BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Bazen ne kadar çok şey bildiğinin bir önemi kalmıyor. Hayat öyle bir ders ile çıkıyor ki karşına, artık bu dersten kanaat notu bekleyip geçmek isteyesin geliyor. Öyle ya, öğretmenler iyi halden kanaat notu kullanıp bizi salıyorlardı derslerden. Hayat bize öğretmenlik yaparken de kanaat notu kullansa ve geçirse bizi bu derslerden. Mezun olsak artık, yaşamaya koyulsak hayatı ne güzel olur değil mi? Herkesin tamamlamak zorunda olduğu sınavlar, dersler, tamamlanmışlıklar ve varması gereken hedeflerinin olması nereye kadar devam edecek bir iç döngüdür ki asırlardır bitmedi bu sınavlarımız.
Sınavlarımız, ilk olarak kendi adımızı seçerek mi başlıyor ne dersiniz? Murat'ı seçerken ne düşünmüş olabilirim ben. Ya da anne ve babamı ve bu yaşamı seçerken hangi amaçla geldiğimi biliyor idiysem bunları doğmadan önce hatırlamam bu kadar kolay iken doğduktan sonra unutmam neden bu kadar kolay oldu.
Bir yolculuk var ve bir sınav. O yolculukta almamız gereken dersler ve o derslere not veren bir yaşam. Geçince sınıftan ödülü takdir, teşekkür ve mezuniyet sonra yeni sınavlara hazırlık ve yeni bir derse katılma. Ya geçemediğimiz dersler, hep aynı sorular ve sorunlarla karşılaşmamız. Yıllarca bizi terk etmeyen sancılı tecrübelerimiz. Neden hep BEN dedirten o garip deneyimlerimiz. Sahi dersimiz neydi? Neyi geçmemiz gerekiyordu da takıldık kaldık bu hayatta. Bir karma düzeni varsa neden tekrar tekrar gelip duruyoruz. Şu zihnimize reset atan kim çıkmalı artık ortaya.
Bizim yaşadığımız derslerin bir nedeni ve sahibi varsa, salıverdiğimiz ve özgürleştirdiğimiz her bir canlı neden kendi karmasını tamamlamak için dönüp dolaşır gelir ayaklarımıza değip durur. Yaradılış öykülerinde çamuru ve nefesi birleştiren yaratıcı içine koyduğu aklı ve nefsi nereden aldı. kendi ışığını yüklediği bu canlara verdiği bu akıl ve nefis denen duyguların sahibi kim...
Herkesin bir yaşam nedeni var amacı var iken, amaçsız ve nedensiz yaşayan insanların daha çok mutlu olması mıdır bizi çeken. Bu yüzden mi her an terk edip gitmeye hazırızdır yaşadığımız hayatı ve onun içindeki yaşanmışlıkları. Bu ölüm ile terk etmek değil, beğenmediğimiz/beğenemediğimiz yaşanmışlığımızı bırakıp gitmek için söylenmiştir. Hepimizi kendi krallığımızda mutsuz bir saltanat sürmekteyiz. Bu da bir karma ise mutluluk için yola çıkanlara yapılanlar kendi acizliğimizden dolayı yapamadıklarımızdan mı olmakta.
Sınavlarımız, ilk olarak kendi adımızı seçerek mi başlıyor ne dersiniz? Murat'ı seçerken ne düşünmüş olabilirim ben. Ya da anne ve babamı ve bu yaşamı seçerken hangi amaçla geldiğimi biliyor idiysem bunları doğmadan önce hatırlamam bu kadar kolay iken doğduktan sonra unutmam neden bu kadar kolay oldu.
Bir yolculuk var ve bir sınav. O yolculukta almamız gereken dersler ve o derslere not veren bir yaşam. Geçince sınıftan ödülü takdir, teşekkür ve mezuniyet sonra yeni sınavlara hazırlık ve yeni bir derse katılma. Ya geçemediğimiz dersler, hep aynı sorular ve sorunlarla karşılaşmamız. Yıllarca bizi terk etmeyen sancılı tecrübelerimiz. Neden hep BEN dedirten o garip deneyimlerimiz. Sahi dersimiz neydi? Neyi geçmemiz gerekiyordu da takıldık kaldık bu hayatta. Bir karma düzeni varsa neden tekrar tekrar gelip duruyoruz. Şu zihnimize reset atan kim çıkmalı artık ortaya.
Bizim yaşadığımız derslerin bir nedeni ve sahibi varsa, salıverdiğimiz ve özgürleştirdiğimiz her bir canlı neden kendi karmasını tamamlamak için dönüp dolaşır gelir ayaklarımıza değip durur. Yaradılış öykülerinde çamuru ve nefesi birleştiren yaratıcı içine koyduğu aklı ve nefsi nereden aldı. kendi ışığını yüklediği bu canlara verdiği bu akıl ve nefis denen duyguların sahibi kim...
Herkesin bir yaşam nedeni var amacı var iken, amaçsız ve nedensiz yaşayan insanların daha çok mutlu olması mıdır bizi çeken. Bu yüzden mi her an terk edip gitmeye hazırızdır yaşadığımız hayatı ve onun içindeki yaşanmışlıkları. Bu ölüm ile terk etmek değil, beğenmediğimiz/beğenemediğimiz yaşanmışlığımızı bırakıp gitmek için söylenmiştir. Hepimizi kendi krallığımızda mutsuz bir saltanat sürmekteyiz. Bu da bir karma ise mutluluk için yola çıkanlara yapılanlar kendi acizliğimizden dolayı yapamadıklarımızdan mı olmakta.