çözüm de - nyx.

yürüyorsun, önün uçurum
bağıra çağıra
yankılanıyor hiçlikle varlığın.
yaşamak istiyorsun aslında
bir adım ötede duran ölüme bakarak.
kuşlar, ağaçlar, dalgalar, rüzgâr şahit
yükseliyor göğe çığlığın, dudaklarında harlanan adım
anlam kazanıyor biraz daha
yüzünde utangaç yosunlar
ve sen, yetişemeyen ellerimle kendini
beni de yokluğunla cezalandırıyorsun
cennet’te bir eksik
cehennem’de bir fazla.
aşk diyorsun buna da.
ne aptalca.
deniz dalgalarında
misilleme yapan martıların
gagalarından taşınan damlalar
lavları içine doğru püskürten bir yanardağ gibi
bu ateşi azdırmaktan öteye geçmeyecek.
zaman; aman vermeyen bir canavar
yol; geçit vermeyen kanyon
göz yaşı azdıkça, azalıyor umut kileri.
aç kalacağız, az kalacağız.
yalnız kalacağı-m/z.
biliyorum…
kendine dönemeyecek kadar gitmiş olacaksın.
ellerin benim ilham kaynağım
onu kötücül ellere verme derken
böcekler ellerinden kemirmeye başlayacak tüm geçmişi
toprak sana yeni bir anlam yüklerken
tüm hayatımı bir arada tutan
çıplaklığımı engelleyen düğme gibi hiçliğin ortasında kopacak
ona her sarıldığında, beni idam edeceksin..


*bir cümle için tüm şiiri yaktım, buna yanıyorum.
-rüzgar.