Gece, keder, hüzün, yalnızlık, ay ışığı ...

Sessiz bir gecenin ardından güneş yeni güne merhaba dedi.
Perdelerin arasından süzülen güneş ışıkları gözlerime, yüzüme ve ruhuma değdi önce;sonra şehrin karanlık kalan boş ve tenha yerlerine..

Hayat kimileri için çoktan başlamış, kimileri içinse son bulmuştu.
Şimdi bütün gece uyumamış gibi gibi uyumak lazım.
Şimdi dalından meyve toPlamak lazım.
Şimdi güne seninle başlamak lazım ...

Geceden arta kalan kuytulardaki karanlıklar da dağılmaya başladı;
dışarı çıkmak, yüzümü yıkamak ve yönümü güneşe dönmek istiyorum ..
İsterdim ki, şimdi güneşim sen ol ...

Dilimde dünden kalan şarkı sözcükleri var
Dilimde yarım yamalak şiirden arta kalan bir kaç harf..
Şimdi diyorum, karşımda solan, eksik olan şiir sözcüklerini senin gözlerinin içine bakarak tamamalasam, bütün devrik hallerim gidecek,
bütün eskiyen şarkı sözcükleri sanki ilk defa bugün söylenmişcesine mutlu ve daha anlamlı olacaklar.

Şimdi sen yanımda olsan belki gün senin gözlerinin içinde dağacak,
belki gökyüzüm sen olacaksın ..
Şimdi sen yanımda olsan,bana bir kaç cümle bir şeyler anlatsan, ben hayalimdeki kahramanın ellerinden tutsam ..

Hayatta sevdiğimiz ne varsa tadı acı ve kekredir.
Asıl olan bizim o "sevdiğimiz" dediklerimizi bir arada yapıyor olmamızdı.

Geceyi ve ayışıgını sevmemiz bu yüzdendir.

Bütün ortak noktalarımız gecenin içinden geçiyor.
Oysa gece keder, hüzün, yalnızlık, ay ışıgı ve yağmur kokuludur.

Ve bunlar biraradayken en çok sevdiklerimiz değil mi ...

-Fatih Deveci​