CCaaaDDiii'nın Günlüğü

C
⚪ Konu sahibi son olarak 4044 gün önce görüldü
Çok sıkıcı bır gunnn dısarda yağmur var pc basında calış calış nereye kadar yaaa
 
Yay BurcuYAY BURCU dünbugünhaftalıkaylıkyıllıkburç özellikleriyükselen burcunuzYönetici Gezegeni
Jüpiter
Element
Ateş
Nitelik
Değişken
Uğurlu Sayıları
5, 7
Gün
Perşembe
Uğurlu Taşı

Renk
Turkuaz, Mor
Tarot Kartı
Denge
Hayvan
At
Bitki
Nergis, Karahindiba, Dut, Meşe ve Huş Ağaçları
Kıymetli Taş
Lal
Kıymetli Maden
Teneke
Yay Takım Yıldızı (Astronomi)
Yay takımyıldızının birinci dekanatında Kyra-Harp yer alır. Lyra, Yay burcunun neşeli, şen, memnun ve mutlu yanını sembolize eder. Kuzey yarımkürenin en parlak yıldızı, Zafer anlamındaki Vega da Lyra'nın içinde bulunur.
Yay'ın orta dekanatında Araplar tarafından Al Mugamra denilen Ara yer alır. Son dekanatta ise Al Waid, Thuban, Al Dib gibi başlıca yıldızları kapsayan Draco yani Canavar yıldız kümesi bulunur.
Mitoloji
Yay burcunun simgesi olan centaurlar, yarı insan yarı at bedenli yaratıklardır. Cepheden bakıldığı zaman, başları, göğüsleri, kolları kimi zaman ön bacakları da insan organlarıdır, sadece karınlarından arkası at biçimindedir.
Efsaneye göre, centaurlar, Hera'ya aşık olup, ancak Zeus'un aldatmacası ile Hera'nın yalnızca görüntüsüyle birleşen Iksion'dan doğmuştur. Bunların arasında, sadece Cheiron ve Phalos'un doğumundan Iksion sorumlu değildir.
Sembol
Yay sembolü, üst yarısı insan, alt yarısı at, centaur veya okçudur. Her an çekilmeye hazır, gergin bir yay ve ok elinde tutar. Bu dual doğası ile Yay burcu bir atın hızının ve gücünün yanı sıra, insanın da beyin ve bilgelik potansiyelin yansıtır.
Uzaklara ulaşmak, özgür eylemler, huzursuzluk ve idealistik amaçlar tipik Yay özellikleridir.
Yaşam
İlk Ateş elementi olan Koç, benliğin güven kazanması, ikincisi Aslan benliğin dışa vurumu ve Yay ise benliğin mükemmelleştirilmesidir.
Yay, bireyin aşkın düzeyde ruhunu kazanmak için, bir inisiyasyon işlemi olarak da kabul edilebilen, yeniden doğuşunu sembolize eder. Akrep'deki ego, ölüm noktasından sonra birey bir inisiyasyondan geçer, ruhunu tekrardan kazanır. İlkel toplumlarda, inisiyasyon çocukluktan erginliğe geçiş veya çocukluğun bireysel yaşantısından, kabilenin kollektif yaşantısına geçiş olarak kabul edilir.
Temel karakteristiği, bireyi fiziksel, bedensel gerçeğinin ötesine taşıyarak, yaşam anında ölümü deneyimlemesini sağlamak olan inisiyasyonun farklı şekilleri olabilir. Günümüzde psikoloji ve psikoterapi yoluyla, doğum ve ölümün kazandırdıkları, kontrol altındaki şartlarla bireye yaşatılabilir.
Kollektif hayata yeniden doğan birey artık, Yay burcunun sembolize ettiği dini ve toplumsal kurallara, yasaya, hukuk kavramlarına uymak durumundadır.
 
Adam olmak bır gruba dahıl olmak degıl bır durusa sahıp olmaktır...
 
Ask bazen asla sahıp olamayacagın bırını sevmektır...
 
Bir zamanlar, her şeyden sürekli şikayet eden, her gün hayatının ne kadar berbat olduğundan yakınan bir kız vardı.

Hayat, ona göre çok kötüydü ve sürekli savaşmaktan, mücadele etmekten yorulmuştu. Bir problemi çözer çözmez, bir yenisi çıkıyordu karşısına.

Genç kızın bu yakınmaları karşısında, mesleği aşçılık olan babası ona bir hayat dersi vermeye niyetlendi.

Bir gün onu mutfağa götürdü. Üç ayrı cezveyi suyla doldurdu ve ateşin üzerine koydu.

Cezvelerdeki sular kaynamaya başlayınca, bir cezveye bir patates, diğerine bir yumurta, sonuncusuna da kahve çekirdeklerini koydu.

Daha sonra kızına tek kelime etmeden beklemeye başladı.

Kızı da hiçbir şey anlamadığı bu faaliyeti seyrediyor ve sonunda karşılaşacağı şeyi görmeyi bekliyordu. Ama o kadar sabırsızdı ki sızlanmaya ve daha ne kadar bekleyeceklerini sormaya başladı.

Babası onun bu ısrarlı sorularına cevap vermedi. Yirmi dakika sonra adam, cezvelerin altındaki ateşi kapattı.

Birinci cezveden patatesi çıkardı ve bir tabağa koydu. İkincisinden yumurtayı çıkardı, onu da bir tabağa koydu. Daha sonra, son cezvedeki kahveyi bir fincana boşalttı.

Kızına dönerek sordu:
- Ne görüyorsun?
- Patates, yumurta ve kahve? diye alaylı bir cevap verdi kızı.

“Daha yakından bak bir de” dedi baba, “patatese dokun.”
Kız denileni yaptı ve patatesin yumuşamış olduğunu söyledi.

“Aynı şekilde, yumurtayı da incele.”
Kız, kabuğunu soyduğu yumurtanın katılaştığını gördü.

En sonunda, kızının kahveden bir yudum almasını söyledi.
Söyleneni yapan kızın yüzüne, kahvenin nefis tadıyla bir gülümseme yayıldı. Ama yine de bütün bunlardan bir şey anlamamıştı:
- Bütün bunlar ne anlama geliyor baba?

Babası, patatesin de, yumurtanın da, kahve çekirdeklerinin de aynı sıkıntıyı yaşadıklarını, yani kaynar suyun içinde kaldıklarını anlattı. Ama her biri bu sıkıntı karşısında farklı tepki vermişti.

Patates daha önce sert, güçlü ve tavizsiz görünürken, kaynar suyun içine girince yumuşamış ve güçten düşmüştü.

Yumurta ise çok kırılgandı; dışındaki ince kabuğun içindeki sıvıyı koruyordu. Ama kaynar suda kalınca, yumurtanın içi sertleşmiş; katılaşmıştı.

Ancak, kahve çekirdekleri bambaşkaydı. Kaynar suyun içinde kalınca, kendileri değiştiği gibi suyu da değiştirmişlerdi ve ortaya tamamen yeni bir şey çıkmıştı.

- Sen hangisisin? diye sordu kızına. Bir sıkıntı kapını çaldığında nasıl tepki vereceksin?

Patates gibi, yumuşayıp ezilecek misin?

Yumurta gibi, kalbini mi katılaştıracaksın?

Yoksa, kahve çekirdekleri gibi, başına gelen her olayın duygularını olgunlaştırmasına ve hayatına ayrı bir tat katmasına izin mi vereceksin?
 
Sümüklü Böcek (Tahsin Yücel )
SÜMÜKLÜ BÖCEK (Tahsin Yücel)

Sümüklü böcek hepimiz gibi bir böcekti. Ahım şahım bir böcek değildi öyle, dışardan bakanlar için hiçbir çekiciliği yoktu, yakışıklı bir böcek olduğu söylenemezdi. Ama pek çirkin de sayılmazdı, ufak tefek, kara kuru bir böcek olsa da istendi mi sevilebilirdi. Bütün böcekler hep böyle pırıl pırıl, renk renk olmazlardı ya, her böcek her bakanın gözlerini kamaştırmazdı ya. Azdı öylesine böcekler, sümüklü böcek çoğunluktandı bakanların gözlerini kamaştırmayan sürü sürü böceklerden biriydi. 0 böyle şeylere hiç önem vermezdi zaten, gözlerle ilgili şey üzerinde durmazdı.

Sümüklü böcek içli bir böcekti. Zayıftı, güçsüzdü, sessizdi. Öksüz büyümüştü. Babasını Almanlar vurmuşlardı. Şu koca dünyada anacığından başka hiç kimsesi yoktu. Sümüklü böcek kimsesizdi. Anası üstüne titrer dururdu ama sümüklü böceğin hiçbir şeyini değiştiremezdi. Sümüklü böcek hep yalnız gezerdi. Gezdiği yerler de güzel yerlerdi doğrusu, göğe doğru yükselen, koca koca ağaçlar, terli terli otlar, yağmur sonralarının su birikintileri yalnızlığını unuttururdu. Zaten hep yalnız yaşamıştı, bunun için yalnızlığın acısını bilmezdi. Yalnızlığın acısını bilmediği için de mutlu bir böcek olduğu söylenebilirdi. Ne var ki o da bütün yalnızlar gibi çok düşünürdü. Uykular bir yana, düşünmediği an yok gibiydi. O kadar uyku da uyumazdı, geceleri gözlerini yıldızlara diker, saatler boyunca düşünür, düşünürdü. Anasını en çok üzen de buydu; zayıflığı, güçsüzlüğü sessizliği düşünmekten sanırdı. Düşünmesine engel olmak isterdi. Engel olabilseydi, sümüklü böcek mutlu mu, dertli mi olurdu, güçlü mü, güçsüz mü olurdu, orasını kimsecikler bilemez ama bugünkü sümüklü böcek olmayacağı şüphe götürmezdi.

Anası, sümüklü böceği bir türlü değiştiremedi. Sümüklü böcek düşünmeye devam etti. Gün geçtikçe daha çok düşündü. Uykuyu hiç sevmiyordu, hep düşünmek istiyordu. Uykuda da düşüncelerinin düşünü görüyordu. Gittikçe zayıflıyor, inceliyor, iğneye ipliğe dönüyordu. Anacığı bu durumu gördükçe için için eriyordu, iki gözü iki çeşme ağlayıp duruyordu, o da uykularını yitiriyordu. Sümüklü böcek, anasının kaygısını anlamıyordu. Sümüklü böceğe göre en büyük erdem düşünmekti, en büyük zenginlik iyi düşünceler, sağlam bilgilerdi. Bir böcek için daha yüce, daha büyük bir zenginlik düşünemiyordu; böcekleri uzaktan uzağa tanıdığı için de bütün böcekleri aynı düşüncede sanıyordu.

Sümüklü böcek, gözlerini yıldızlara dikiyor, düşünüyor, düşünüyordu. En sonunda yıldızlar köreliyor, sümüklü böceğin gözleri kararıyor, kapanıyor, iyi düşüncelerin düşleriyle dolu bir tavşan uykusuna dalıyordu. O zaman anacığı kalkıyor, çevresinde dört dönüyor, şöyle biraz rahat, şöyle biraz daha fazla uyuması için, aklına ne eserse, elinden ne gelirse yapıyordu. Ama çok geçmeden gökyüzü ağarıyor, çevrenin bütün böcekleri sabah türküsüne başlıyorlardı. Anacığı köpürüyordu, küplere biniyordu, hemen dışarı fırlıyor, bütün türküleri susturmak istiyor, böcekler kulak asmayınca da ağzına geleni söylüyordu. Böceklerin aldırdıkları bile yoktu. Yoksul ananın yüzüne karşı gülüyor, seslerini daha çok yükseltiyorlardı. Adını ''Kavgacı Karı'' koymuşlardı, bu da onun kulağına kadar gelmişti ama ana yüreği bir şey dinlemiyordu ki...

Anası böceklerle cebelleşe dursun, sümüklü böcek birdenbire gözlerini açıyor, ''Güneş ne kadar da yükselmiş ! Şu böcekler de olmasa hiç uyanamayacağım galiba, eksik olmasınlar !" diye söylene söylene yerinden fırlıyor, anasının hazırladığı güzelim yemeklere elini bile sürmeden alıp başını gidiyordu.



Yine bir bahar sabahı alıp başını gitmişti. İnceydi, sıskaydı ama hiçbir yorgunluk duymuyordu. Sağına soluna bakmadan yürüyordu. Birdenbire kulağına bir ses geldi, irkildi, duruverdi. Duyduğu seslerin hiçbirine benzemiyordu bu ses, çok da uzaklardan gelir gibiydi. Garipti, duyulmadık bir sesti, ne ağıda, ne gülüşe, ne türküye benziyordu. Sümüklü böceğin bütün düşüncelerini üzerine çekiyordu. Sümüklü böcek olduğu yerde kalakalmıştı. Sümüklü böcek birdenbire vurulmuştu bu sese. ''Çok görmüş, çok çekmiş, çok düşünmüş, çok iyi bir yaratığın sesidir bu ses'' diye düşünüyordu. Bu bakımdan, bazı insanların yüzlerine, gözlerine bakarak içlerini de anladıklarını sanan bazı insanlara benziyordu. Sesin geldiği yere doğru yürümeye başladı. Kendinde değildi, sarhoş gibiydi. Usul usul yürüyor, bütün varlığını kulaklarında topluyordu. En sonunda bir ağacın dibinde durdu. Kocaman bir ağaçtı. Gövdesinin kabukları yarık yarıktı. Bu yarıklardan birisinin içinde küçücük bir koza vardı. Sesin kozadan geldiğini anladı. Yavaş yavaş ağacın gövdesine tırmandı ,usulcacık yanına geldi kozanın, durdu, dinledi. Kozanın içinde görünmeyen bir kadın ağlıyordu. Ama nasıl ağlıyordu, ama nasıl ağlıyordu, nasıl ağlıyordu ! Sümüklü böceğin gözleri yaşardı, sümüklü böcek de ağladı. Sümüklü böcek hiç böyle olmamıştı. Ne tuhaf ! Hiçbir şey düşünemiyordu, düşünmek aklından bile geçmiyordu, yalnız bir bambaşka ağıt duyuyordu, yalnız ağlıyordu. Neden sonra kendini topladı gözlerini sildi. Kozadaki kadının ağıdı da durmuştu. Kozaya biraz daha yaklaştı.

''Nedir derdin ?'' diye sordu.

Kozadaki kadın da onun ağıdını duymuştu.

''Senin derdin nedir?'' dedi.

Sümüklü böcek hiç düşünmedi:

''Benim derdim sensin !'' diye cevap verdi.

Kozadaki kadın ilk önce inanmadı ama sonra ister istemez inandı. Sümüklü böcek, kozanın başından hiç ayrılmadı. Kozanın içindeki kadın bir kelebekti. Güzel günler görecekti. Kelebeklerin, kanatları çıkmadan önce bir zaman karanlık bir kozada kalmaları en büyük, en gerçek sevinçlerin, acılardan, karanlıklardan sonra geldiğini anlasınlar diyeydi. Ama bizim sümüklü böcek ona birdenbire vuruluvermişti, kara günler yaşamasını istemedi, sevdiğine karanlığı unutturmak istedi. Başardı da. Ne derlerse desinler, kelebek en iyi günlerini karanlık kozada geçirdi. Sümüklü böcek, kelebeğin bir dakika dertlenmemesi için canını bile verirdi. Hiç ayrılmıyordu yanından, umut dolu, yaşamak dolu güzel şeyler söylüyordu. Çok da şey biliyordu; bildiklerini, vardığı sonuçları anlatıyordu. Gündüz güneşi, gece yıldızları anlatıyordu. Çok güzel bir şarkı vardır, bir yıldıza gönül vermiş bir sürüngenden söz eder. Sümüklü böcek o sürüngen gibi değildi, bilgili böcekti, yıldızların böcek olmadıklarını, böcek olmadıkları için de yıldızlara gönül verilemeyeceğini bilirdi. Kozadaki kadına yıldızların dünyalar kadar büyük, alabildiğine uzak olduklarını söylerdi. Kozadaki kadın, sümüklü böceğe duyduğu hayranlığı saklayamazdı. Ama sümüklü böcek övülmeyi sevmezdi nedense, sözü hemen değiştiriverirdi. Durmadan konuşurlardı. Konuşmak, anlaşmak, sevmek ne güzel şeydi, iki olmak ne güzel şeydi ! Sümüklü böcek yalnızlığın korkunçluğunu yeni yeni anlıyordu. Gecenin ilerlemiş saatlerinde kelebeğin uykusu geliyordu, sümüklü böcek kelebeğe ninniler söylüyordu. Kelebek güzel ninnilerle uykuya dalıyordu. Kelebek uyumuş da olsa sümüklü böcek devam ediyordu, coştukça coşuyordu, en iyi, en güzel, en gerçek şeyleri bu ninnilerle söylüyordu. Sabahleyin kelebeği türkülerle uyandırıyordu. Sonra birlikte geçirecekleri güzel günlerden söz ediliyordu. Güzel günler her sabah biraz daha yaklaşıyordu.

Bir gün oldu, beklenen gün geliverdi. Kelebek kozayı delip çıktı. Çok güzeldi, kanatlarının o güzel rengi yağmur sonu göklerini düşündürüyordu, ne hoş bir maviydi ! Sümüklü böcek çok yorulmuştu, bitkindi, uykusuzluk canına okumuştu, elinde olmadan uyumuştu o sırada. Kelebek de uyandırmadı. Nedense bir tuhaf olmuştu. ''Uyusun,'' diye düşündü. Sümüklü böceği alnından öptü, sonra usulca uçtu. Uçmanın, yer yüzünü yeniden görmenin sonsuz sevinci içindeydi. Bütün gün uçtu. Kanatlarının gök mavisine bütün böcekler bittiler, gözleri kamaştı. Bütün böcekler onunla dost olmak istediler. Ama her isteyen yanına yaklaşamadı, o kadar güzeldi ki yanında rahat rahat, çekinmeden, gözleri kamaşıp da dili tutulmadan konuşabilmek her böceğin yapabileceği iş değildi. Yalnız renk renk, pırıl pırıl böcekler yaklaşabildiler yanına, kibar kibar konuştular, çabucak seviverdiler birbirlerini. Gezdiler tozdular, güldüler, eğlendiler, güzel çiçeklerden bal emdiler. Kelebek mutluluktan uçuyordu, her şeyi unutmuştu, sümüklü böceği bile unutmuştu. Ancak akşam üstü aklına geldi. Ona acıdı. Yanına dönmek istedi. Ama hiç acele etmedi, uçmanın, görmenin beğenilmenin tadını çıkara çıkara, yavaş yavaş gitti ağacın yanına.

Sümüklü böcek pek şaşkın duruyordu. Dert1i olduğu belliydi. Kelebeği bütün bütün yitirdiğini sanmıştı. Sesini duyunca sevindi. Sevindi ya yine de şaşırdı, gözlerine güç inandı, kelebek ne kadar da güzeldi ! Ama kelebeğe güzel olduğunu söylemedi, başka şeyler söyledi, her zamanki şeyleri... Kelebek, sözlerini dinliyorsa da eskisi gibi dinlediği söylenemezdi. Öğleyin ağaçların gölgesinde çapkın bir böcekten güzel bir vals öğrenmişti, çok sevmişti. Hem dinliyor, hem arada bir şey söylüyor, hem de tek başına vals ediyordu. O böyle dönüp durdukça, sümüklü böcek ne diyeceğini şaşırıyordu, düşünceler birbirine karışıyor , yıkılıyordu. Düşündüklerine inanan kimseler, bu düşüncelerini söylerken dinleyenler dikkat etmezlerse, gülerlerse, başka şeylerle ilgilenirlerse, doğru dürüst konuşmazlar, üzülürler, küçülürler. Sümüklü böcek yine de aldırmadı buna, kelebeğe güveni vardı, kelebeği deli gibi seviyordu. Bir zaman böylece konuştular. Derken yeşil ağaçlar kararmaya başladı. Kelebek havaya baktı.

''Akşam oldu,'' dedi, ''Sen bu akşam ne yapacaksın ?''

Sümüklü böcek kelebeğin gözlerine baktı, gülümsedi.

''Ne istersen onu yapacağız,'' diye cevap verdi.

Kelebek, başını çevirmedi, gülümsedi. ''Yapacağız'' da ne oluyordu ? ''Ne yapacağız?'' dememişti ki kelebek ! ''Ne yapacaksın?'' demişti. Kelebek ne yapacağını biliyordu, bu akşam büyük bir baloya davetliydi. Bir an düşündü. Sümüklü böceği de götüremez miydi? Sümüklü böcek iyi bir böcekti, eşsiz düşünceleri vardı, doğrusunu söylemek gerekirse, onun o güzel türkülerini, o güzel ninnilerini başka hiçbir böcekten duymamıştı, ettiği iyilikler de unutulamazdı, sonsuz sevgisi unutulamazdı. Ama bugün konuştuğu, dolaştığı böceklerin hiçbiri sümüklü böceğe benzemiyordu, hiçbiri sümüklü böcek gibi donuk renkli değildi, sümüklü böceğin baloya gitmesi ne de olsa tuhaf kaçacaktı, onu sümüklü böceğin yanında görünce belki de ayıplayacaklardı, sümüklü böceği baloya götüremezdi.

''Ben baloya gidiyorum bu akşam, senin ne yapacağını soruyorum.'' dedi.

Sümüklü böcek çok sarsıldı, ama belli etmedi.

"Ben de burada kalırım, seni beklerim,'' dedi.

''Ama yalnız başına sıkılırsın,'' dedi kelebek, ''Ben belki çok geç dönerim."

Sümüklü böcek gülümsemeye çalıştı.

''Seni düşünürsem sıkılmam'' dedi.

Kelebek, baloya gitti. Çok eğlendi, çok beğenildi. Kimseleri beğenmeyen yusufçuk böceği bile onunla kaç kere dans etti, kelebekle dans ederken pırıl pırıl yeşil kanatlarını geriyor, yeşil kılıcını, dimdik, havaya kaldırıyordu, kulağına tatlı tatlı şeyler söylüyordu. Kanatları gök mavisi güzel kelebek uyumuyordu, ama peri masallarına benzer düşler görüyordu. Sabaha doğru ağaca döndüğü zaman bile bu güzel düşler içinde yüzer gibiydi.

Sümüklü böcek hiç uyumamış, beklemişti. Kelebeğin güzelliğini öven türküler yakarak vakit geçirmişti. Kelebek, balodan dönünce hepsini söylemeyi düşünmüştü. Ama söyleyemedi, dili tutulmuştu sanki. Sonra kelebeğin uykusu vardı, yorulmuştu, hemen uyudu, yusufçuk böceği düşlerine girdi.

Bu hep böyle sürdü gitti. Kelebek, yerinde duramıyordu. Bütün gün dolaşıyor, eğleniyordu, her gece baloya gidiyordu, her baloda el üstünde tutuluyordu. Gece yarısından önce dönmüyordu. Sümüklü böcek, kelebek gelir de göremem diye ağacın altından hiç ayrılmıyordu. Kelebek için türküler, ninniler düzüyordu. Kelebek uyurken ninnilerini söylüyordu ama türkülerini de söylemeyi bir türlü göze alamıyordu. Sümüklü böcek bir şeylerden korkuyordu. Sümüklü böcek bütün bütün zayıflıyordu, görenler tanıyamazlardı. Ama kelebeği tırnak ucu kadar olsun suçlu bulmuyordu, kelebeği deli gibi seviyordu çünkü. Kelebek de hep yorgun dönüyordu, fazla bir şey konuştukları yoktu. Eski, güzel günler neredeydi ? Şimdi havadan sudan başka bir şey konuşmuyorlardı.

Sümüklü böceğe bunu bile çok gördüler. O pırıl pırıl, o renk renk ama dedikoducu böcekler, çok geçmeden bu dostluğu anladılar. Kelebeğe de belli ettiler. Kelebekle birlikte sümüklü böceği konuştular. Anasından söz açtılar, güldüler. Onlarla birlikte kelebek de güldü. Donuk rengini alaya aldılar. Kelebek buna gülmedi. O kadar da kötü değildi. Sümüklü böceğe çok şey borçluydu, donuk renkli sümüklü böcekten birçok şeyler öğrenmeseydi bu parlak renkli böcekler arasında bu kadar parlayamayacaktı, sözlerini ilgiyle dinlemeyeceklerdi. Böyle güzel oluşunda bile sümüklü böceğin büyük payı vardı, sümüklü böcek onu böyle sevmeseydi bu kadar güzelleşemeyecekti, sevginin her şeyi güzelleştirdiği, sümüklü böceğin bulduğu bir gerçekti. Ama o bunların hiçbirini söyleyemedi, sümüklü böceğe acıdığını söyledi yalnız, dertli, yoksul bir böcek olduğunu, yüzüne hiç bakmamanın komşuluğa yakışmayacağını söyledi.

''Çok iyisin, çok alçak gönüllüsün, şekerim !'' dediler.

Mavi kelebek, parlak renkli böceklerin en iyisiydi gerçekten de, ne var ki parlak renklerden sıyrılmadan gerçek iyiliğe ulaşılamazdı. Kelebek, bir parlak renkli böcek ne kadar iyi olabilirse o kadar iyiydi.

Bundan sonraki balolarda da sümüklü böcekten sık sık söz açıldı. Kelebek, sümüklü böceğin durumunu üzülerek anlattı.

''Çok iyisin, çok alçak gönüllüsün, şekerim !'' dediler, kelebeğin koltukları kabardı.

Sümüklü böcekte dayanacak yürek kalmamıştı. Bu duruma bir son vermek istiyordu, ne olacaksa olsundu artık ! Kararını verdi, her şeyi söyleyecekti. Kendine güveni vardı, iyi, temiz böceklere yaraşır bir ömür yaşatacaktı kelebeğe, onun için kötülükten gayri her şeyi yapabilirdi, kelebeğin mutluluğu uğrunda hiçbir şeyden çekinmeyecekti. Kelebeği beklediği gecelerde, gündüzlerde yaktığı türkülerin en güzel parçalarını bir araya getirdi, uzun ama alabildiğine güzel bir türkü oldu bu. Bu türküyü söylediği zaman, kelebek her şeyi anlayacaktı, can evinde duyacaktı. Bekledi, kelebek geldi. Bir yaprağın üstüne kondu, yağmur sonu göklerini andıran canım kanatlarını açıp açıp kapıyordu. Keyfi yerindeydi, o kadar yorgun da değildi, tam sırasıydı ! Sümüklü böcek yaprağın altına geldi, türküsünü söylemeye hazırlandı, ama tek kelimesini bile söyleyemedi.

''Seni seviyorum, kelebek,'' dedi yalnız.

Kelebek çok şaşırdı. Akıllı kelebekti, zaten biliyordu, olanların hiçbiri aklından çıkmamıştı ama yine de şaşırdı işte.

''Nerden belli ?'' dedi.

Sümüklü böcek, geçmiş günlerden söz açmayı aklına bile getirmedi. Yalnız sustu.

''Nerden belli ?'' diye tekrarladı kelebek, ''Beni sevdiğini nasıl göstereceksin ?''

Kelebek ne kadar da değişmişti ! Sümüklü böceğin gözleri parlıyordu.

''Öl de, öleyim!'' diye cevap verdi.

Kelebek uzaklara baktı. Hava kararmaya başlamıştı, belki de baloya geç kalacaktı.

''Ölmek neye yarar ?'' dedi.

''Seni sevdiğimi göstermeye !'' dedi sümüklü böcek.

Kelebek güldü.

''0 zaman da beni alamazsın ki..?'' dedi.

''Seni sevdiğimi iyice anlarsın ya,'' dedi sümüklü böcek, ''Bu kadarı bana yeter.''

Kelebek, uzaklara baktı yine, gözlerini kapadı, ne zaman sevgiden söz açılsa, aklına yusufçuk böceği gelirdi.

''Ben sana çok daha kolay bir yol göstereceğim,'' dedi,

''Yusufçuk böceğiyle evlenmemi sağlıyabilir misin?''

Kelebek ne kadar da değişmişti! Sümüklü böcek bir dakika bile duralamadı.

''Elimden geleni yaparım, bu işi başaracağım!'' dedi.

Kelebek, baloya geç kalacaktı, uçtu gitti.



Sümüklü böcek yola çıktı. Yusufçuk böceğini buldu. Neler, neler söylemedi? Önce güzel şeylerden, iyi şeylerden başladı. Sümüklü böcek kötü şeyler düşünemiyordu, kelebeğin iyiliğine, güzelliğine inanıyordu. Ama yusufçuk böceğinin böyle şeylere karnı toktu. Yusufçuk böceği zengin böcekti, daha da zenginleşmek istiyordu, dünyanın en zengin böceği olmayı koymuştu aklına. Tek düşüncesi buydu, gerisi önemsiz şeylerdi. Böcekler için zenginlik ve para, renkti. Yusufçuk böceğinin kanatlarındaki, kılıcındaki yeşil hiçbir böcekte yoktu. Ama yusufçuk bununla yetinmiyordu. Gök kuşağının bütün renklerine sahip olmak istiyordu. Gök kuşağının bütün renklerini elde ettiği zaman, böceklerin en zengini olacaktı. O zaman sümüklü böcek, kelebeğin kanatlarındaki yağmur sonu mavisini övdü. Gök kuşağı da yağmur sonlarında görünmez miydi zaten?

Yusufçukla kelebeğin düğününe, yoksul, zengin bütün böcekler davetliydi. Bu düğünde kimsecikler sümüklü böceği göremedi. Anacığının dizinde ağlıyordu...

Yusufçuk böceği, kanatları yağmur sonu göklerini andıran güzel kelebeği alıp başka bir şehre gitti. Sümüklü böcek nerdeyse çıldıracaktı. Artık her şey bitmişti, ama düşünmeden edemiyordu ki. Düşündükçe düşünüyor, dertlendikçe dertleniyor, inceldikçe inceliyordu. Çok geçmeden anacığını da yitirdi. Kadıncağız yine bir sabah, böcekleri susturmak için bağıra çağıra dışarı çıkmıştı. Adını söyleyemeyeceğim bir böcek, uşaklarına emir verdi, sümüklü böceğin anasını iyice dövdüler, gözleri daha o akşam yumuluverdi. Bütün böcekler rahat bir soluk aldılar, sümüklü böceğin anasının sözü bile edilmedi bir daha. Zaten konuşacak çok şeyler vardı. Yusufçuğun gittiği şehirden bir sürü haberler gelmişti. Şu yusufçuk vefasızın biriymiş, kelebeğin kanatlarındaki bütün maviliği almış, sonra da yüzüstü bırakmış biçareyi. Bir arının balına tamah etmiş, ardına düşmüş. Balayı yolculuğuna çıkmışlar. Biçare kelebeğin nerede olduğu bile belli değilmiş...

Sümüklü böcek bunları duyunca deliye döndü. Önce gelir diye bekledi. Gelseydi hiçbir şey sormadan bağrına basacaktı, "kanadının mavisini ne ettin?" demeyecekti,sümüklü böcek onun mavisini sevmemişti ki...

Kelebek gelmedi. Gelmeyince sümüklü böcek yolculuğa hazırlandı. Demir asa, demir çarık gidecekti;yine bulacaktı kelebeği,yine duyulmadık türküler söyleyecekti ona, sevgili kelebeği teselli edecekti, ona mavinin, yeşilin hiçliğini anlatacaktı. Bu uzun yolculuktu, belki hiç bir zaman bitmeyecekti. Bunun için , düşüne düşüne kazandığı bütün bilgileri bir araya getirdi, oyum oyum yüreğinin biçiminde, sırtında taşıyacağı bir ev yaptı, yola çıktı. Sonra sonra boynuzları büyüdü, böcekler buna kötü bir anlam verdiler ama yanılıyorlardı, sümüklü böceğin boynuzları o yüzden büyümemişti. Boynuzlarının ucunda gözleri vardı, boynuzları yukarılarda kelebeği araya araya büyümüştü.

Sümüklü böcek şimdi hâlâ yoldadır, kelebeği arar durur. Yağmur sonlarında bahçenize çıkarsanız görürsünüz. Sümüklü böcek yağmur sonlarında bir yerde duramaz olur, gözleri göklerde, yürür gider. Belki de bu, yağmur sonu gökleri kelebeğin kanatlarını andırdığı içindir.

Ya, sümüklü böcek hâlâ gider işte böyle... ama budala bir âşık değildir, iyi şeyler düşünmeye her zaman devam etmiştir. Yavaş gitmesi bundandır. Geçtiği her yere parlak bir yol çizer incecikten. Bu parlak yol, sümüklü böceğin en iyi, en güzel düşünceleridir. Bilginler bu parlak yola eğilselerdi,çok şeyler bulabilirlerdi. Ama sümüklü böceği küçük gördüler, yolunu beğenmediler,eğilmediler, büyük büyük şeyler aradılar, atom bombasını buldular.
 
Meme Kanseri Hakkında Bilinmesi Gerekenler! Op.Dr. Akil Tayyareci

Meme kanseri kadınların en çok korktuğu ve kadınlarda görülen kanser tipleri arasında birinci sırada bulunmaktadır. Fakat nedense teşhisinde hep geç kalındığı kanser türlerinden biridir aynı zamanda. Yoğun meme dokusuna sahip kadınların meme kanserine yakalanma riskinin 4 ile 5 kat daha fazla olduğu bilinmektedir.
aksam.com.tr

Meme kadınlığın timsalidir…Dolayısıyla memede meydana gelecek olan herhangi bir hastalık ve şekilsel değişiklik kadınları yakından ilgilendirir. Bildiğiniz gibi meme göğüs ön duvarında yerleşen takriben 150-250 gram arasında ağırlığı olan ve tam ortasında bir koyuluk, onun da ortasında meme başı olan bir organdır.

Memenin görevi gerektiği zamanda süt üretmek ve çocuğun beslenmesini sağlamaktır. Memede gerek başında oluşan akıntı ve gerekse memede meydana gelen şekil bozukluğu veya meydana gelen kitle bize bu organda meydana gelen bir hastalığın habercisi olabilir. Şişli Florence Nightingale Hastanesi’nden Yrd. Doç. Dr. Akil Tayyareci meme kanserinin bulgularını anlattı.

Memenin en önemli hastalığı meme kanseridir. Çünkü özellikle gelişmiş ülkelerde meme kanseri hızla yayılmaktadır. Maalesef ülkemizde de meme kanserinin görülme sıklığı artmaktadır. Kanserin görülme sıklığının artmasına rağmen sevindirici olan kansere bağlı ölümlerin azalmış olmasıdır.

Meme kanserine yakalanma riski kimlerde daha fazladır?

Meme kanserinin kesin nedeni belli değildir fakat daha önce diğer memesinde meme kanseri geçiren, anne, teyze, kız kardeşi gibi birinci derece akrabasında daha önce meme kanseri geçiren, başka sebepten dolayı daha önce ışına maruz kalan, erken yaşta adet görmeye başlayıp geç yaşta menapoza giren, az sayıda doğum yapan ya da hiç doğum yapmayan, çocuklarını emzirmeyen adetten kesildikten sonra hormon tedavisi gören, memelerinde daha önce bazı hastalıklar geçiren kişilerde günün birinde meme kanseri görülme olasılığı fazla olmaktadır.

Bunun haricinde beslenme faktörleri, çevresel faktörler ve kromozomlarda bulunan bazı genlerin anomalisine bağlı olarak da meme kanseri gelişebilmektedir.

Meme kanserinin bulguları nelerdir?

Meme kanserinin değişik bulguları vardır. Bunlardan bir tanesi meme başından olan akıntılardır. Bu akıntılardan özellikle meme başından tek kanaldan olan göz yaşı şeklinde renksiz akıntı, ayrıca meme başından kanlı şekilde gelen akıntı kanserin habercisi olabilir. Meme başından gelen her çeşit akıntıda hastanın Genel Cerrahi Uzmanına müracaat etmesi ve muayene olup gerekli tetkikleri yaptırması gerekir.

Meme başında çok defa egzama olarak isimlendirilen yaralar on-onbeş günlük tedaviye rağmen geçmiyorsa bununda muhakkak Genel Cerrahi Uzmanı tarafından değerlendirilip gerekli tetkiklerin -biopsi dahil- yapılması gerekir. Meme başındaki içe doğru çekilmeler, meme cildinde görülen çökmeler, tümsekler, memenin damarlarındaki belirginleşmeler, meme cildindeki kalınlaşmalar ve yaralar da kanser açısından çok önemlidir.

Mevcut kanseri erken zamanda tesbit etmek için ne yapmak gerekir?
Her bayan yirmili yaşlardan itibaren en az senede bir kez Genel Cerrahi Uzmanına kontrole gitmelidir. Özellikle ailesinde meme kanseri olanlar bunu asla ihmal etmemelidir. 40 yaşından sonra da her bayana yılda bir kez muayene haricinde meme USG ve mammografi yapılmalıdır.

Her bayan ayda bir kez (tercihen adet kanamasının hemen ardından) aynanın karşısına geçip ellerini başının üstüne kaldırarak beline dayadıktan sonra göğsünü gererek memesinde herhangi bir değişiklik olup olmadığını kontrol etmelidir. Daha sonra düz bir yere yatarak önce sol omuzunun altına yastık koyarak sağ elinin parmaklarının iç kısmı ile bütün memesini göğsüne bastırarak muayene etmeli sonra aynı işlemi sağ göğsü için de yaparak kendi kendine meme muayenesini tamamlamalıdır.

Kadınların psikolojisini de etkiliyor.

Meme kanseri olup memesi alınan kadınlar bu hastalıktan psikolojik olarak daha çok etkilenebiliyor. Meme kaybı, kadınsılığın, doğurganlığın, çekiciliğin ve cinselliğin kaybı gibi algılanabiliyor. Bu nedenle meme kaybıyla ilişkili olarak kadınlarda beden imajı sarsılıyor, kendilerine olan güven azalıyor ve bazı kadınlarda ise cinsellikle bağlantılı bazı sıkıntılar yaşanabiliyor. Bu durum genç kadınları, yaşlı kadınlara göre daha çok etkileyebiliyor.

Meme kanserini önleyebilmek mümkün mü?

Meme kanserini kesin önleyen bir yöntem henüz bulunmuyor. Günümüzde bilinen tek yöntem, erken tanıdır. Erken tanı sayesinde, meme kanserinin getirdiği sorunlar büyük oranda çözülebilmektedir.
Bu sayede hastalığın toplumda yaptığı hasar en aza indirilebilir, yaşam süresi ve kalitesi önemli ölçüde arttırılabilir.

Erken teşhis için bilinen en iyi ve etkili çözüm, kadınların risk durumlarına göre belirlenmiş olan muayene ve tetkik protokollarının uygulamasıdır.

Dünyaya güler yüzle bakmak için tanı ve tedavide geç kalmayınız.
 
Gülmek hayata olumlu bakabilmeniz için en güzel şeydir. Gülmelerinizi geciktirmeyin. Ne olursa olsun gülünki düşmanınız sizi güçlü görsün. Ben hep gülmelerimi geciktirdim. Geciktirdiğim için kullanıldım. Aşık olsanız ve adam yüzüne bakmasa bile gülümseyin. Ağlamayın! Çünkü ben bunu yaşadım. Hep ağladım. Hergece durmaksızın ağladım. Onun hikayesinide anlatacağım size. Unutmayın hayata ancak gülümseyerek tutunabilirsiniz.
 
ORGAN NAKLİ NEDİR?

Vücutta görevini yapamayacak kadar hasta ve hatta bedene zararlı hale gelen bir organın yerine canlı bir vericiden veya ölüden alınan sağlam ve aynı görevi üstlenecek bir organın nakledilmesi işlemine "Organ Nakli" veya "Organ Transplantasyonu" denir.
HANGİ ORGAN VE DOKULARIN NAKLİ YAPILMAKTADIR?
Nakli yapılan organlar:

—Böbrek -Kalp kapağı

—Karaciğer -Kornea

—Kalp -Kemik

—Akciğer -Kemik iliği

—Pankreas -Deri

—İnce bağırsak

ORGAN NAKLİ KİMLERDEN YAPILIR?

Kadavradan

Canlıdan

Organ nakli yapılabilir.

Kadavra donör (verici): Beyin ölümü gelişmiş hastaların organları bağışlandığı takdirde bunlar kadavra donör olarak tanımlanmaktadır.

Canlı donör: Organ nakli gereken hastanın eşi veya yakın akrabaları doku, kan grubu vb. uyum mevcut ise organ bağışında bulunabilmektedir. Sadece böbrek ve karaciğer nakli canlıdan yapılabilmektedir.

İleri kalp, karaciğer ve böbrek yetmezliği olan hastalarda sağlıklı bir yaşam sadece organ nakli ile mümkündür.
Gerçekleştirilen organ nakillerine karşın bağışlanan organ sayısının yetersiz olması nedeniyle günümüzde bağışlanan organlar ihtiyacı karşılamamaktadır. Bugün ülkemizde 40 binden fazla diyaliz hastası vardır (Ne yazık ki çoğu 20–40 yaşları arası genç ve orta yaşlarda hastalardır.). Yaşamlarını makinelere düzenli aralıklarla (haftada 3 kez ve her seferinde 3–4 saat) bağlanarak sürdürebilmektedirler. Buda sosyal yaşantılarını oldukça kötü bir şekilde etkilemektedir. Böbrek nakli ameliyatı ile bu bağımlılık sona ermekte ve yaşam süreleri uzamaktadır. İleri dönem kalp ve karaciğer hastalarının durumları çok daha üzücüdür. Diyaliz gibi bir yardımcı tedavi olanakları da olmadığı için kısa sürede yaşamları sona ermektedir.

ORGAN NAKLİ İYİ BİR TEDAVİ YÖNTEMİMİDİR?

Organ nakli ile yaşam süresi uzar, yaşam kalitesi artar, diyaliz gibi ileri dönem organ yetmezliklerinde kullanılan tedavilere göre maliyeti çok düşüktür. O halde organ nakli ve organ bağışı ülkemiz için hem sağlık yönünden, hem de ekonomik yönden önemli bir katkıdır. Ayrıca bağımlılıkları azalır iş gücü kaybı da kazanca dönüşür.

Organ nakledilen ve 20 seneyi dolduran hastaların olduğunu biliyoruz. Bunlar bekârdılar, evlendiler, çocukları oldu, iş sahibi oldular. Benzer örnekler diğer organ nakilleri içinde çoğaltılabilir. Organ nakli ileri dönemdeki kalp, karaciğer ve böbrek hastaları için iyi bir tedavi yöntemidir.

BAĞIŞLANAN ORGANLAR KİMLERE NAKLEDİLİR?

Organ alacak hastalar öncelikle kan grubu ve doku grubu uyumuna, yaş, boy, kilo gibi kriterlere, ayrıca tıbbi aciliyet durumuna göre belirlenmektedir.

ORGAN NAKLİ OLMAK İÇİN NE YAPILMALIDIR?

Organ nakli olmak için öncelikle Bakanlığımız tarafından ruhsatlandırılan nakil merkezlerine başvurulması gerekmektedir. “Başvuru sonrasında hasta, nakil merkezinin organ bekleme listesine kaydedilmektedir. Yurt genelinde tespit edilen kadavra donörlerden bilimsel kurallara göre Bakanlığımız tarafından organ paylaşımı gerçekleşmekte ve sıradaki merkezin sıradaki uygun hastasına nakil gercekkesmektedir
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri