Hira
Üye
-
- Katılım
- Temmuz 18, 2019
-
- Mesajlar
- 2,063
-
- Tepkime puanı
- 2,138
-
- Puanları
- 288
Eyvallah diye başlayalım söze. Selamdır...
Yusuf’tan ve onu kuyuya mecbur edenlerden hep bahsedilir amma kuyunun üzerine pek düşünülmez çoğunlukla... Halbuki kuyuyla başlar bu serüven, ölüm umuduyla. Kuyu yepyeni bir başlangıç olmuştur Yusuf’a. Bir ayrılık, bir tutsaklık, bir ölüm getirecek diye beklenirken, barınak, hayat ve umut getirmiştir aslında. Kuyu olmasa Yusuf, Yusuf olabilir miydi acaba?
Gönlüm bir kuyuya düşen Yusuf gibi çalkalanıyor aslında. İşte ben de Yusufun düştüğü kuyu kadar derin, elini uzattığında su alacak kadar yakınım. Ön yargısız ve her şeye açığım. Türküm, kürdüm, lazım, çerkezim, arabım, abazayım, ben seninle aynı ırktanım. Ne senden eksiğim, ne senden fazlayım. Tek vatan... Seninle, gel otur şöyle, iki konuşalım. Savaş istersen savaşalım. Yumruklaşalım, ama kalp kırmayalım. Dövüşelim; ağzımız, burnumuz kan içinde kalsın ama kalplerimiz hep temiz kalsın. Ben senin gibi güzel yazamam ne şairim, ne yazar, ne ünlüyüm, ne düşkün, ne zenginim, ne fakir, sen ne isen ben de oyum. Dedik ya başlığımız derin kuyu olsun; işte ben de o derin Kuyuyum...
Eyüp’ün de sabrından ve varlığından bahsedilir sıkça... Halbuki yokluk, hastalık ve yaralarıyla sınanır amma şükürü, tevekkülü ve sadakati getirir ona. Hiç sormazlar ki yaralarına; Bir bedene tutunup orda kalmak istedikçe, sürekli koparılan, varlığından şikayet edilen, değiştirilmek istenen olmak, haksızlık değil mi varlığına?
Gönlüm hastalıktan bitap düşmüş Eyüp gibi kanıyor aslında. İşte ben de Eyüp’ün yaraları kadar derin, incecik bir merhem katmanının iyileştireceği kadar yüzeydeyim. Sen ne kadar kök saldıysan, ben o kadar derindeyim. Sen ne kadar secde ettiysen, ben o kadar sabredenim. Gel, birbirimize merhem olalım, şifa olalım. Etrafımıza umut olalım. Ne kıranım, ne dökenim, ne sevenim, ne saranım, ne kaçanım, ne kovalayanım. Ben ne can yakmak isterim, ne koparılmak isterim. Koparıldıkça, aslında Yara olduğumu farkederim...
Kuyudaki Yusuf, Eyüp’teki yara...
Belki Eyüp’teki Yusuf, Kuyudaki de Yaradır bunca zaman sonra.
Ona da Eyvallah!
Cheyenne & Hira
12 Ekim 2019
Yusuf’tan ve onu kuyuya mecbur edenlerden hep bahsedilir amma kuyunun üzerine pek düşünülmez çoğunlukla... Halbuki kuyuyla başlar bu serüven, ölüm umuduyla. Kuyu yepyeni bir başlangıç olmuştur Yusuf’a. Bir ayrılık, bir tutsaklık, bir ölüm getirecek diye beklenirken, barınak, hayat ve umut getirmiştir aslında. Kuyu olmasa Yusuf, Yusuf olabilir miydi acaba?
Gönlüm bir kuyuya düşen Yusuf gibi çalkalanıyor aslında. İşte ben de Yusufun düştüğü kuyu kadar derin, elini uzattığında su alacak kadar yakınım. Ön yargısız ve her şeye açığım. Türküm, kürdüm, lazım, çerkezim, arabım, abazayım, ben seninle aynı ırktanım. Ne senden eksiğim, ne senden fazlayım. Tek vatan... Seninle, gel otur şöyle, iki konuşalım. Savaş istersen savaşalım. Yumruklaşalım, ama kalp kırmayalım. Dövüşelim; ağzımız, burnumuz kan içinde kalsın ama kalplerimiz hep temiz kalsın. Ben senin gibi güzel yazamam ne şairim, ne yazar, ne ünlüyüm, ne düşkün, ne zenginim, ne fakir, sen ne isen ben de oyum. Dedik ya başlığımız derin kuyu olsun; işte ben de o derin Kuyuyum...
Eyüp’ün de sabrından ve varlığından bahsedilir sıkça... Halbuki yokluk, hastalık ve yaralarıyla sınanır amma şükürü, tevekkülü ve sadakati getirir ona. Hiç sormazlar ki yaralarına; Bir bedene tutunup orda kalmak istedikçe, sürekli koparılan, varlığından şikayet edilen, değiştirilmek istenen olmak, haksızlık değil mi varlığına?
Gönlüm hastalıktan bitap düşmüş Eyüp gibi kanıyor aslında. İşte ben de Eyüp’ün yaraları kadar derin, incecik bir merhem katmanının iyileştireceği kadar yüzeydeyim. Sen ne kadar kök saldıysan, ben o kadar derindeyim. Sen ne kadar secde ettiysen, ben o kadar sabredenim. Gel, birbirimize merhem olalım, şifa olalım. Etrafımıza umut olalım. Ne kıranım, ne dökenim, ne sevenim, ne saranım, ne kaçanım, ne kovalayanım. Ben ne can yakmak isterim, ne koparılmak isterim. Koparıldıkça, aslında Yara olduğumu farkederim...
Kuyudaki Yusuf, Eyüp’teki yara...
Belki Eyüp’teki Yusuf, Kuyudaki de Yaradır bunca zaman sonra.
Ona da Eyvallah!
Cheyenne & Hira
12 Ekim 2019
