Evcil hayvanın ölmesi

🟢 Konu yazarı şu anda aktif
büyük bir boşluk açılır insanın hayatında... bir akrabanızı kaybetmiş gibi olursunuz. evet, gerçekten de bir yakınınızı kaybetmişsinizdir. burnunuz sızlar, gerçekten sızlar. onunla ilgili anılarınız gözünüzün önünden gitmez. yataklara düşüp hasta olursunuz belki. benim gibi... hele bir de gözünüzün önünde yavaş yavaş ölüyor ve hiçbir şey yapamıyorsanız.

sanırım en iyi ilacı bakabileceğiniz başka bir evcil hayvan edinmektir. bunu da yapsanız kaybettiğiniz o can aklınıza gelir çok zaman... belki ona daha iyi bakabileceğinizi düşünüp kendinizi suçlarsınız. zaman zaman acınızdan dolayı bu yeni arkadaşınıza verdiğiniz sevginin dozunu arttırıp onu şımartır ve yine kendinizi suçlarsınız...

alışırsınız belki onsuzluğa. ama zamansız bir yerlerde ya da eski bir fotoğrafını, eşyasını, oyuncağını gördüğünüzde, belki bunlara benzer bir şey gördüğünüzde, belki klavyeyi alıp yazı yazarken ilgi istediği için kucağınıza çıktığını hatırladığınızda, belki çok alâkasız anlarda aklınıza gelir yine. bir yerlere götürür sizi. yine sızlar burnunuz, dolar gözleriniz.

üff... hayat ne zor.

Rumuz: sleepless

Kaynak:
evcil hayvanın ölmesi
 
Fırına verirken iyiydi lefty hanım

@Yabani evde beslediğimiz hayvanlar kadar elbette kesim hayvanlarının da canı var ancak vegan / vejetaryen olmak ne yazık ki o kadar da kolay değil. Sen de et yemiyor musun, kolay mı sence?

Alıştığımız ve aynı evi paylaştığımız hayvanlardan bahsediyorum.
 
@Yabani evde beslediğimiz hayvanlar kadar elbette kesim hayvanlarının da canı var ancak vegan / vejetaryen olmak ne yazık ki o kadar da kolay değil. Sen de et yemiyor musun, kolay mı sence?

Alıştığımız ve aynı evi paylaştığımız hayvanlardan bahsediyorum.
İnsanın hayvanlara karşı olan sevgisi ve üzüntüsü bir yanılgıdır.aç kalmaya dursun insan yapamayacağı vahşet yoktur..evet hayatımız başka bir canlının hayatını son vermekle sürdürülüyor.çare dünyanın yok olması..
 
İnsanın hayvanlara karşı olan sevgisi ve üzüntüsü bir yanılgıdır.aç kalmaya dursun insan yapamayacağı vahşet yoktur..evet hayatımız başka bir canlının hayatını son vermekle sürdürülüyor.çare dünyanın yok olması..

Bazı açılardan çok haklısın...
İnsanın etobur bir canlı olması, her an içgüdüsel vahşi yönünün ortaya çıkmasına da sebep olabiliyor. Kötülüğün daha az olduğu bir Dünya'nın ben de artık pek mümkün olacağına ihtimal vermiyorum ancak yine de pes etmemeye çabalıyoruz, belki bir faydamız olur diye...
 
Bazı açılardan çok haklısın...
İnsanın etobur bir canlı olması, her an içgüdüsel vahşi yönünün çıkmasına da sebep olabiliyor. Kötülüğün daha az olduğu bir Dünya'nın ben de artık pek mümkün olacağına ihtimal vermiyorum ancak yine de pes etmemeye çabalıyoruz, belki bir faydamız olur diye...
Kötülük dünyanın anlamı zaten.bir iyiliğe karşı milyarlarca kötülük işleniyor dünyanın kökleri kötülükten besleniyor.boşuna umutlanma
 
Ya ben çokâlarım ama.
Sultan papağınımız vardı, çok uzun süreler kalamadı bizimle aslında, hani münasebetim arada sırada geceleyin konuşmak, hani bi' vidyo çıktı ya, benim köpekten beklentim havdır diye, o vidyo benim işte ifşa etmişler, ben her hayvanla bu tarzda konuşurum, neyse bu sultan ev mev taşıdık o arada üşüttü ve vefat etti, elimden biraz çekirdek yemişliği birkaç kaç kez üstüme konmuşluğu var,

ben bi' ağladım, bi' ağladım bi' ağladım, kafam güzel oluyor papağana ağlıyorum, eve giriyorum yeri boş ağlıyorum, babam dedi şuraya gömdüm, otoparkta, hafif de kabarık bırakmış toprağı, içim parçalandı bi' daha ağladım, 10 gün filan kuşum öldü diyerek, artık bülbül ötmüyor olgusunda yaşadım.

benim kedim köpeem olacak, ölecek? ben kafayı yerim.
Şirince'de maylo'm var sütlaç'ım var, her sene onları görmezsem mahzunlaşıyorum, görünce onlar bana ben onlara koşuyorum, ben dışarıda kedi köpek beslerim çünkü ister istemez bağ oluşuyor, çok köfteler sosisler pizzalar ısmarladım kedi köpeklere, ulan manitamız olsa bu kadar masraflı olmaz be kardeşim, ton balıklı pizza yiyor kedileri urrispiğlar, ben yemiyorum lan ton balıklı pizza, aç açına içiyorum abi' bi lokma sen de ye diyeniniz yok.

Şuam çok sinirlendim.
 
çocukken bu kaybı çok yaşadım ama sanırım o zaman ev bahçeli diye bütün hayvanlarımızı orada besliyorduk ve bağlılığı çok idrak edemiyordum. balıklarımız ısıtıcıyı açık unuttuğumuz için haşlandı, ördeklerimiz çok ses çıkarıyor diye sitede sorun olunca komşumuz köyüne götürmeyi teklif ettiğinde yolda öldüler-ve yemişler belki de bilerek götürüldü-, kedimiz evden kaçtı, kuşumuz da öyle… zaten kendi iradesiyle muhabbet kuşu alanlar cindir, onlar sağdan soldan size gelir ve gider, pek üzmez. bunları o zaman çok travmatize olmadan atlatmıştım ama son kedi sahiplenmemden sonra bunun tedirginliği çok başka bir şeymiş anladım. hayvanlar ve çocuklar istisnasız her an beni üzebilecek şeylerken, şu an her olayda dönüp mokişe bakmak beni daha da duygusal bir top yaptı.
 
Ya insan alışınca çok kötü oluyor. Bebeğin gibi…
 
11,5 yaşında ki muhabbet kuşum elimde ölünce baya ağlamıştım.gerçekten çok seviyordum oda beni seviyordu eminim.yalnızlığıma yoldaş olmuştu.çok mutlu ediyordu.son zamanlarında evde bırakıp gidemiyordum o sebeble bir daha evcil hayvan almam.
 
7-8 sene önce kedimden sonra köpeğim kaybolmuştu. hâlâ aklıma geldiğinde içimden bir şey kopuyor, özlüyorum. artık hiçbir hayvanla bağ kurmuyorum
 
Geri