştirdiğini göstermişlerdir. Bu gözlemler okuma ve heceleme bozukluğunun rehabilitasyonunda sözel dil egzersizlerinin yaygın kullanımı temeline dayanır. Fonolojik işleme teorisinin önemli bir görüşü fonemlerin temsil edildiği seviyede kusur olduğudur. Disleksiklerin, akustik olarak birbirine benzeyen fonemler arasındaki ince farkları işlenmesini gerektiren görevlerde, yaşça eşleştirilmiş kontrol grubundan hatta okuma yaşına göre eşleştirilmiş kontrol grubundan bile daha zayıf olduğu farklı araştırmacılar tarafından gösterilmiştir. Çocuklar birbirine benzeyen ba-da gibi iki hece arasında seçim yapmak zorunda kaldıkları zaman, bu kategorik algı için en güzel örnek testtir. Bir çok çalışma (Godfrey 1981, Werker ve Tees 1987, Reed 1989) disleksik çocukların bu testlerde kusurlu olduklarını bulmuşlardır. Kusur kategoriler arası sınırları yakın olan durumlarda özellikle telaffuz (articulatory) karşıtlıklarında (ba-da, da-ga) veya daha az sıklıkla başlangıç sesi karşıtlıklarında (ba-pa) gibi durumlarda görülür (Manis 1997). Manis sonuçta bu tür algısal defisitlerden kaynaklanan fonemik ünitelerinin yetersiz temsili, disleksik çocukların normal olarak fonolojik bilgileri kullanmasını önleyebilir. Böylece bu çocukların okumayı öğrenmek için önceden gerekli olan fonolojik yetenekleri kazanması bozulur. Witton disleksiklerde işitsel frekans modulasyonunda defisit olduğunu ve bu defisitin kelime olmayan harf dizilimlerini okuma görevindeki hatalarla ilişkili olduğunu bulmuştur. Fakat bu sonuç Bishop tarafından daha sonra tekrar elde edilememiştir.
Çoğu çocuk okuma yaşından önce kelimeleri küçük ünitelere (hece veya kısmi fonem) kesimleme (segmenting) gerektiren görevleri yapabilirken disleksik çocuklar okuma yazmaya geçtikten birkaç ay sonra bile hala bunu başaramazlar (Liberman 1973, Bradley ve Bryant 1983). Lundberg (1988) önceden yapılan bu tür egzersizlerin okuma yeteneğini iyileştirdiğini göstermişlerdir. Bu gözlemler okuma ve heceleme bozukluğunun rehabilitasyonunda sözel dil egzersizlerinin yaygın kullanımı temeline dayanır. Fonolojik işleme teorisinin önemli bir görüşü fonemlerin temsil edildiği seviyede kusur olduğudur. Disleksiklerin, akustik olarak birbirine benzeyen fonemler arasındaki ince farkları işlenmesini gerektiren görevlerde, yaşça eşleştirilmiş kontrol grubundan hatta okuma yaşına göre eşleştirilmiş kontrol grubundan bile daha zayıf olduğu farklı araştırmacılar tarafından gösterilmiştir. Çocuklar birbirine benzeyen ba-da gibi iki hece arasında seçim yapmak zorunda kaldıkları zaman, bu kategorik algı için en güzel örnek testtir. Bir çok çalışma (Godfrey 1981, Werker ve Tees 1987, Reed 1989) disleksik çocukların bu testlerde kusurlu olduklarını bulmuşlardır. Kusur kategoriler arası sınırları yakın olan durumlarda özellikle telaffuz (articulatory) karşıtlıklarında (ba-da, da-ga) veya daha az sıklıkla başlangıç sesi karşıtlıklarında (ba-pa) gibi durumlarda görülür (Manis 1997). Manis sonuçta bu tür algısal defisitlerden kaynaklanan fonemik ünitelerinin yetersiz temsili, disleksik çocukların normal olarak fonolojik bilgileri kullanmasını önleyebilir. Böylece bu çocukların okumayı öğrenmek için önceden gerekli olan fonolojik yetenekleri kazanması bozulur. Witton disleksiklerde işitsel frekans modulasyonunda defisit olduğunu ve bu defisitin kelime olmayan harf dizilimlerini okuma görevindeki hatalarla ilişkili olduğunu bulmuştur. Fakat bu sonuç Bishop tarafından daha sonra tekrar elde edilememiştir.