Pişmanlık diye bir duygu vardır. Hergün içten içe kemirir seni.
Kendine ne kadar kızsan da kendinden tiksinsende geçmez.
Öfkelenirsin olur olmaz zamanlarda ama öfken kendinedir başka kimseye değil.
Kendini tanıyamaz hale gelirsin, ben miyim bu dersin?
Ben miyim bu pişmanlığın sebebi?
Yanlış tercihler ve yaptığımız yap yanlış seçimler bizi bin pişman eder.
Kendimize en büyük cezaları keseriz, en ağır sözleri ederiz.
Ama geçmek bilmez o içimizde sinsi duygu.
Oda geçer zamanla affedersin kendini, barışırsın yine kendinle.
Ama o pişmanlık bir kara leke olarak kalır sende.
Kimse insanın kendine verdiği zararı veremez.
İnanmak istersin bile bile kanarsın, kanmak istersin.
Pişmanlık yaşamamak istersin o duyguyu tatmamak.
Ama yanlış birşey yaptıysan er yada geç tadacaksın o pişmanlığı.
Her zerren hissedecek.
Hayatı kendine cehennem edeceksin.
Kendini affedene kadar her gün tekrarlanacak bu.
Çünkü en zor kendini affeder, kendini bağışlar.
Bağışlayamıyorum kendimi dinmiyor kendime olan öfkem.
Saçma sapan birşeyin içindeyim.
Saçma sapan şeyler yaşatıyorum kendime.
Bunu insan neden yapar ki?
Neden işkence eder kendine?
Cezalandırmak için.
En dibe batıp yeniden yüzeye çıkabilmek için.
Kendi burnunu sürttürmek için.
Yetmedi diye sorarsın kendine ne zaman bitecek bu saçmalık?
Canın artık acımayana dek sürecek.
Cezanı çekeceksin, öyle yada böyle.
Sen bunu çoktan hakettin.
olmadi otur sifir
1de olmaz 2 de olmaz bakarsin 3 de sahaser cikmis ortaya hem sen kendin begendikten soraa
