Evcil hayvanın ölmesi

Mastor
🕒 Konu sahibi 2 saat önce aktifti
"Sevdiğin ölmüştür. "
Zaman zaman aklıma gelir bir gün gidecekleri, sonra hemen silerim o ihtimali kafamdan. Toparlanamam diye düşünürüm hep. Durduk yere nereden girdim bu konuya, İstanbula koşarak gidip sarılasım geldi de daha yeni geldim ya... Gotu devirmiş uyuyordur şimdi, anası da burada giderse naparim hayaline dalsın...
 
evcil hayvan zaten ailenin bir parçası oluyor onu geçtim beslediğim bir sokak köpeği var. 15 yıl olacak sanırım. son günlerini yaşıyor. öldüğünde geçer bir kenara ağlarım.
 
Dayanamiyorum Cok balik baktim topraga verdim
Cok kus baktik topraga verdik :/
Etkisinde kaliyorum uzun bir süre yas da oluyorum
 
2014 yılında şirketin bahçesinde iki köpek yavrusu bakıyordum, işçileri getiren servis şöförü aynı gün iki köpeği de yanlışlıkla ezmiş ve öldürmüştü. Cok üzüldüğüm nadir anlardan biridir. Bağlandınızsa ve aranızda bir bağ kurulduysa , bu duruma alışması zor oluyor.
 
bi kus geldi bizim eve. su zamana kadar kuslara karsı herhangi bi sempatim yoktu. buna nasıl olduysa asık oldum. iki gram seyle saatlerce ilgileniyorum. kafama sıcmasına gülebiliyorum. bi gün bunun olacagı düsüncesi bile beni aglatmaya yetiyo. kaldıramam gercekten..
 
İnsanlardan göremediğimiz ilgiyi, sevgiyi ve sıcaklığı bulamadığımızda evcil dostlarımızda arıyoruz ve çok bağlanıyoruz kaybedince de haliyle bir yakınımızı kaybetmiş kadar üzülüyoruz. Kötü bir durum.
 
O kadar alıştım ki köpeğime kaybedersem içimde büyük bir boşluk oluşur. Bence hayvanlar, birçok insan görünümlü yaratıktan daha iyi dostlar..
 
lise zamanlarımda kuş almıştık, 7 sene yaşadı bizimle..aynı kardeş gibi, evin bir birey gibi oluyorlar..yaşlanıp ölmüştü yavrum yaa, nasıl ağlamıştım, üzülmüştüm..ondan sonra daha hiç almadım eve kuş ya da evcil hayvan, zaten dokunamam kuştan başkasına :(
 
Severim ama uzaktan, bir bağlılık oluştu mu üzüntüden içimi kemiriyorum böyle iyi
 
Dağ başı bir kasabada çalışırken (ayda sadece iki kez ilçeye gidebildiğim) çocuklarıma aldığım bir muhabbet kuşumuz vardı. Mavi ve çok şirin bir şeydi.
Ücra yerde çalışmanın mahzunluğu ile o yıllar Hilmi Yarayıcı'nın Uğurlama şarkısını çok dinlerdim.
Hayatın dönüşüm noktalarından biriydi yaşamımda.
Bir kış günü uyandık. Ev duman içindeydi ve salonda kuşumuz ölüydü. Perdeler simsiyah olmuştu.
Kendimizce bir törenle gömdük bahçeye. Çok yaralayıcıydı bizim için. Daha sonra hiç muhabbet kuşu almadık.
Şimdi ne zaman o şarkıyı dinlesem sözleri ile kuşumuz aklıma gelir.




Bu kente yanlızlık çöktüğü zaman
Uykusunda bir kuş ölür ecelsiz
Alıp da başını gitmek istersin
Karanlık sokaklar kör sağır dilsiz​
 
çok büyük bağ kuruyorum hayvanlarla aileden biri oluyorlar. bi kedim bir de köpeğim vardı. köpeğim kayboldu aradan 4 sene geçmesine rağmen aklıma geldikçe içim burkuluyo. artık hayvanları sadece dışarıda seviyorum sorumluluk almak istemiyorum üzülüyorum sonra….
ölümlerini düşünmek istemiyorum bile..
 
allah bizimkine uzun ömür versin.
bugün fındık toplarken aklıma geldi, beni görse hemen götünü başını sallar, birazcık da ağlar gibi ses çıkarır, kucağıma aldığımda da üstüme işerdi.
standart tepkisi bu, uzun süre görüşmediğimizde heyecandan olduğu yere işiyor.

yıkılırım..
 
Buyudugum 2 kangalimiz vardi... sonra biz ABD ye gidince 7 sene sonra ilk defa gittim geri TR ye... tanidi beni oda.. ozamanlar tabi babamin camerasi meshur gidip gelip cektim hatira kalsin diye. Yaraliydi halsizdi.. sonra biz o yaz gittikden sonra ölmus ... ama hep hatiralarimda♡
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri