Ey gönül!
Yaşadın mı acıyı,
en derinine nakış nakış işleyenini.
Yaşadın mı vuslatı yârsız.
Kavuşmak ümidini erteledin mi hiç sonsuza.
Hiç kabullenmeye çalıştın mı onsuzluğu.
Onu ararken kendini kaybettin mi&.
Ağladın mı gecelerce gizli saklı yüreğinle.
Hiç dost oldun mu acıyla,sırf onun için.
Uykusuz kaldın mı bir maşuk uğruna.
Peki ya karşılıksız kaldı mı bütün bunlar hiç.
Dünya gözüyle umduğunu göremediğin oldu mu.
Hiç ölümü düşündün mü vuslat uğruna.
Hayatını bir kenara itmeyi bildin mi gerektiğinde.
Hiç secdeden böylesine keyif aldın mı.
Alnın hiç bu kadar sıcak oldu mu.
Yalnız kalmak için en yakınının kalbini kırdın mı.
Onu düşlemek için kalabalıktan çekildin mi.
Hiç yaşadın mı onu onsuzluğunda.
Fark ettin mi varlığının dipsiz kuyularından sana baktığını.
Eyy gönül!!
Sen hiç aşık oldun mu?...
Bırakma beni diye yalvardın mı semaya nazır.
Onun nazarıyla kendine bakmayı arzuladın mı.
Yandın mı tüm varlığınla.
İstedin mi yok olmayı.
Sevildiğini merak ettin mi.
Hiç gökyüzünü bu kadar berrak gördün mü.
Denizi böylesine sakin.
Ya düşündün mü nefreti bile hayır getirebileceğini,
Söylee???
Söyle gönül,söyle..
Hiç tattın mı aşkın en tatlısını.
Bir Sevgi Oylumu Mor Menekşe
Sevgi olmasa,
Üşürdüm kuyularda ey dost!
Karanlığın rüzgârı dalgalandıkça,
Sevgidir çoğaltan soyumuzu;
Sevgiliyi andıkça.
Şiir olmasa,
Olur muydum sanki şimdi ben?
Geçmişin ve geleceğin dilidir şiir.
Ne zaman yakalasa beni içimden,
Nadide çiçeklerden bir iksir.
Umut olmasa,
Yürekte ne ışıyacaktı kandil kandil?
O umutlar ki her zaman bir kutlu asa,
Yeşertir en çorak gönül topraklarını
Çil çil! ...
Düş olmasa,
Tükenir miydi hiç penceresiz geceler?
Can kendini vururdu yokuşa,
Kilitli kapılar gibi
Birbirine kilitlenirdi bilmeceler.
Hülyâ olmasa,
Ruh nasıl hicret ederdi tâ yıldızlara?
Şiir, düş, umut ve hülyâ
Bir sevgi oylumu mor menekşe;
Selâm kaleme, kâğıda.
Sabır olmasa,
Nasıl yumuşatacaktık ayrılığın kemiklerini?
Hayatlarımızla bağlı olmasak toprağa,
Ezgilere karıştırıp kimyasını
Böylesine koklayabilir miydik çiçeklerini?
Hasat vaktidir şimdi,
Şiirin en güzel sabahı,
Sevginin ak topuklarını yüreğe vurduğu an,
Ne ışık, ne rüzgâr, ne de sular uyuyabilir artık;
Dipdiri bir medeniyettir kan…
alıntı
Yaşadın mı acıyı,
en derinine nakış nakış işleyenini.
Yaşadın mı vuslatı yârsız.
Kavuşmak ümidini erteledin mi hiç sonsuza.
Hiç kabullenmeye çalıştın mı onsuzluğu.
Onu ararken kendini kaybettin mi&.
Ağladın mı gecelerce gizli saklı yüreğinle.
Hiç dost oldun mu acıyla,sırf onun için.
Uykusuz kaldın mı bir maşuk uğruna.
Peki ya karşılıksız kaldı mı bütün bunlar hiç.
Dünya gözüyle umduğunu göremediğin oldu mu.
Hiç ölümü düşündün mü vuslat uğruna.
Hayatını bir kenara itmeyi bildin mi gerektiğinde.
Hiç secdeden böylesine keyif aldın mı.
Alnın hiç bu kadar sıcak oldu mu.
Yalnız kalmak için en yakınının kalbini kırdın mı.
Onu düşlemek için kalabalıktan çekildin mi.
Hiç yaşadın mı onu onsuzluğunda.
Fark ettin mi varlığının dipsiz kuyularından sana baktığını.
Eyy gönül!!
Sen hiç aşık oldun mu?...
Bırakma beni diye yalvardın mı semaya nazır.
Onun nazarıyla kendine bakmayı arzuladın mı.
Yandın mı tüm varlığınla.
İstedin mi yok olmayı.
Sevildiğini merak ettin mi.
Hiç gökyüzünü bu kadar berrak gördün mü.
Denizi böylesine sakin.
Ya düşündün mü nefreti bile hayır getirebileceğini,
Söylee???
Söyle gönül,söyle..
Hiç tattın mı aşkın en tatlısını.
Bir Sevgi Oylumu Mor Menekşe
Sevgi olmasa,
Üşürdüm kuyularda ey dost!
Karanlığın rüzgârı dalgalandıkça,
Sevgidir çoğaltan soyumuzu;
Sevgiliyi andıkça.
Şiir olmasa,
Olur muydum sanki şimdi ben?
Geçmişin ve geleceğin dilidir şiir.
Ne zaman yakalasa beni içimden,
Nadide çiçeklerden bir iksir.
Umut olmasa,
Yürekte ne ışıyacaktı kandil kandil?
O umutlar ki her zaman bir kutlu asa,
Yeşertir en çorak gönül topraklarını
Çil çil! ...
Düş olmasa,
Tükenir miydi hiç penceresiz geceler?
Can kendini vururdu yokuşa,
Kilitli kapılar gibi
Birbirine kilitlenirdi bilmeceler.
Hülyâ olmasa,
Ruh nasıl hicret ederdi tâ yıldızlara?
Şiir, düş, umut ve hülyâ
Bir sevgi oylumu mor menekşe;
Selâm kaleme, kâğıda.
Sabır olmasa,
Nasıl yumuşatacaktık ayrılığın kemiklerini?
Hayatlarımızla bağlı olmasak toprağa,
Ezgilere karıştırıp kimyasını
Böylesine koklayabilir miydik çiçeklerini?
Hasat vaktidir şimdi,
Şiirin en güzel sabahı,
Sevginin ak topuklarını yüreğe vurduğu an,
Ne ışık, ne rüzgâr, ne de sular uyuyabilir artık;
Dipdiri bir medeniyettir kan…
alıntı