A
Aggressive
Ziyaretçi
Ziyaretçi
.jpg){kind=logo}
***************
***************
Merhabalar,ismim emre. Ailenin istenmeyen çocuğu olarak dünyaya gelmişim. Annem ve babam benim doğmamı istemiyormuş. O sırada ablam ve abim olduğu için bana bakamayacaklarını düşünmüşler. Annem kötü bir rüya görmüş ve ondan dolayı vazgeçmişler. Hâlâ rüyasında ne gördüğünü sorsam anlatmaz hemen bana sarılıp ağlar. 
Kendi çapımda bateristim lise yıllarımda merak salmıştım daha önce elektro gitar çalmaya çalışıyordum lakin gitarı her önüne gelen çaldığı için daha farklı herkesin uğraşamayacağı bir enstürman seçtim. :cici: Kötü bir çocukluk geçirdim. Müzikle aram çok iyidir 9 yaşımda metal müziğe başladım. Bunun hikayesi ise şöyledir..
Çocukken mahallede 6 kişi beni durduk yere dövmüşlerdi. Elimi bile kaldıramamıştım o sırada yerde tekmeliyorlardı. Oldukça zoruma gitmişti babama birşey anlatamamıştım kızar diye hatta ağlamamıştım bile. Sadece kendime yedirememiştim. O sıralar abim metal - rock müzikler dinlerdi bende o aralar müzikte sert notalar arıyordum ve metal müzik ile tanıştım.
Metal müzikte kendimi buluyordum,bana ilham veriyordu. Kendimi ifade edebiliyordum. Aradan 2 yıl geçmişti ve o çocukları tekrar görmüştüm önce korkmuştum daha sonra onlarla kavga etmiştim. Biraz da olsa rahatlamıştım belkide hayatımın en büyük hatası budur. Nedeni ise o çocuklar gibi kavgacı olmuştum. Daha sonra hastalanmıştım kortizon tedavisine başlamışlardı. Bilenler bilir çok ağır bir tedavidir. 11 yaşımda 85 kilo olmuştum. Büyümemi hızlandırmıştı oldukça iri biri olmuştum. Okulda çoğu kişi benimle dalga geçerdi "şişman" derlerdi. Lise 2'ye kadar hiç kız arkadaşım olmadı bu yüzden kimse beni öyle istemiyordu en kötüsü ise lise de bir kız benimle çok ağır dalga geçmişti. Bu bana büyük bir ders olmuştu. İnat edip 3 ayda 27 kilo vermiştim. İnanması güç zaten 1 hafta hastanede yattım. Zayıfladığım zaman o kızın karşısına çıkıp teşekkür etmiştim sadece. Bunları atlattık derken babamı dolandırmışlardı bayağı şanssız bir aileyiz. 3 dükkanı da kapatmak zorunda kalmıştık. Elimden herşey gitmişti paranın değersiz ve kalıcı olmayan birşey olduğunu o yaşlarda anladım.
Aynı zamanda basketbolcuydum. Zayıfladıktan sonra spora başlamıştım cildimde hafif sarkmalar olmuştu. Sporla birlikte bunları atlattım. Şimdi ki emre nasıl diye soracak olursanız. Daha sakin biriyim,eskisi kadar agresiflik yok üzerimde. Çok tedavi gördüm ama hâlâ sinirlenince gözüm dönebiliyor bu da çocukken kullandığım ilaçların kalıcı sorunları olduğunu düşünüyorum. Dönüp geçmişe bakınca kendimi tanıyamıyorum çünkü hayatımda bir çok şeyi tek başıma yaptım annem ve babam yoğun insanlardır (hâlâ da öyle) pek ilgilenemezlerdi.
Biraz uzun ve sıkıcı oldu sanırım. :dusun:
Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.
Kendi çapımda bateristim lise yıllarımda merak salmıştım daha önce elektro gitar çalmaya çalışıyordum lakin gitarı her önüne gelen çaldığı için daha farklı herkesin uğraşamayacağı bir enstürman seçtim. :cici: Kötü bir çocukluk geçirdim. Müzikle aram çok iyidir 9 yaşımda metal müziğe başladım. Bunun hikayesi ise şöyledir..Çocukken mahallede 6 kişi beni durduk yere dövmüşlerdi. Elimi bile kaldıramamıştım o sırada yerde tekmeliyorlardı. Oldukça zoruma gitmişti babama birşey anlatamamıştım kızar diye hatta ağlamamıştım bile. Sadece kendime yedirememiştim. O sıralar abim metal - rock müzikler dinlerdi bende o aralar müzikte sert notalar arıyordum ve metal müzik ile tanıştım.
Metal müzikte kendimi buluyordum,bana ilham veriyordu. Kendimi ifade edebiliyordum. Aradan 2 yıl geçmişti ve o çocukları tekrar görmüştüm önce korkmuştum daha sonra onlarla kavga etmiştim. Biraz da olsa rahatlamıştım belkide hayatımın en büyük hatası budur. Nedeni ise o çocuklar gibi kavgacı olmuştum.
Daha sonra hastalanmıştım kortizon tedavisine başlamışlardı. Bilenler bilir çok ağır bir tedavidir. 11 yaşımda 85 kilo olmuştum. Büyümemi hızlandırmıştı oldukça iri biri olmuştum. Okulda çoğu kişi benimle dalga geçerdi "şişman" derlerdi. Lise 2'ye kadar hiç kız arkadaşım olmadı bu yüzden kimse beni öyle istemiyordu en kötüsü ise lise de bir kız benimle çok ağır dalga geçmişti. Bu bana büyük bir ders olmuştu. İnat edip 3 ayda 27 kilo vermiştim. İnanması güç zaten 1 hafta hastanede yattım. Zayıfladığım zaman o kızın karşısına çıkıp teşekkür etmiştim sadece. Bunları atlattık derken babamı dolandırmışlardı bayağı şanssız bir aileyiz. 3 dükkanı da kapatmak zorunda kalmıştık. Elimden herşey gitmişti paranın değersiz ve kalıcı olmayan birşey olduğunu o yaşlarda anladım. Aynı zamanda basketbolcuydum. Zayıfladıktan sonra spora başlamıştım cildimde hafif sarkmalar olmuştu. Sporla birlikte bunları atlattım. Şimdi ki emre nasıl diye soracak olursanız. Daha sakin biriyim,eskisi kadar agresiflik yok üzerimde. Çok tedavi gördüm ama hâlâ sinirlenince gözüm dönebiliyor bu da çocukken kullandığım ilaçların kalıcı sorunları olduğunu düşünüyorum. Dönüp geçmişe bakınca kendimi tanıyamıyorum çünkü hayatımda bir çok şeyi tek başıma yaptım annem ve babam yoğun insanlardır (hâlâ da öyle) pek ilgilenemezlerdi.
Biraz uzun ve sıkıcı oldu sanırım. :dusun:
Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.
