Evde yok/uz.

Hayır sevgili!
Eşit değil acılarımız.
Sen;
Güzel yatağında uyurken!
Ben yalanlarına uyanık kalıyordum!
Kaç kuruş ediyormuş ederim;
Çarpım tablosuna vuruyordum hepsini.
Elde avuçta bir hiç kalıyordu benden geriye!
Her çocuğun dinlediği hikayeleri dinledim elbette ben de!
Güzel son ile bitmelerini sağlıyordu şu çok bilmişler!
Elini taşın altından çektiğin zaman ise;
Parmaklarını kaybediyordun!
Şimdi bir anlamı yok bunların.
Yokluğuna o kadar alıştım ki!
Varlığın da nasıl seviştiğini unuttum;
Kahpeye boyanan gözlerinin!

Rüzgar.