Gece Seferi

Bir bulutun damlalarına sığınmış
Gökgürültüsü
Hasret kokan toprağa kavuşuyor
Kırkı çıkmamış hüzün

şehrin alaca karanlığında
karanlığın gölgeleri düşerken
yaşamın ayıklanmış her karesinde
beraberiz aydınlığı kaplayan beyaz gülle

aşılan yolları benliğime işleyen
emek ötesinde
birde yolculuğun yorgunluğu var
nehirler oluştukça
müjdeler savurdum
susuz kalan çiçek bahçelerine

toprakla buluştukça bulutumun hıçkırıkları
dinmeyen sızılarda gizledim
gece seferlerinin
yürüyen her adımını
o daha çocukken
ben ise uzaklardan yükledim hasret damlalarını
​