Çocukluğunun geçtiği sokaklarda yıllar sonra yürümek

Han
  • Kullanıcı Han
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Forumsal Sözlük
⚪ Konu sahibi son olarak 596 gün önce görüldü
Sokakta ki ilk yürüyüşünü orada yaptığını bilmek ama hatırlayamamak, ilk bisikletine binerken dizlerinden döktüğün kana bakmak ama görememek, ilk evcil hayvanınla beraber koştuğunu hatırlayıp tekrar ağlamak, mahallede; bir zamanlar oyunlar oynadığın, beraber eğlendiğin arkadaşlarını görememek görsen de sanal ortamda konuştuğun kadar yüzyüze konuşamadığının farkına varmak ama şimdiki sokaklara bakınca yakan top, çelik çomak, ip atlamak, sek sek, saklambaç, bilye gibi oyunları o sokakta tadabildiğin için mutlu olmak dünü bilmeden bugünü yaşamanın bedeli öylesine ağırdı ki ,yarını bugünden kurtarmak için hayatımda hep sözler verdim ve tuttum.
 
Gitsem de o eski rengi ve kokuyu hissedememek en kötü yanı da bu.
 
Ben de hâlâ büyüdüğüm sokaklarda yürüyorum. skljskjl
 
Çok az zaman sonra hem doğduğum eve hemde kocaman avlusunda büyüdüğüm anneannemin evine gideceğim. Hiçbir şey eskisi gibi değil ancak anılar hala taze.
 
  • Beğen
Tepkiler: X
Biz doğduğumuzda sokak bile yoktu, tek tük evler ,patika , toprak yollar falan filan. Hala aynı sokaktayım 35 yıl oldu;p
 
Bana hic bir sey ifade etmiyor ya cocuklugumun gectigi ev veya sokak. Gereksiz bir romantizm geliyor bu tarz seyler
 
üsküdar'da okuduğum ilkokulun hemen yanındaki parka gittim geçenlerde. gitmeyeli kaç yıl olmuş hatırlamıyorum. 2000li yılların başına, ümraniye sapığının anadolu yakasında yaşayan çocuklu ailelere korku saldığı günlere uçtum. okul çıkışı tek başıma -o gün o park neden kalabalık değildi onu hatırlamıyorum- oradan eve yürürken beni takip ettiğini fark ettiğim, koşmaya başladığımda hızlanan ve ayağım takılıp düştükten sonra yönünü değiştirip giden, giderken bana "dikkatli ol bak kafanı çarptın" deyip hızlı hızlı ortadan kaybolan ve yüzünü hiç unutamadığım o adam geldi. düşüne düşüne geçtim oradan, hâlâ düşünüyorum acaba ben o gün bir şeyleri yanlış mı anladım yoksa manyak bi tacizciden son anda mı kurtuldum?
 
Çocukluğumun geçtiği sokaklardan büyük Marmara depreminde ayrılmak durumunda kalmıştık. Yıllarca gidemedim. Bir yanım orada kalmış gibiydi, gidersem daha çok üzülürüm diye düşünürdüm çocukluk aklıyla.. Yıllar sonra üniversite sınavına girdiğim sene gittim. Çocukluk arkadaşımın ziline bastığımda kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Bir çığlıkla merdivenlerden inişini sonra diğer arkadaşlarımın etrafımda toparlanışını hatırlıyorum.
Çok değişmişti çocukluğumun sokakları.. Fakat ne denli değişmiş olursa olsun o sokakların bende yaşattığı hisler ve zihnimde var olan anılar taptazeydi. Çocukluğa dair her an çok özel ve zannediyorum ki unutulmamak gibi bir özelliği var.
 
Polis kızı olarak çok şehir gezerdik. Mesleğe başlayınca çocukluğumun geçtiği yerleri gezmek gibi bir hayalim vardı. Sadece bir tanesini yapabildim.
Bu aslında çocukluğunu özlemek de olabilir.
 
Çocukluğumun geçtiği sokaklar,yollar,evler yıkıldı.
 

Ekli dosyalar

  • EFC089C9-3871-46A2-982C-22CC28DBD910.jpeg
    EFC089C9-3871-46A2-982C-22CC28DBD910.jpeg
    76.2 KB · Görüntüleme: 3
ben de hala cocuklugumun gectigi mahallede yasiyorum :p isyerinden eve donerken, sanki okuldan cikmisim ve eve gidiyorum ziplaya ziplaya hissi var icimde. binamizin onunde cok guzel bi basketbol sahasi vardi o zamanlar. abiler orda futbol oynardi. birde her binanin cevresinde oynama parki vardi. orayi da yiktilar yillar once ve araba park yerlerini buyuttuler onun yerine. herkes evlendi gitti. eve gecerken asansorun orda ki cocuklar bana birkere "sen kimsin?" diye sormustular. ulen ben senin yasindayken bu mahallede ki herkes beni tanirdi diye icimden geciyordu, eh yeni jenerasyon nerden bilsin :p ama bi alindim yaaaaa. omrum burda gecmis yani. sorulacak soru degil :d
 
  • Beğen
Tepkiler: W
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri