Dogville

Hiçbir ihtiyaçları olmadığı halde Grace’e sırf yapacak işi olsun diye, yapıldığında memnun edecek ama yapılmasa da olacak türden sorumluluklar yükleyen kasaba halkında sevdiğim yönler de yok değil. Mesela Chuck’un karısı Vera, Chuck ile Grace arasındaki ilişkiyi öğrendiğinde tüm hislerini gidip Grace’in yüzüne vuruyor. Ona hakaret ediyor, biblolarını parçalıyor. Neden mi sevdim? Arkadan iş çevrilmesine alışmışım, acıların bekletilip de sonrasında intikama dönüşmesine alışmışım. Olay öğrenildiği anda bir nevi çözüm amacıyla ceza verilmesi, öfkenin kine dönüşmeden dışarı vurulması sevdiğim bir şey oldu.

Ve Grace’in son sahnede; “hayır, bu kez affetme, bu kez yapma” diyerek kasabanın yakılışına, herkesin öldürülmesine izin verişi yine hak verdiğim durumlardan oldu. Tecavüzlere ses etmemesi, hele ki sevdiği Tom’un tüm olanlara sadece “plan” diyip göz yumması kadar sinir bozucu bir şey yoktu. Kendi çıkarları uğruna sevdiğini söylediği kadını ikinci plana atması, kesinlikle affedilir bir şey değil. İkilik olmaz sevgide, iki yoktur, tek vardır, olmalıdır.