Cestovatel
Üye
-
- Katılım
- Temmuz 26, 2013
-
- Mesajlar
- 179
-
- Tepkime puanı
- 0
-
- Puanları
- 266
-
- Yaş
- 33
Kalemimden dökülüyor yine hüzünlü bir hikâye
Bu sefer ki başkalarının değil
İster gülün geçin
Benim hiç Anne dediğim bir kadın olmadı
Doğurduktan sonra bir köşeye atıp gitmiş
Yaşıtlarım emeklerken
Çocuktum
Küçük yaşlarda öğrendim kendi ayaklarım üstünde durmayı
Dünya denen oyun bahçesinde bir salıncağım olmadı hiç
Hiç unutmam
Ben ise sadece uzaktan izlemekle yetiniyordum
Çünkü simit satıp para kazanmak zorundaydım.
Doğru düzgün ayakkabım bile olmadı o soğuk kış gecelerinde
Üşüyordu ayaklarım ama kimseye bundan bahsetmiyordum
Başkalarınınkini boyayarak geçinmeye çalışıyordum sadece
Gerçek insanların olmadığı sokaklarda büyüdüm
Zor günümde yanıma koşacak dostlarım olmadı
Dost sandığım insanlar tarafından hançerlendim
Erkek adam ağlamaz derler ya
Ağlamaktan yosun tuttu bazı gecelerde gözlerim.
Her ne kadar ağlasam da dökülen gözyaşlarımın hakkını verdim
Hayatın bütün zorluklarına rağmen büyüdüm
Bir kere sevdim
Aşk nedir? İnan bilmiyorum
Kimsenin kalbini kırmamaya gayret gösterdim ömrüm boyunca
Kırılan sadece benim pas tutmuş yüreğim oldu
Yok olan sadece harap ve bitap düşmüş gençliğim oldu
Çok acı çektim şu hayat denen dünya maratonunda
İnadına sarıldım
Çünkü biliyordum rabbim hep benim yanımda
Hayatın amacı nedir? Diye sorsalar
Çünkü benim doğru düzgün bir hayatım bile olmadı
Cevapsız kalmaya mahkûm sorulara sahibim.