Diyalog

Adam: Neden öyle bakıyorsun?
Kadın: Hiç.
Adam: Hiç de ne demek?
Kadın: Canım ne isterse onu yapıyorum işte.
Adam: Demek öyle.
Kadın: Hı-hı
Adam: Şimdi canım seni sevmek istese sevebilirim yani.
Kadın: Elbette.
Adam: Öyleyse seni sevdim.
Kadın: Bir daha karşılaşırsak hala seviyor olacak mısın?
Adam: Neden olmasın?
Kadın: Bilmem.
Adam: Belki sevişiri...
Kadın: Şimdilik gitmem gerek.

KADIN
Ruh sağlığımın bozuk olduğuna karar vermiş birkaç kişi vardı. Onların da onayıyla birkaç doktor tarafından akıl hastanesine yatırılmama karar verildi. Söylediklerine göre çok durmayacakmışım orada. En azından muallakta kalmadım; bir süre biçtiler bana: yedi ay. Ondan sonra kafamın içindeki diyaloglar son bulup davranışlarım onlarınkine benzeyecekmiş; normal insanlar gibi davranacakmışım.
Perşembe sabahı yola çıktık. Eşim beni oraya arabayla bırakmak istedi. Köpeğimi son kez göreceğimi düşündüğümden yanımda götürmüştüm; olanları hissetmiş olacak ki üzgün bir tavrı vardı.
Hastaneye yaklaştıkça trafik artıyordu. Araba altı dakika boyunca hiç hareket etmemişti. O sırada bir adamla konuştum. 'Boş gezenin boş kalfası' denen diplere benziyordu. Bir pasajın önünde durmuş, ucuz sigaralardan içiyordu. Bir ara gözleri bana takıldı. İşte o anda konuşmaya başladık. Sonra araba hareket etmeye başladığında tekrar sigarasını içmeye koyuldu ancak bir sorun varmış gibi davranıyordu. Önünden geçen kadınlara bakmıyordu. Araba ilerledikçe ne yaptığını göremez oldum. Sevdim onu, bir daha karşılaşırsak sevişecektik.

ADAM
Aylar sonra bulduğum en adamakıllı iş bir broşür dağıtma olayıyla ilgiliydi. Cumartesileri hariç her günümü bu pasajın önünde, ipleri salınmış gibi ortalıkta dolaşan insanlara broşür dağıtarak ziyan ediyordum. On beş dakikalık paydosta pasajın önünde durup sigaramı içiyordum; daha uzun olan diğer paydosta da ancak karnımı doyurabiliyordum.
Pasajın önünde durmuş sigaramı içerken birden bir şey fark ettim. Önümden vızır vızır geçen arabalar bir anda durmuştu. Daha sonra, trafiği felç eden şeyin ilerideki otomobil kazası olduğunu anladım. Sekiz - on dakika sonra sonra akış tekrar eski haline dönmüştü. Fakat arabalar tekrar hareket etmeye başlamadan önce tam karşımda duran arabanın içinden bir kadın bana bakıyordu. Başta beni tanıyor olabileceğini düşündüm. Bakışları alaycı, saf ve aynı zamanda davetkardı. Neden öyle baktığını merak ettim. Nedendir bilmiyorum, korkmuştum. Hoşlanmıştım da. Bir daha karşılaşırsak sevişecekmişiz gibi bakıyordu. Kadını seyrederken sigaramın külleri tükenmiş, elimde yalnızca bir izmarit kalmıştı. Bir duman daha çekip yere fırlattım. Önümden salına salına geçen kızlara bakıp arkalarından ukalaca laflar etmek istesem de işimin başına dönmem gerektiğini hatırlayıp broşürleri elimde aldım.
​