Engelli insanlar neden sokaga cikmiyor

W
  • Kullanıcı W
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Genel Tartışma
🕒 Konu sahibi 1 saat önce aktifti
Bir haberde denk geldim Turkiye nufusunun yuzde 12.29 engelli imis. Bu cok buyuk bir rakam, fakat sokaklarda neden bu engelli insanlari goremiyoruz sorusu geliyor aklima.
Simdi diyeceksiniz ki ya engelliler icin yol mu var kaldrim duzenlemesi mi var ? Engelliler icin otobus mu var ? Ya merdivenler ? nerden gececekler ? Ben de diyorum ki engelliler sosyal hayatta kendilerini gosterseler, bunun bir ihtiyac bir mecburiyet oldugunu gosterseler butun binalara, kaldirimlara, otobuslere gozlerine soka soka soka mecbur kalacklar bir yerde bu duzeni oturtmaya.

Hayir, bence kesinlikle sokaga cikmamak icin bu bir sebep degil. Engelliler engellerinden utaniyor. Tacize varan bakislardan utanior, asiri hurmetten utaniyor, sorulan sorulardan sikiliyorlar. Cevap veremedikleinde karsidaki kisinin alayli gulusunden utaniyor.
Oz guvenleri bi yerde bitiyor ve kendilerini eve kapatiyorlar.

Bu insanlar disarda degilse, internette degilse nerdeler ??
Bu dusunceye beni sevk eden 2 kisi oldu.
Biri Hollandada yasayan Suat digeri Turkiye'de yasaya X kisisi.

Suat akulu sandalye'ye mahkum ayni zamanda kas hastasi biri. Hastaligini bahane edip evine kapanmamis, butun esnaf halkla diyalogu var, engelsiz insanlari bile kiskandiracak sosyal bir hayati var. Yuzune baktiginizda merhaba diyebiliyor gulumseyerek gozlerini asla kacirmiyor. Neden kacirsin ki hem ? utanacak neyi var ?

Diger X kisisi ise Turkiye'de yasiyor, asiri hurmetten hizmetten, istegi bitmek bilmeyen kaprisler, sinir krizleri, cevresindeki insanlari surekli sorgulayan, hic disari cikmayan biri haline gemis. Yapabilecegi butun seyleri erteyen, herseyi engeline baglayan, bilgisayar basinda sanal insanlara engelsiz bir yasam yasadigini kanitlama pesinde.


Simdi sorum su, devlet ve belediyeler disinda (bunlar malum seyler zaten hep dile getirilen seyler ) bizim onlara karsi yaptigimiz yanlislari buraya yazmanizi rica diyorum.
 
engelliler engellerinden utanıyorsa(bu bizim sucumuz) ailelerideevlatlarından utanıyorlar.
 
Utanıyor evet bence de, acıyan gözlerden , sorulmaması gereken sorulardan, onlar için uygun olmayan yollardan, alışveriş merkezlerinden yahut her yerde ilerlemeye çalışırken sürekli birilerinden yardım istemek zorunda kalmaktan utanıyorlar. Her sözde her harekette onların engelli olduğunun hissettirilmesinden utanıyorlar ve tabi ki şu onların hakkı olan yerleri kullanan kendini bilmezlerle uğraşmaktan yorulmuşlardır . Daha bir çok sebep var mutlaka, bunca şey ile meşgul olmak yerine camdan sokakları izlemek daha iyi geliyordur belki de onlara. Ben olsam ben de öyle yapardım sanırım.
 
Şimdi bulamıyorum ama Engelliler Günü'ne özel, kaldırımlarda yapılan engelli yoluna araçlar tarafından nasıl tecavüz edildiğine dair bir fotoğraf çekerek sosyal medyada tepkimi göstermiştim.

Zaten bu kareyi yakalamak için çok dolanmaya gerek yok. Birinci sokak olmazsa en fazla üçüncü veya beşinci sokakta bu tür manzaralara denk gelebilirsiniz. Yani anlayacağınız, engelliler gibi düşünemedikçe engelliler dışarı çıkmayacak.
 
Engelli olan insanlara acıyan gözlerle bakılırsa, onlara gereken olanaklar sunulmazsa hayatlarını kolaylaştırmak için elbette sokağa çıkmayı geçtim insan yüzü görmek istemezler.
Onların aslında sağlıklı insanlardan hiçbir farkı yok.
Yarın bizim de başımıza gelebilir diye kimse düşünmüyor.
Onlara farklıymış gibi davranmama gerekiyor, hayatları zaten zor iken onları gereksiz kusuruyla alakalı şeylerden bahsetmeden gerekiyor. 2. Sınıf insan muamelesi yapmamak gerekiyor.
Sadece biraz fazla saygı ve özen göstermek gerekiyor.
Engelsiz yaşam sunmak gerekiyor.
 
çocuklar çok acımasız olabiliyorlar çocuklarınızı karşınıza alıp güzelce anlatmalı anladıklarına emin olmalısınız..
 
Alin' Alıntı:
çocuklar çok acımasız olabiliyorlar çocuklarınızı karşınıza alıp güzelce anlatmalı anladıklarına emin olmalısınız..
Genişletmek için tıkla ...

Guzel bir tespit, cocuk dunyasi cok acimasiz kolaylikla dislayabiliyorlar. Dislanma olaylari yuzunden intihar girisimleri bile oluyor. Okullarda egitimciler elleri kollari bagli bu duruma hicbirsey yapamiyor. Ben de sorunun aile basladigina inaniyorum. Cocuklar engelli insanlari gorduklerinde parmaklariyla gosteriyorlar oysa gozleri buna alisik olsa bunu yaparlar mi ?
 
Engelli yeğenimin sağlığıyla, eğitimiyle ben ilgileniyorum bir yıldır.
Dışarıya çıkardığımda yanıma yanaşıp neyi var niye böyle oldu soruları insani olabilir fakat o çocuk gözlerime bakarken bu sorular beni kasıyor, belli yaşa geldikten sonra yeğenimde kasılacaktır veya kendini soyutlamaya başlayacaktır.
En önemliside yukarda değinildiği gibi çocuklara; engelli insanlara karşı nasıl davranmaları gerektiğini öğretmeliyiz.
 
Waterlelie' Alıntı:


Guzel bir tespit, cocuk dunyasi cok acimasiz kolaylikla dislayabiliyorlar. Dislanma olaylari yuzunden intihar girisimleri bile oluyor. Okullarda egitimciler elleri kollari bagli bu duruma hicbirsey yapamiyor. Ben de sorunun aile basladigina inaniyorum. Cocuklar engelli insanlari gorduklerinde parmaklariyla gosteriyorlar oysa gozleri buna alisik olsa bunu yaparlar mi ?
Genişletmek için tıkla ...
aynen canım kim ne derse desin ailede başlıyor her şey.
 
çok güzel bir konuya değinmişsin waterlelie düşüncene , kalemine sağlık.. çok geçerli bir konu karşıllıklı fikir alış verişlerin olabileceği , bilgi aşılanacak bir konu benim çok hoşuma gitti..
engelli insanları anlamak için empati yeteneğimizi artırmamız lazım öncellikle..
yetişkinler olaraktan , öncellikle kendimizi yetiştirmemiz gerekiyor bu husus da ondan sonra devleti , belediyeyi vs yargılayabilme hakkına sahip oluruz..

geneleme yapmak doğru olmaz ama hangimiz tanımadığımız bir engelli yi gördüğümüzde iletişime geçiyor iletişimden kastım sıkılmadan onla ikili diyaloga giriliyor vs vs , veya ona yardım etme girişiminde bulunuyoruz.. benim denk geldiğim vede rastladığım çok az insan bunu gerçekleştirmek de.. önce kendimizi sorgulamalıyız bence en büyük yanlışlarımızın başını bu unsur almak da..
soruya soruyla cevap vemek istiyorum müsadeyle böylelikle bizim onlara karşı yaptığımız yanlışlarıda kısmen dile gelmiş olacak..

engelliler icin yol mu var kaldrim duzenlemesi mi var ?
- yolda giderken gördüğümüz engellilere yardım ediyormuyuz ?

Engelliler icin otobus mu var ?

araçlarımızla seyir halindeyken denk geldiğimiz engellileri alıyormuyuz ?

Ya merdivenler ? nerden gececekler ?

yürürken karşıdan karşıya geçerken , köprüyü kullanırken gördüğümüz engellilere yardım ediyormuyuz?

bizim onlara yaptığımız başlıca yanlışlar bunlar işte , genelemeye vurulduğu vakit.. çünkü bizim türkiyemizin eksikliği burada bunları yapan insanların azınlıkta olması azınlıkta olan kısım da ailesinde engelli olan insanların var olması.. önce kendi toplumumuzu yetiştirmeliyiz sonra birilerini suçlayalım..
doğuştan sipastik özürlü bir abi ye sahip biri olaraktan ben bu husus da çok hasas biriyim , yapılan yorumlara göre daha devam edeceğim..
 
Yorumlarda da yazildigi gibi, kucuk cocuklar gercekten acimasiz olabiliyorlar bu ve buna benzer konularda. Okulda olsun veya disarda olsun. Birinde farklilik yada onlarin gozune 'normal' gelmeyen bir sey gorduklerinde, hemen guluyorlar, dalga geciyorlar, rezil etmeye calisiyorlar. Kucuk kardesim var ve onda bile bazi insanlarin gostermedigi olgunlugu, anlayisi, kucucuk bir cocukta goruyorum. Gercekten aile onemli. Hic kimseye rahatsiz edecek veya dalga gecilecek sekilde davranmamali, hatta farkinda olmadan o uzun bakislarin bile olmayacak, kendi gozlerine de hakim olacaksin, cunku baktigini hisseder, icinden uzulur buna. Annem bunu derdi, hep der: 'hepimiz insaniz ve ayniyiz, ne sen ondan fazla ne o senden az, eger ki bundan farkli dusunurseniz, siz insanliktan cikarsiniz, vurur gebertirim sizi' ve yalan demiyor, annem gercekten o tokati vurur.

Hele ki en buyuk yapilan hata, o uzun bakislar. Hic gormemis gibi bakmak.
 
Düşünme engelli ve yürek özürlü bireyler yüzünden. Çünkü engelliler hep 2. plana atılmış. Ayrıca engelli bireylere cüzzamlı muamelesi yapılıyor. En basiti bir anne çocuğunun engelli bir çocukla oyun oynamasını engelleyebiliyor.
İnsanlığın ihtiyaç duyduğu şey koşulsuz sevgi ve saygı. Çıkarlarından soyunmuş saf bir sevgi saygı.
 
onlar için engelleri kaldıralım.
biz onları 2.plana attığımız sürece asıl engelli bizleriz.
 
O zaman sarıyer'e hiç gelmemişsiniz demektir :)

[YOUTUBE]d9-kdQ4MEs8[/YOUTUBE]​
 
Engellilerin hayatlarını kolaylaştırmak adına yapılması gereken devlet katkılı belediyecilik adına çok şey var elbette
Daha çok okul açılmalı çok kompleksli spor salonları olmalı bence
Ve tabiki çok rahat ulaşacakları psikiyatristler psikologları olmalı engelli konusunda donanımlı.
Ve beyin özürlü çocuklar yetiştirmemek adına daha çok çaba sarfetmeli aileler
Bence önce fiziki koşullar düzeltilmeli engellileri sokağa indirmek için, geri kalan kısma ulaşmak daha kolay olacaktır
 
Bence en büyük nedeni toplumsal baskı, ve dışlanma iç güdüsü olsa gerek.
Yaşadıkları zorluklar ise cabası. Toplumda zaten duyarsız.
 
Sosyalleşmeleri başta olmak üzere eğitim ve çalışma hayatları üzerine elimizden geleni yapıyoruz. Dahasını da yapacağız. Onlar bunu tüm insanlıktan daha fazla hak ediyorlar. Melek onlar resmen. Saf su gibiler.
 
Kaldirimlar uygun degil yolun kenarinda suruyorum bebek arabasini
 
İnsanları belli kalıplara sokmaya çalışan ve tüm dünyayı kendi algısında ele alan kişilerin, engelli bireylere rahat vermesi mümkün değildir ve öyle de oluyor maalesef.

İnsanları fiziki görünümü için bile sürekli eleştiren hatta estetik kaygısı yaratmaya çalışan toplumda, engelli bireyler nasıl huzur bulabilir ki?

Forumda açılan başlıklarda bile, çoğu üyenin kendi standartlarına uymayan kişileri aşağılamaya çalıştığına şahit oluyoruz.

Engelli insanların yaşamını kolaylaştırmak için öncellikle onlara kendilerini kötü hissettirecek söylemler ya da davranışlarda bulunmamamız gerekiyor. Bir insanın boyunu, kilosunu bile kusur kabul eden ve alay konusu yapan zihniyetlerin ortasında, kendilerini nasıl iyi hissedebilirler ki?

Aile içi eğitimin zayıf olması nedeni ile yıllar sonra üniversite okusalar bile insanlık kimliğini kazanamayan kişiler var ne yazık ki ve bu sebeple; öncelikle farklı olmanın aynı zamanda kusur olmadığının anlaşılması gerekiyor ki bu da ailede başlar, okulda devam eder.

Engelli insanları bırakın, kanser hastaları bile toplum içinde binlerce anlamsız soru ile boğuşmak zorunda kalıyorlar. İnsanların yaşamlarını sorgulamak ya da ne yaşadıklarını merak etmek yerine, herkes kendi yaşamı ile ilgilense aslında sorun büyük ölçüde çözülecektir.

Karşı taraf anlatmadıkça özel sorular sorulmaz ve bu bir nezaket kuralıdır ancak kaç kişi bunun farkında?
 
Son düzenleme:
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri