DOST
Günüm karardiginda, gecem uzadiginda seni düsünürüm.
Bir siir söylenir dünyaya, payima düseni alirim
Bir renk atilir firçayla, isigi yakalarim
sarki söyler bir kadin, dagilir yalnizligim
Ve dimdik duruyorsa bir insan onca kavgada
Ödünsüz ve kararli
Korkumdan utanirim
Ne omzunu isterim basimi yaslayacak
Ne ellerini, ellerimde tutacak
Varsin uzaktan savrulsun gülüsü
Hiç olmasin gölgesi yanibasimda
Sabahlari bahçemde açan gül gibi
Solugu karisip gitsin havaya
Olmasi gereken yerde durur o
Yani hayatin tam ortasinda
Bana kendimi sevdirmek için