En eski hatıram...

Beş yaşındaki halini düşün. Hatırlayabildiğim en eski zamanlar bu zamanlar olduğu için söylüyorum.

Bir kadına aşık olmuştum. Emmi dediğimiz teknik olarak amcamız olmayan ama amca gibi bir yakın akraba. Babamın üvey amcası ama kardeşi gibi büyümüş biri. O ve eşi. Gördüğüm en masalsı çiftti. Emmim işteyken yengem benimle ilgilenirdi köyde. Birlikte top oynardık. Koşulsuzdu sevgisi. Birlikte top oynarken topun uzaklara gidip durduğu yerde bir çiçek gördüm. İçimden koparıp ona vermek geçti. Yapıp yapmadığımı hatırlamıyorum. Hatırladığım şey net bir sevgi... Sonra emmimle birlikte çok iyi anlaşıyor oluşları. Sonra aileme karşı saygısı benimsemesi... Doğallığı, güler yüzü, içtenliği... Beni çok sevmesinin sebebini çocukları olmayışına bağlıyordum o yaşta. Cidden çocukları çok seviyordu. Olmadığı için üzüldüğünü biliyordum.

Aradan zaman geçti. Emmim memlekete gitti. Döndüğünde yanında bir kadın vardı. Hiç sevmedim o kadını. Ama yengemizdi artık. Sonra asıl yengem evi terk etti. Onu bir daha hiç mutlu görmedim. Ama delirmiş gördüm. Emmimin sürüyle çocuğu oldu. Sayısını bilmiyorum. Tanımak da istemiyorum. O gün bitmişti benim için. Sahte buluyordum artık. Şimdi onlarca çocuğu ama hiç huzuru kalmamıştı. Yengem evine geri dönmüştü. Ama artık sağlıksızdı. Delirmişti. Cidden.

Emmimi o kadar çok sevmiş ki çocuklarını sahiplenmişti. Hatta kızlarından birine onun adını koymuşlar.

Bu beni çok yaralamıştı. Sonra hastalandı. Felç geçirdi. Yatalak yaşadı. Ve bugün hayata veda etti. Bunu duyduğuma üzüldüm... 25 Yıl önce gitmişti aslında. Son 25 yılı kayıp... Gasp edildi... Onunla vedalaşmak isterdim. Hissettirdiği sevgi için minnetimi göstermek isterdim. Gerçek sevgi o kadar az ki sahteliklerin içinde. Karşına çıktığında unutmuyorsun. Gittiği yerde çok mutlu olsun. Neşeli halleri, gülen yüzü, gerçek sevgisi gittiği yerde onu görenleri kucaklasın...