Geçmiş mi Günümüz mü?

Yine bir şarkı dolandı dilime. Ne istiyor bu şarkılar benden bilmiyorum. Belkide eskileri hatırlatmak için çaba gösteriyor. Yok yok bu öyle bişey değil sanki.."Aldı gitti neyim var neyim yoksa.. Kalanlarsa yalın yalın yangınsa.. Bu can bu bedenden ayrılmıyorsa.. Daha çok hasrete yanacak gönlüm.." Özledim sanırım buyuzden bu kadar takışım şarkılara. Özlemimi bi nevi olsada bastırıyor. Herkesin vardır özlem duydugu sevdiği,annesi,babası,ailesi,evladı,yuvası,memleketi,geçmişi,çocukluğu ne bileyim işte o kadar özlem duyacak şeyler var ki hepsini sayamıyorum. Özledim bayramlarda çocuklardaki sevgiyi, neşeyi.. Annelerimizdeki temizlik telaşını.. Babalarımızdaki çalışma azmini.. Aslında hepsi birbirine bağımlı değil mi ? Çocuklardaki neşe sevgi sayesinde bu kadar azim ,çaba. Peki ya günümüz çocukları.. Artık herşeye sahip olduklari için bayrammış seyranmış umrunda olmayan nesil. İsterdim sizlerinde bayramlık sevincini tatmanızı ,yerini hiç bir duygunun doldurmayacağı. Hiç unutmam arafa günü genelde bayramlıklarımız alınırdı. Bayramlık dediğim öyle tam takım değil bir çorap bile olsa o kadar heyecan verirdi. Mağazalara çocuklar değil ebevynler giderdi. Çocuklarına uygun bayramlıkları alırdı. Heyecanla beklerdim. Gerçi babam çok alamazdı bize bayramlık, onada çok görmüyorum hem calışıyor hem 4 çocuk var hem anne hem baba olmak kolay değil babamın varlığı bile yeterdi.. Aldığı zaman uyuyamazdım o gece. Bir an önce sabah olsada bayramlıklarımı giysem diye düşünürdüm. Acaba saçımı nasıl yapsam, eksik bir parcası varsa acaba neyle tamamlasam diye düşünür heyecandan uyuyamazdım. Çok güzeldi be.. Şuan herşeye sahip olmama rağmen o günlerimde olmayı tercih ederdim. Bayram sabahı erken uyanmak vardı.. Aç aç babamları beklemek bile zevk vericiydi.Bayram kahvaltısına diyecek tek kelime bulamıyorum. Ziyaretler muhteşemdi. Birde bayram harçlıgımız yok muydu en sevdiğim bôlümü. Kardeşimle yarışırdık ,sana amcam şu kadar verdi bana daha çok verdi diye hava bile atardım .Bize insanlar daha çok özen gösteriyordu gerçi anlıyorduk nedenini bayramda yetim sevindirmenin sevabını alıyorlardı ,anladığımız gibide utanıyorduk,çekiniyorduk çoğu hediyeyi,harçlığı geri çeviyorduk.Çok masum çocuklardık... Arafa gününü unuttum ama.. Arafalık toplardık ,şekerlerimizi, fıstıklarımızı,fındıklarımızı ayrı ayrı torbalara doldururduk. O zamanlar şu minnak hoby ler vardı çikolata.. Ondan dağıtanlar genelde zengin olurdu yani en azından biz cocukların gözünde..Ah be çocukluğum sende özledin mi beni? Sadece komşular değil bir ilçeyi gezerdik arafalık diye. Şimdi mi? Kapı komşuna güvenemiyorsun.. Bazen düşünmüyor değilim. İnsanlar mı değişti nesil mi? Yada dünya.. Bence tüm insanlık değişti. Annem vefat etmeden önce babama kırmızı bir kazak almış babam hala o kazağı saklar, ne yıkar nede giyinir annemi özledikçe kazağıyla hasret giderir. Ankara şehrini sevmez mesela çünkü sevdigini, yol arkadaşını ,çocuklarının annesini kalbinin sahibini kaybetmiş sevmemekte çokta haklı. Peki ya günümüz? Sevdiği için öldüren, ayrıldığı için öldüren babalarımız var artık. Eşine sadakat göstermeyen, aldatan annelerimiz var artık.. Çocuklarından zaman çalıp başka insanlara harcayan ailelerimiz var artık. İnsanlık olarak ne kadar göstermemeye calışsakta bitik durumdayız ,vahim konumdayız. Eskiler daha güzeldi,daha masumdu.. Geçmişimi,çocukluğimu ,ailemi ya ben geçmişte olan herşeyi özledim..Bugünler bana daraltıcı, mide bulantıcı geliyor.. Ne zaman bulunacak geçmişe ışınlanma. Ben bu dünyadan göçmeden bulunsa..