Caddede yürürken bir tane tekerlekli sandalyeli çocuk “abi beni meydana kadar iter misin?†Dedi.
“Tabii kardeşim†dedim. Sonra ben çocuğu itmeye başladım, çocuk dilenmeye başladı. Ben itiyorum, çocuk milletten para dileniyor. Bırakamıyorum da çocuğu. Ben hızlandıkça çocuk daha çok dileniyor. Bir de pişkin pişkin “abi insanlardan para istiyorum ama rahatsız olmuyorsun değil mi?†Diyor.
“Yok ama keşke yapmasan†diyorum, çocuk hunharca dileniyor. Ben itiyorum çocuk dileniyor. Meydana olan mesafe bir türlü bitmiyor, bir yol ilk defa bu kadar uzun geliyor. Durumu kabullenip “Allah’ım İnşallah tanıdık birine denk gelmezâ€diyorum, bir yandan itiyorum. “Abi burada bırakabilirsin beni sağol†diyor, “rica ederim, bol kazançlarâ€diyorum. Hayatımda bu kadar utandığım başka bir an hatırlamıyorum.
