Bu sabah.

Her sabah yaptığım gibi ayna da ki dostuma gülümseyip “bugün harika bir gün olacak” diyemedim.
Dönmedi dilim, bir türlü söyleyemedim.
Fark etmemişim.
Tükenmiş meğerse bütün gücüm.
Daha fazla direnemedim.
Sonunda kendime yenildim.
Beni yargılamadan önce bilmeni isterim.
Bugün gördüğün ben, ben değilim.

Kapadım gözlerimi.
Gözyaşlarım akmak istedi, ben onları göz kapaklarımın ardına gizledim.
Kontrolsüzce ortalığa saçılıp, can yakmak istedi bütün sivri cümlelerim.
Sustum, onları beynime hapsettim.
Çok güçsüzdüm ama yine de kimsenin enerjisini çalmak istemedim.
Kimselerin olmadığı yolları, işte bu yüzden tercih ettim.
Sırf bu yüzden belki de seni gördüğümde yolumu değiştirdim, başımı öne eğdim.
Belki de bana selam verdin, bana gülümsedin ama ben onu görmedim.
Beni yargılamadan önce bilmeni isterim.
Aslında ben böyle biri değilim.

Ben bugün, korkularıma teslim oldum, endişelerime yenildim.
Ben de yabancısıyım bugün kendimin.
Dilimi susturdum ama beynime söz geçiremedim.
Dayanamadım.
Sonunda okuduğun bu satırlara döküldü bütün hislerim.
Ruhumun darmadağın olmuş parçalarını, belki yazarak bir araya getirebilirim zannettim.
Beni yargılamadan önce bilmeni isterim.
Senin hissettiklerin değildi, bugün benim sana söylemek istediklerim.
Seni dışlamak, yok saymak değildi kesinlikle niyetim.
İnan denedim.
Bana gülümseyerek bakan yüzlere gülümsemeyi ben de çok istedim.​