Çocukluğumuz alabroslu geçti hep. İdare lambasıyla örfi idare dedikleri yılları da gördük.
Gurbet türküleri söylerken, irademizle idare etmeyi de.
O yüzden darbeleri sevmedik hiç. Gerçek bir demokrasi özleminden de vazgeçmedik.
Çocuk ellerimizle yelkenliler yapardık, mahalle aralarında su birikintilerinde yüzdürmek için.
Denizleri yürüyerek aşardık, tuzlar kalırdı göz kapaklarımızda.
Gazoz kapaklarından bedava içecek kazanmak her şeye bedeldi.
Doğmamış çocukların arsalarını bedavadan cebine indirenlere o zaman da karşıydık, şimdi de.
Hayatın en çok, onurlu yaşamak kısmını severdi insanlar.
Komşuluk altın çağını yaşardı.
Her evin önü masal diyarı zaten.
Sevginin anayurdunda, sevgiyle büyürdü çocuklar.
Göğsüne mendil takardı mahallenin erkekleri.
Aşklar yürek yakardı da, camdan bakardı kızlar.
Herkeste Sadri Alışık ruhu. Şöhretli zibidilere dün de gönül vermezdik, bugün de.
Ne acıdır ki, devraldığımız güzellikleri çocuklara miras bırakamadık.
Önce şehirler kayboldu, sonra mahalleler.
Ve de insanlık.
Yalan en büyük sanat oldu.
Toplumun değer yargılarını çökerten 1980 ve sonrasından gelen yıllardır.
Filmlerin, dizilerin ve şarkıların yozlaşması böyle başladı.
Ne şarkıların tadı kaldı, ne eski filmlerin.
Hayat benim ellerimi yukarı kaldırmış ama.
Ben hala eski aşkları arıyorum.
Eski insanları. Hala siyah beyaz Türk filmlerinde ağlayanları.
O yüzden bizim gibilere "eski moda" diyorlar.
Dert değil, eskidim ama hep kendim oldum.
Geçmiş zamanın güzelliklerinde yüzmeyi sevdim hep.
Hiçbir düşümüz gerçekleşmedi ama...
Bizim gibiler her zaman olmayacak dualara amin demeyi sever zaten.
Hakkı YALÇIN
Gurbet türküleri söylerken, irademizle idare etmeyi de.
O yüzden darbeleri sevmedik hiç. Gerçek bir demokrasi özleminden de vazgeçmedik.
Çocuk ellerimizle yelkenliler yapardık, mahalle aralarında su birikintilerinde yüzdürmek için.
Denizleri yürüyerek aşardık, tuzlar kalırdı göz kapaklarımızda.
Gazoz kapaklarından bedava içecek kazanmak her şeye bedeldi.
Doğmamış çocukların arsalarını bedavadan cebine indirenlere o zaman da karşıydık, şimdi de.
Hayatın en çok, onurlu yaşamak kısmını severdi insanlar.
Komşuluk altın çağını yaşardı.
Her evin önü masal diyarı zaten.
Sevginin anayurdunda, sevgiyle büyürdü çocuklar.
Göğsüne mendil takardı mahallenin erkekleri.
Aşklar yürek yakardı da, camdan bakardı kızlar.
Herkeste Sadri Alışık ruhu. Şöhretli zibidilere dün de gönül vermezdik, bugün de.
Ne acıdır ki, devraldığımız güzellikleri çocuklara miras bırakamadık.
Önce şehirler kayboldu, sonra mahalleler.
Ve de insanlık.
Yalan en büyük sanat oldu.
Toplumun değer yargılarını çökerten 1980 ve sonrasından gelen yıllardır.
Filmlerin, dizilerin ve şarkıların yozlaşması böyle başladı.
Ne şarkıların tadı kaldı, ne eski filmlerin.
Hayat benim ellerimi yukarı kaldırmış ama.
Ben hala eski aşkları arıyorum.
Eski insanları. Hala siyah beyaz Türk filmlerinde ağlayanları.
O yüzden bizim gibilere "eski moda" diyorlar.
Dert değil, eskidim ama hep kendim oldum.
Geçmiş zamanın güzelliklerinde yüzmeyi sevdim hep.
Hiçbir düşümüz gerçekleşmedi ama...
Bizim gibiler her zaman olmayacak dualara amin demeyi sever zaten.
Hakkı YALÇIN