Erim, erkeğim, sahibim...
İnsan kimi severse ona eştir. Bu alemde de onunladır, o alemde de... (Mevlana)
Aşk bir tek kelime. Üç harften oluşuyor sadece. Bir a, bir ş ve bir k bir araya geldiğinde AŞK çıkıyor karşımıza. Ne kadar kısa bir kelime değil mi?
Madde gözüyle bakıldığında tek hecelik olan bu kelime, mana gözüyle bakıldığında ummanlara denktir, ummanlar kadar sonsuzluğa yol çizer. Aşk hissetmek için, yaşamak için var. Aşk ezelden ebede... Hiç bitmeyen, bitmesi hiç mi hiç mümkün olmayan. Aşkı Adem de yazmıştı kalbine; Rabb'i ruhuna nakşetmişti aşkın parıltılı, aydınlık nurlu çizgilerini. Havva'da da vardı bu aşk nakışlarından. Havva'nın ruhunun en bilinmeyen, en görülmeyen, en deruni safhasında işliydi bu aşk nakışları.
Adem'de Havvai bir hava var iken Havva'da da Ademi bir rüzgar esiyordu.
Neydi bu?
Belli ki aşktı bu. Adı aşktı. Adem Havva'ya, Havva Adem'e aşıktı. İki ruh birbirine sevdalıydı. Sevgi, aşk, sevda... Karışmıştı birbirine her şey. Adem Havva'ydı, Havva Adem'di sanki. Havva ile Adem tek bir insandı aslında. Aşktı işte bunun adı. İlmi sonsuz, her şeyi bilen, her şeyi gören; ama kendisi görülmeyen biri koymuştu onların ruhlarına aşk pırıltılarını ve O bahşetmişti bu güzel hoş enfes lütufları. Aşk ağacının meyveleri yetişecekti zamanla ve yetişti de... Biz ilk insan Adem ve Havva'nın çocukları yani onların aşklarının meyveleri değil miydik? Yani insanoğlu aşkın meyveleri...
İnsanoğlu kainattaki her şeye aşık olamaz bence. Ya siyahı seviyorsundur, ya beyazı. Ya gül güzeldir senin için, ya fesleğen; ama ikisini de seviyorum dersen yanılırsın. Aşkın kuralı budur: Tek bir şeyi sevmek. İki tane seviyorsan aşk değildir bu. Tek olmalı. Gül ile fesleğenin arasında fark olmalı. Birini daha fazla sevmelisin.
Aşkı yüreğime kazıyana, aşkı bana düşündürene ve aşkı bana hissettirene aşığım...
Sana aşığım sevgilim.
Sana aşığım sahibim.
Sana aşığım erkeğim.
İnsan kimi severse ona eştir. Bu alemde de onunladır, o alemde de... (Mevlana)
Aşk bir tek kelime. Üç harften oluşuyor sadece. Bir a, bir ş ve bir k bir araya geldiğinde AŞK çıkıyor karşımıza. Ne kadar kısa bir kelime değil mi?
Madde gözüyle bakıldığında tek hecelik olan bu kelime, mana gözüyle bakıldığında ummanlara denktir, ummanlar kadar sonsuzluğa yol çizer. Aşk hissetmek için, yaşamak için var. Aşk ezelden ebede... Hiç bitmeyen, bitmesi hiç mi hiç mümkün olmayan. Aşkı Adem de yazmıştı kalbine; Rabb'i ruhuna nakşetmişti aşkın parıltılı, aydınlık nurlu çizgilerini. Havva'da da vardı bu aşk nakışlarından. Havva'nın ruhunun en bilinmeyen, en görülmeyen, en deruni safhasında işliydi bu aşk nakışları.
Adem'de Havvai bir hava var iken Havva'da da Ademi bir rüzgar esiyordu.
Neydi bu?
Belli ki aşktı bu. Adı aşktı. Adem Havva'ya, Havva Adem'e aşıktı. İki ruh birbirine sevdalıydı. Sevgi, aşk, sevda... Karışmıştı birbirine her şey. Adem Havva'ydı, Havva Adem'di sanki. Havva ile Adem tek bir insandı aslında. Aşktı işte bunun adı. İlmi sonsuz, her şeyi bilen, her şeyi gören; ama kendisi görülmeyen biri koymuştu onların ruhlarına aşk pırıltılarını ve O bahşetmişti bu güzel hoş enfes lütufları. Aşk ağacının meyveleri yetişecekti zamanla ve yetişti de... Biz ilk insan Adem ve Havva'nın çocukları yani onların aşklarının meyveleri değil miydik? Yani insanoğlu aşkın meyveleri...
İnsanoğlu kainattaki her şeye aşık olamaz bence. Ya siyahı seviyorsundur, ya beyazı. Ya gül güzeldir senin için, ya fesleğen; ama ikisini de seviyorum dersen yanılırsın. Aşkın kuralı budur: Tek bir şeyi sevmek. İki tane seviyorsan aşk değildir bu. Tek olmalı. Gül ile fesleğenin arasında fark olmalı. Birini daha fazla sevmelisin.
Aşkı yüreğime kazıyana, aşkı bana düşündürene ve aşkı bana hissettirene aşığım...
Sana aşığım sevgilim.
Sana aşığım sahibim.
Sana aşığım erkeğim.