Cehennem Başkalarıdır

Mastor' Alıntı:

L'enfer c'est les autres.

Çok güzel bir sözdür, oldukça derin. Başlık iyi seçilmiş, güzel doldur sayfanı, hayırlı olsun.

Genişletmek için tıkla ...

Jean Paul Sartre

Tesekkur ederim.

insan ilişkilerimde özenli olmaya gayret ederim..konuştuklarımla yaptıklarım ve yapmadıklarımla
kimseye limitsiz şans dağıtmıyorum..herkes yerini konumunu kendi belirliyor
elbette sözel ve gözel sınavlarım var benimde..söze hitap etmek yetmez gözede hitap etmelisin..
bu senin karşındakine verdiğin önemi gösterir..tutamayacağın sözleri vermeyecek
uyamayacağın kurallar koymayacaksın..kapasiteni zorlamayacaksın
kimseye öğretmenlik yapmam ben..öğrenip de geleceksin
yada hiç gelmeyeceksin...

Güzel bir gökyüzü güzel bir hava ve hiç istenmeyen yalnızlık.Kimi geceler devamı gelmeyen garip sancılar.Kim nerede, nasıl,ne şekilde diye düşünmeyle başlayan şizofrenik duygular.Bazen yazılar tek bir noktaya dağılıyor.Kelimeler elimizde dans ederken o hüzünlü anıları uzaklaştırmak yerine yeniden onları elden geçirip ve yeniden onları karalamak.. Sildiğimiz onca kelime sanki duman olup yok oluyor.Bir yeniside gelmiyor.Belki de dokunmak istemiyorum kelimelere, canımı onlar kanatcak gibi hissediyorum.Hissetmek doğalda peki yaşamak?
Yazmanın bana kazandırdığı çok şey oldu hayatımda.Hep yazdım.Yalnızlığımı veya hassas durumlarımı yazılarıma döktüm çoğu zaman.Bir kurtarıcı gibi.Beni çoğu zaman anladılar.Bir kere yazıp karaladığım yer bir başka sefer gözüme daha da hoş gözüktü.Belki yalnızım içimde dalgalanan bir sevinç duygusu, kim bilir ki ben bilmedikten sonra.
İnsanların bakış açısı,yorumları sadece kendine aittir.Bir kişi hakkında bile yorum yaparken enine boyuna düşünüyor.Ben kelimelerimle oynarken dünya sanki duruyor.
Bu his işte bu ince his, belki de olması gereken hislerin birleşimi.

Hiç değişmedim.Hep aynı kaldım.Hele ki düşüncelerimde.Bir çok insanın yargılamasına müsade ettim.Sonuçta insan düşündüklerinde özgürdür ve gene insan eleştirilerle güçlenir.Eleştiriyi kabul etmeyen insanın ölümle yüzleşmesi daha yakındır bana göre.Ama tek bir eleştiri kabul edilemez, o da kişinin şahsi benliğine aykırı gelebilecek olan.Başta da dedim ben kendimi bilemedikten sonra bir başkası beni nasıl bilebilsin ki.Böyle düşünen insanlar kendilerini bir adım öteye atamayacak kadar geride bırakırlar.Kısaca hayata 1-0 geride başlarlar.Ama onlar yendiklerini sanırlar.Sanmakla,evet oldu demek arasında dağlar kadar fark vardır.

Düşüncelerim düşüncelerime sığmıyor.Aslında düşünmediğim zaman mutsuz oluyorum.Beni gerçekten ben kılan düşündüklerim.İyi veya kötü hiç fark etmiyor.

Şuanda, AVUÇLARIMDA HAYAT BİRİKTİRDİĞİM YERDEYİM.

Çok da umursamayacaksın hayatı kıyısından köşesinden yaşayacaksın.Nasıl olsa biri gelip seni çekecektir belki en dibe, belki ortasına belki de en yükseğine hani nefes alabileceğin bir yere ya da nefesinin sonlanacağı bir yere.Gözlerini elbette kapatacaksın dinlenmek için mesela ve yeniden açıcaksın yeni bir umut için yeni bir yaşam için.Her defasında yeniden yeşereceksin, yeniden kendini yenileyeceksin.Yenilediğin her zaman seni kimse alıkoyamacak yaşamından, bir adım gerinde olucaklar.Dokunamayacaklar sana.Kapatacaksın onların çirkinliklerini.Sen sen olucaksın ve o kadar güçlü bir sen olucaksın ki, kimse senin önünde "dur!" diyemeyecek.Çevrende elbette kirli yalanlarla sana yanaşmak isteyen insanlar olucak, seni senin kendini bildiğin çizginin sonuna yönlendirecek insanlar.Geriye dönüp baktığında yüzünün simsiyah olduğunu görüceksin.Karanlıkta kalıp ürkeceksin.Seni durdurmak için elinden geleni ardına koymayan insanlar olucak, düşmeni bekleyenler.Onlara aldırış etmeyeceksin, elinden gelenin en iyisini yapıp onların kirli yalanlarına,sahte gülüşlerine kanmayacaksın.Kanarsan biliyorsun kanatların kanıyor.Böyle bir acıyı defalarca yaşamak artık seni güçsüz yapmayacak,direneceksin.Belki bir ömür belki bir kaç ay belki de bir kaç gün.Ama ayakta kalabilmek için direceksin.Sonra bir gün o aynaya bakacaksın, baktığında bir zamanlar ellerinle kapattığın o simsiyah güzün aydınlanacak.Ve farkedeceksin ki, gülmek en güzel şey.

Bilenin acısıyla cahilin acısı aynı olmaz; ama aynı şey sevinç ve mutluluk için de geçerlidir.

Adam oyunu dışarıdan izliyor fakat “Şöyle oynanmalı, böyle oynanmalı!” diye de ahkâm kesmekten geri kalmıyor. “Öyleyse, gel sen oyna!” dediğinde ise o adamın yerinde yeller esiyor.

Sabit fikirli insanların, galiba “Her şey değişir.” Evrensel yasasından haberleri yok!

Bazen söz tükenir. Ne yapmalı, nokta mı koymalı? Hayır! İki nokta üst üste koyup eylemle devam etmeli. İnanmazsanız tarihteki devrimlere bakınız!

Her devrimden sonra, bir başka devrimin hazırlık dönemi başlar.

Egonu yendiysen başka bir zafer kazanmasan bile kahraman sayılırsın.

Kapıyı hızlı çarparak gittiyse, bil ki geri dönmeyi düşünmüyor demektir. Hiç olmazsa şimdilik…

Geçmişi unuttuysan, o kendini sana hemen bir hata yaptırarak hatırlatır.

Sömürücü; hak, adalet, eşitlik, özgürlük, demokrasi gibi kavramları diline pelesenk etmiştir.

Eline güç geçireni uzaktan iyi izleyin. Bakalım ne yapacak ve eskiye göre ne kadar değişecek?

”Özgürüz!” diye bağırdığımıza bakmayın; teknoloji hepimizi esir aldı, köleleştirdi. Baksanıza, hepimiz teknoloji ürünleri için ömrümüzü tüketir olduk.

Bir toplumda iyi ve merhametli insanlar aynı zaman cesur da olamazlarsa; kötü ve acımasız insanların sayısı hızla artar.

Fark edilmiyor musun? Demek ki farklı bir şey yapmıyorsun.

Yazar, eserinde yarattığı kahramanını kolay kolay öldürmez. Çünkü yazarken onunla gülmüş, onunla ağlamıştır; öldürürse onunla ölemeyeceği için ihanet ettiğini zanneder.

Kendinizi iyi hissetmediğiniz zaman da gülümserseniz, biraz sonra kendinizi iyi hissetmeye başlarsınız.

Ben herkes gibi değilim, asla da olmam. Fikirler büyük, kafalar cok küçük. Insanlarin beyni benim içimi acıtan şeyleri anlamayacak kadar ufacık..

Bazı şeyler için artık sabrım yok;
Ukala biri haline geldiğim için değil, aksine hayatımda artık beni mutsuz eden ya da üzen şeylerle vaktimi daha fazla kaybetmek istemediğim bir noktaya ulaştığım için..
Laf sokmalara, haddinden fazla eleştirilere ve hangi türden olursa olsun talep ve beklentilere artık sabrım yok.. Benden hoşlanmayan insanları memnun etmeye, beni sevmeyen insanları sevmeye ve bana gülümsemeyen insanlara gülümsemeye yönelik arzumu kaybettim..
... Artık yalan söyleyen ve beni yönetmek isteyen insanlara bir tek dakika bile harcamak istemiyorum.. Oyunların, ikiyüzlülüğün, sahtekarlıkların ve ucuz övgülerin olduğu ortamlarda bulunmak istemiyorum.. Çok bilmişliğe ve akademik ukalalığa tahammülüm yok.. Aynı şekilde boş dedikodulara da bulaşmak istemiyorum.. Uyuşmazlıklardan ve karşılaştırmalardan nefret ediyorum..
Farklılıklardan, hatta zıtlıklardan oluşan bir dünyaya inanıyorum, bu nedenle katı ve toleransı olmayan olan insanlardan kaçınıyorum..
Arkadaşlıkta sadakatsizlikten ve ihanetten hoşlanmıyorum.. Birisine nasıl iltifat edileceğini ya da cesaretlendirmek için ne diyeceğini bilmeyen insanlarla bir arada olamıyorum.. Abartılar beni sıkıyor..
Ve her şeyin de üzerinde, sabrımı hak etmeyen hiç kimseye sabrım yok!..