Düşengeç

Kim kime kin eker, kimin kime vefâsı var?
İçten içe herkesin kendince bir cefâsı var,
Şeytanın hırslarla muazzam sefâsı var,
Gel gör ki son nefeste bir güzel vedâsı var.
Müşkülpesent nefsler, boş yere gidiyor nefesler,
Ölümün bile gelirken kendince bir edâsı var.

Ama kazın ayağı öyle mi, yoksa devam böyle mi?
Fikri nereden çıkmış? Bilmiyor dilindeki söylemi,
Kendince haklı, aslında hiç bâtıl yok,
Her düşüncesi çalışkan, hiç mi hiç atıl yok?
Gel güzelliklere katıl, yok.
Biraz insanca takıl, yok.
Kızma birader, tavla, okey ama olmaz satranç.
Zira sende *ike sürülecek akıl yok.

Güç belâ diret, nefesine şükret,
Dağda muazzam kuvvet, şehirde hafif siklet.
Yüz değiştirme, binbir kılığa bürünme!
Hep aynı tat-koku, hep aynı ciklet.
Hikâyeler farklı ama hepsi yalan dolan,
Budalanın tekidir, küfür ile mutlu olan,
Râzı etmekte dirençsiz, kaba lafta fuzûlî,
Gündüzün ortasında gölgesinden korktu lan.
Korkuların kahraman, sözlerin hep üşengeç,
Yürürken ne kelime, emeklerken düşen genç.
Nöronlarına değiyorsa, çık önümde belir.
Her şartta o çiğ süt, burnundan gelir.