-
- Katılım
- Şubat 2, 2013
-
- Mesajlar
- 1,721
-
- Tepkime puanı
- 2
-
- Puanları
- 293
-
- Yaş
- 35
Çocuğumuzla iletişim kurarken, ona bir şeyler öğretirken, sınırlar koyarken onun öğrenme stilini bilmemiz çok önemlidir.
3 çeşit öğrenme stili vardır:
1. Görsel öğrenme
2. İşitsel öğrenme
3. Dokunsal öğrenme
Hangi oyunlar onu rahatlatıyor buna dikkat etmek gerek.
Bazı çocuklar resimli kitaplara bakarak ve resim yaparak rahatlar. (Görsel)
Bazı çocuklar müzik, ninni, masal, anne-babasının sesi ile rahatlar. (İşitsel)
Bazı çocuklar su ile temas ederek rahatlar. (Dokunsal)
Öğrenme stilleri, kan grubu gibi doğuştan bellidir ve değişmez.
Görerek öğrenenler için; resimli kartlar, kitaplar gibi çeşitli görseller kullanılabilir.
İşitsel olanlar için; Sözcükler önemlidir. Tekrar tekrar duyma ihtiyacı vardır.
Dokunsal öğrenenler; Tüm bedenini kullanarak, dokunarak öğrenirler.
Diyelim ki çocuğunuza birine vurmaması gerektiğini öğretmek istiyorsunuz. Bunun can yakan bir şey olduğunu anlatacaksınız. Bunu yaparken;
Görsel öğrenen çocuğa, acıyan yeri gösterin. Dokunsal öğrenen çocuğun da acıyan yere dokunmasını sağlayın.”
Çocuklarımızı daha yakından tanıyarak doğru bir yaklaşımla belki de çözümsüz gibi görünen pek çok şeyin üstesinden kolaylıkla gelebileceğiz.
Tolga Erdoğan konuşmasını sürdürürken benim de çokça dikkatimi çeken son zamanlarda beni en çok rahatsız eden bir konuya değindi: Annelerin çocuklarına bir şeyler öğretme telaşı…
“Artık her şey eğitici… Zaten zamanı gelince öğrenecek.
Başarısız olma hakkı yok.
Eğitimi ön planda tutmak ilişkinin doğallığını bozuyor.”
Bu cümleler oldukça düşündürücü.
Özellikle annelerin çocuklarıyla geçirdikleri zamanı sürekli bir şeyler öğretmek üzerine kurmuş olmaları. Hatta babaları da bu telaşa ortak etmeye çalışmaları. Aslında müdahale edilmeyen her çocuk kendisini hazır hissettiği bir zamanda, kendi istediği bir sırayla öğrenecektir. Tek yapmamız gereken şey onlara uygun ortamlar yaratmak, güvenliklerini sağlamak ve yardım talep ettiklerinde yardımcı olmak.
3 çeşit öğrenme stili vardır:
1. Görsel öğrenme
2. İşitsel öğrenme
3. Dokunsal öğrenme
Hangi oyunlar onu rahatlatıyor buna dikkat etmek gerek.
Bazı çocuklar resimli kitaplara bakarak ve resim yaparak rahatlar. (Görsel)
Bazı çocuklar müzik, ninni, masal, anne-babasının sesi ile rahatlar. (İşitsel)
Bazı çocuklar su ile temas ederek rahatlar. (Dokunsal)
Öğrenme stilleri, kan grubu gibi doğuştan bellidir ve değişmez.
Görerek öğrenenler için; resimli kartlar, kitaplar gibi çeşitli görseller kullanılabilir.
İşitsel olanlar için; Sözcükler önemlidir. Tekrar tekrar duyma ihtiyacı vardır.
Dokunsal öğrenenler; Tüm bedenini kullanarak, dokunarak öğrenirler.
Diyelim ki çocuğunuza birine vurmaması gerektiğini öğretmek istiyorsunuz. Bunun can yakan bir şey olduğunu anlatacaksınız. Bunu yaparken;
Görsel öğrenen çocuğa, acıyan yeri gösterin. Dokunsal öğrenen çocuğun da acıyan yere dokunmasını sağlayın.”
Çocuklarımızı daha yakından tanıyarak doğru bir yaklaşımla belki de çözümsüz gibi görünen pek çok şeyin üstesinden kolaylıkla gelebileceğiz.
Tolga Erdoğan konuşmasını sürdürürken benim de çokça dikkatimi çeken son zamanlarda beni en çok rahatsız eden bir konuya değindi: Annelerin çocuklarına bir şeyler öğretme telaşı…
“Artık her şey eğitici… Zaten zamanı gelince öğrenecek.
Başarısız olma hakkı yok.
Eğitimi ön planda tutmak ilişkinin doğallığını bozuyor.”
Bu cümleler oldukça düşündürücü.
Özellikle annelerin çocuklarıyla geçirdikleri zamanı sürekli bir şeyler öğretmek üzerine kurmuş olmaları. Hatta babaları da bu telaşa ortak etmeye çalışmaları. Aslında müdahale edilmeyen her çocuk kendisini hazır hissettiği bir zamanda, kendi istediği bir sırayla öğrenecektir. Tek yapmamız gereken şey onlara uygun ortamlar yaratmak, güvenliklerini sağlamak ve yardım talep ettiklerinde yardımcı olmak.
Eğitimci Anne!