Çınarım Ey Yar!...

Yağmur olmuş akıyor yaşlar gözlerimden
... ey Yar!...
Kırmızıya çalan gözlerimde zamansız
bir düşün yorgunluğu var...
Gölgelenmiş umutlarımın derin çizgileriyle
bezenmiş yüzüm, yer yer...
Saçlarıma cüretkarca yerleşmiş beyazlar!...
Gör bu halimi, gör ey yar!...

Aynalara bakan ben değilim sanki;
Bir çocuk, seni kaybedişin çaresizliğindeki!
Mutluluğuyla barışmak isteyen...
Ellerini sıkıca tutmanı bekleyen...
Yaşlarını silmelerini özleyen...
Yapayalnız biçare yolunu gözleyen!...

Sen ki; yufka yüreğini dinleyen,
Sen ki; yardımını bekleyene
Düşünmeden koşuveren...
Sen ki; sevgiyi kutsal bilen,
Sevdiğini daima baştacı eden...
Sen ki; kalbinde dürüstlük barındıran,
Yalancıya, riyakara boyun eğmeyen!...

Ne oldu sana ki;
Değiştin bilmeden...
Ne oldu sana ki;
Kaçtın sevdiklerinden...

Ulu bir çınardın oysa ki;
Gölgesinde güven duyulan...
Sana sunulan sevgilerle büyüyen!
Köklerini alıp gidebilir misin ki?
Onunla beslenen büyük gövdeni
Çok uzaklara taşıyabilir misin ki?
Sevgini bırakıp ardınsıra,
Sevgiden kaçabilir misin ki!...

Köklerin kalmış o tepede ey çınar!
Götürememişsin onları!
Senin için ağlayan o çocuk,
Oturmuş üzerine bak!
Dönüşünü bekliyor orada,
Sevgiyle, umutla, sabırla...
Akan masum gözyaşlarıyla!...

Ece Ümran BENLİ​