|fēr໐ຖiค|-Sαтıя ч'αяαʟαяı-|

A
  • Kullanıcı AHU
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Üye Günlüğü
⚪ Konu sahibi son olarak 3161 gün önce görüldü
Ya da gidersin adın bir kez daha kahraman olur.

Hiçbir uyku tutmuyor gecemi...
Gündüzün tamamında ise esrik bir uyuşukluk...
Beni güneş tutuyor yıldızda kervan kırıcılığı
Neye aldanmayacağımı şaşırdım
Ömür bu kadar uzun mu?
Elden düştükçe gözde değersiz
Yarına sahip çıktıkça şimdide kayıtsız...
İçtikçe yeminleri sıfatımda yalancılık...
Ne zaman haykırsam hep suskun!
Ne zaman sussam geciken bir sevdalı...
Var gitme benden
Bir şiir daha yazalım yaraya.
Şairi zedelese de dizeler
Kabuk olur acının üstüne.
Geçmese bile "denedik" deriz ve şiirimiz olur içimizde!
Belki de yön değiştirir yığınlarca umudun bir tanesi.
Bana kanar beni kanayan yanlarının düşkünezen kelimeleri...
Yüksek bir ihtimalin tavan arası olamazlığındayım.
Çok sözlü monologlarımın sana soyunamayan kalkışındayım.
Sana ölümsüzleşmenin noktadan sınıra en tazesindeyim...
Kullanılmamış bir terin içindeki tuzunda ağzında gevelenen
gerçeğin uyduruk talanındayım.
Benden sonraya bırakılacak her iyinin karşısında her kötünün kötüğündeyim.
Sen gidersin senden önceki hayat ölür; senden sonraki hayatta ölümcül hatırlanma...
Sen kalırsın kaldığınla kalamadan...
Önce "sanmalar" yanılgılar arasındaki yerini aldı.
Yargılar önyargılardan temyiz edildi.
Suçlar da suçlular kadar aklandı.
Şimdi'ye taşınan; zahmeti külfetli külfeti bedelsiz biz "zaman"dı.
Nelerden arta kalan nelerin ardına kalan nelere dayanıp da
neler de yitirilen zaman.
Tebessüm kadar içli bakış kadar sarsıcı söz kadar manzum...
Olan biten bir zamandı. Tasvirlerle izahı tek susuşla yetersiz!
Oysa zamanın öncesi nice zamanları yağmaladı!
Sığ idi; boğulmaya yetti. Derindi; bulunmayana yitti...Zamandı
Var gitme.
Öfkenin doruğunda bir yalnızlık demleriz.
Sonra şiir kazırız içimizden kalabalıklara...
Biz izimizi şiirle sürdük mesafelerimiz kentlerceyken.
İznimiz de şiirden çıkar.
Ya kalırsın yatağında su tutar bedenimi
Ya da gidersin adın bir kez daha kahraman olur.
Senin kadar ben de kaldım sevgili.
KAHRAMAN TAZEOĞLU​
​
 

Eğer bir gün gidersen, bil ki arkanda bana kocaman bir uçurum bırakacaksın.
Ve ben o uçurumda, kendi sesimin yankısından bile şüphe etmeye başlayacağım.
Zaten güvenebileceğim kaç kişi kaldı ki yanımda?..
Kahraman Tazeoğlu


 
images
 
Bir ekmeği bölüşmedik belki ama
Yine de hakkın vardı
Her gece uykusuzluğu bölüştük seninle..
Sevgiyle..
Saat on iki der demez
Yürek kapısını aralardık
Habersizdik birbirimizden
Üşürdük üstelik ayrı evlerde ayrı odalarda
Anlardım hemen üstüne gözyaşlarını çektiğini
Anlardım özlediğini..
Yine de üşürdün bensiz..
Tıpkı ben gibiydin Sevgilim..
Bilirdim..
Herkes gibi değildik..
Dokunmadanbakmadangözgöze dizdize olmadan da
Hissederdik birbirimizi..
Dedim ya herkes gibi değildik biz..
Saat on ikiyi vurduğunda
Gözyaşlarını çekip üzerlerimize
Habersiz ve gizlice
Severdikdüşlerdik..
Uyku tutmazdı..
Uykusuzluğu bölüşürdük biz seninle..
 

Ya yüreğimi terk et!
Ya da sensizlik de dâhil her şeyi al götür!
Bana aklımı helal et!
 
Peki yeter ki sen mutlu ol. Ben sensiz olsam da sen kimsesiz olma.
Seni başkasıyla gördüğümde midemdeki kelebekler savaş çıkarmış olsa da sadece mutlu olduğun için benimde mutlu olduğumu bil.
Hala seni sevdiğimi de.​
 
Her ''yaşın'' ayrı bir güzelliği var.
Bak her damlası senin için akıyor...
 
tumblr_lxjhk7rX1N1r02bc8o1_500.gif
 
Gider ayak konuşulacak konu değil bunlar.
Gel otur şöyle bir ömür karşımda uzun uzun anlatayım seni nasıl sevdiğimi.
 
Sayfan Hayırlı Olsun Geç Oldu Ama . :p
 
tumblr_lwam4eepwT1r00xzyo1_500.jpg
 
Kalır gibi gidişlerini izledim önce sonra gider gibi kalışlarını…
Ve anladım ki ne sen gidebiliyorsun ne ben kalabiliyorum.
Öyle bir hayat yaşıyoruz ki şimdi; ağlamak gülmenin mahkûmu gülmek ağlamanın gardiyanı gibi sanki…
 



Hangi harfe değse yüreğim gözlerimden sen aktın
Bende gittim bildiğim bütün alfabeleri yaktım!

Sessizliğim geliyor mu sana?
 


Ayrılmak istiyorum.
Neden?
Mutlu değilim.
Seni seviyorum.
Yalandan seviyorsun.bana güvenmediğin sürece mutlu olamazsın.
Güven vermiyorsun.
Öyle mi? neden güven vermiyorum biliyo musun hep yanımda kal diye.
Çünkü sana güven versem bileceksin seni asla bırakamayacağımı. Bırakmıyacağımı bilirsen gidersin. Başkalarına aşık olursun. Ben yine beklerim. Sonra onlardan sıkılırsın bana gelirsin. Ama ben yine orada olurum seni mutlu ederim. Eskiye dönmek istersin ve yine gidersin. Yine beklerim. Anlıyor musun ben gidemem. Çünkü ben aşığım. Çünkü ben hayatımın odak noktası olarak seni aldım. Ben ağlarım ama küsemem. Hep alttan alırım sevgilim. Sen başkasına aşıksın evet ama bana ait ol diye susarım. Sana güven vermem beni bırakıp gitmek sana kolay gelmesin diye. Söz veremem hep yanında olacağım diye. Çünkü kalbim ruhum yorgun ama ben senin için hep güçlü kaldım. Belki eski sen gelir diye. Şimdi git. Ama bu sefer döndüğünde beni bulamıyacaksın çünkü kalbim bir daha sensizliği kaldırabilcek kadar güçlü değil ...


oturup ağlayasım geldi:(
 
Bazen nereye gidersen git..
Dünyanın en güzel yeri bile olsa..
O yanında yok diye gördüğün şeylerin aldığın nefesin hiçbir önemi kalmaz.
 



Yalnızlık yoldaşın olur bazen.
Öyle sıkı sarılır ki bedenine hiç gitmeyecek zannedersin.
Onu büyütür sahiplenirsin. En sadık da odur zaten her zaman bekler seni bir köşede her ayrılıkta ona koşarsın o hep ordadır bilirsin..
Bazen iç çekişlerin can çekişmelerine dönüşür.. Harcarsın hayatını cebinden ölümden haber beklersin.. Her kapı çalışını ona yorarsın.. Başka beklediğin de yoktur ya zaten.. Ondan başka kapını çalmasını istediğin kimse kalmaz işte bazen..
Hüzne bürünürsün bazen.. Gecelere saklanırsın.. Fona hüzünlü bir şarkı sözleri atarsın.. Her zamanki köşene oturursun.. Elini çenene yaslarsın.. Hayal kurmaya korkarken bir pembelikte bulursun kendini.. Sevmezsin ya pembeyi sarmaz seni sanırsın.. Sonra bir bakarsın ki kaybolmuşsun hoşluğunda.. Bulutlarla yolculuklara çıkarsın.. Pamuktan bilirsin ya onları yumuşacık bir uykuya dalarsın üzerlerinde.. Hiç olmadığın bir huzurla.. Hiç uyuyamadığın kadar uyursun orda..
Gülüşler suratında donar kalır bazen.. Söversin hayata.. Sana vermedikleri için senden aldıkları için.. Koyverirsin yaşları.. Bazen sessizce bazen çığlık çığlığa ağlarsın.
Bilirsin bazen.. Bu dayanılabilir bir acı değil dersin.. Güçlü olduğunu bilirsin.. İçinde tuttukların çağıl çağıl akarken insanlar şaşırır neşene.. En çok o zaman gülersin.. En çok aşkı gördüğünde kahkaha atarsın dalga geçerek.. İçin ağlar sızlar.. Ölür her dakika orda bir şeyler.. Terkeden her gün tekrar terkeder seni.. Her gün tazelenir yaran.. Kabuk bağlamaz bir türlü.. Her kahkaha daha derinleştirir onu.. Saklamak daha da zorlaşır her an.
“Bitsin istersin içindeki savaş bazen.. Sabrının sonuna gelmişsindir.. Dayanamazsın ya artık çekip gitmek istersin.. Bırakıp gitmek istersin.. Ama yoktur bunun bir yolu oluru.. Kendinden kaçamazsın ya kalırsın savaşın orta yerinde.. Hiç istemediğin bir hâlde.. İstemediğin bir biçimde.. Savaşır durursun kendini parçalayarak.. Tüm silahların sana karşıyken.. Yalnızca daha fazla acırken..”
 


Caddenin sonunu görüyor musun?
Evet.
Görüyorsun ama dimi? Işıkların karanlıkla birleştiği yere bak.
Evet ne var orda.
Bir şey yok.
Ee öyleyse?
Diyorum ki; koşalım mı?
Delirdin mi sen!?
Hazır mısın?
Elimi tut öyleyse yavaş 3 diyince başlıycaz
2… 1… Seni seviyorum! Elimi bırakma. ​
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri