eski sevgiliyi stalklamanın fark edilmeden yaktığı sigorta kutuları

birini unutmaya çalışıyorsun ama o süreçteki her adımı onunla atıyorsun. niye? çünkü profili açmak, story'ye bakmak, kimle gülmüş kimle oturmuş diye didiklemek, sanki bilinçaltına şöyle diyor: "hala buradayım ve hala seninle ilgileniyorum."

ama gerçek şu: stalk yas tutmaz. sadece çamura bulanmış bir versiyonunu döngüye sokar.

geçmişte biriyle ayrılırdın, zaman geçerdi ve sadece anı kalırdı. şimdi ise ekran kadar yakın, ama asla dokunamayacak kadar uzak bir yerde bekliyorsun. çünkü insanları değil, güncellemelerini takip ediyorsun.

ve en fenası: gördüğün bir fotoğraf, bir story, bir yorum seni bir aylık iyileşme yolculuğundan tek gün içine geri çekebilir. bu da stalkun zararsız bir alışkanlık değil, fark edilmeden çalışan bir sabotaj olduğunun göstergesi.

bazıları silmiyor çünkü silince her şey bitecek sanıyor. ama asıl bitmeyen şey, hala orada tutmaya çalıştığın hayal. görmek istemediklerini bile görmek için ekranı açıyorsan, o ekran seni tutmuyor; sen onu bırakmıyorsun.

gerçek acı, unutmaya çalışırken hatırlamak değil; unutmamak için kendini sabote etmek.

bu döngüden çıkmak için sihirli soruyu bırak buraya: "bunun bana ne faydası var?"

ellerin telefona gittiğinde, ekranı kaydırdığında, eski fotoğraflara daldığında, iç sesini bastır: "bunun bana ne faydası var?"

cevap hep aynı olacak: hiç.