Değişmeyen Sığınak

Uzun zaman olmuştu rüyama girmeyeli. Hiç bu kadar yanıbaşımda da hissetmemiştim aslına bakarsan.
Kötü bir şeyler olmuş ve bana veda ediyor diye ağlayarak uyandığımda hala hayatta sandığım için telefona sarıldım. Sonra gerçeklik çarptı tabi ki, Bolahenk. Çok saçma bir duygu karmaşası... Aslında seneler önce gittiği için üzgün ve kötü bir şey olmadığını farketmenin verdiği rahatlama bir arada.
Rüya tabiri falan istemiyorum senden, Bolahenk. Sadece dinlemeni ve dedemi çok özlediğimi bilmeni isterim. Yalnızken de, birilerinin yanında da huzur bulamadığım şu zamanlarda, bir kaç gündür bir işaret bekliyordum. Dedem olarak geldi o işaret. O benim sığınağımdı. Biliyorsun di mi, Bolahenk? Sesini, gözlerini ve kokusunu unuttum sanıyordum. Unutmamışım.
“Peki, bu işaretten ne çıkardın?” dersen... Ben ne zaman zor kararlar versem, verdiğim kararın ağırlığını taşıyamayacağımı düşünsem dedem el verir bana. Anneannem sorgular ondan sonra desteklerdi, dedem ise koşulsuz şartsız arkamda olurdu. Bir insan kendinden onca sene küçük, onca deneyimsiz, onca hata yapan bir insana hep mi güvenir, inanır? İnanırdı işte. Bu dünyadan göçtükten sonra da bu değişmedi.
Yine aynı şey oluyor. Ben, yine dönüşümün eşiğinde, yine özgüvensiz ve eşikten geçsem mi diye bir sürü değerlendirme yapıyorum. O, yine yanımda olarak yüreklendiriyor. Bu desteğini en çok da kendim için bir şeyler yapmaya kalkıştığımda hissediyorum ya, buna nasıl bir anlam yüklesem bilemiyorum. Tek bildiğim, doğru eşikteyim. Ve nolursa olsun beni gözeten bir kahramanım var.
Bir kadın, hayatındaki baba figüründen sevgi, saygı ve destek dışında ne bekler ki?
Şanslı insanım vesselam.

Öpüldün Bolahenk.