Histanbul
Peygamberimizin müjdesi, ümmetin gururu oldun ..
İslambol’a çağlar iken İstanbul’a duruldun ..
Nefsime köle olmuşken olamadım ya iyi bir kul ..
Belki de bu yüzden şiir yazamıyorum sana İstanbul ..
Tarih kokan caddelerini adımlarım orta yerinden ..
Bir yanıma düşer gölgen ve konuşurum derinden ..
Her kaldırım taşında bir parçan var kendinden ..
Ezan sesleri anlar seni ve bir de martılar, dilinden ..
Bunca insan elinden bitap düşmüş çehreni ..
Git gide daralttılar, lale sümbül nefesini ..
Yıkılmadın, taşıdın onca insan selini ..
Arasalar bulamazlar, asla bir başka eşini ..
Sen bizlere vasiyettin bir müjdenin sonuydun ..
Biz sende teselli bulduk, ya sen bizde ne buldun ..?
Nefsime köle olmuşken olamadım ya iyi bir kul ..
Anladım ki bu yüzden şiir yazamıyorum sana Histanbul ..