Demek falcı yanılmış

Bu yol aşka çıkmıyor iki gözüm, anladım dün gece. Sen gittikten sonra oturdum uzun uzun, güneşin doğuşunu dinledim gözlerimi kapatıp. Bütün şehir uyandı, ben zaten uyanık…
Bu yol aşka çıkmıyor anladım dün gece. Sonunda kozasından çıkan kelebek misali, kendini dönüştürür elbet bir şeylere ama anladım, aşka yürümüyoruz gülüm…
Hayatın her yanı dikenleriyle batıyorken bedenime, sen kendini almışsın sağlam bir yere; o yüzden anlaman zor belki nasıl bir çatışmanın içindeyim diye ama bil ki hayat, bana senden daha zor iki gözüm.
Demek falcı yanılmış, sen değilmişsin dört gözle beklenen, yoksa kollarımda uyanmak olurdu tek düşüncen. Aklın var zehir gibi çalışan, gözlerin var bakmayı bilen ve biliyorum birilerini de sevebilirsin istersen ama asıl soru, isteyebilir misin bu devranın içinde kirlenirken?
Hayatım başka bir ömre gebe biliyorum, başka birini sevmeliyim gecelerde, gel gör ki; karşıma hep çıkmaz sokakları koyuyor bu kaderi çizen.
Her şeyim karışık şimdi, aklım, kalbim, düşlerim.. Yok, yok, belki en düzgünü düşlerim; ne istediğimi net olarak bilirim, resmim hep aynı da, içindekiler sürekli değişiyor, demek buymuş kaderim.
Aklımın oyunları yeterince yoruyordu beni, şimdi kalbimin oyunlarına gelip takıldım demek ki! Kimseye kanmam bu saatten sonra diyordum, kimseye inanamam sanıyordum, kalbim şimdi sana kanmaya içtenlikle istekli.
Aslında ikimizde biliyoruz gerçeği, senin hayallerinde sıkışmış bedenler var şehvetli; benimkisi daha masum, iki sallanan sandalye, bir orta kahve, bir de güzel demleme çay, bardağı ince belli…
Şimdi düşünüyorum nasıl sevsem diye seni çünkü hamur hala kalbimdeki yoğrulmayı bekleyen sevgi. Bir gün bu satırları okursan belki, sen söyle be adam, nasıl sevmeliyim seni? Kim bilir, o falcı yanılmamıştır belki…​