Bu Kent Gülümsemez İnsana

Bu kent gülümsemez insana,
Her akşam hüzün dağıtır.
Ne kendine bağlar insanı,
Ne de uzaklaşmasına izin verir.
Kimi zaman bir sevgili olur, sarar insanı
Kimi zaman düşman kesilir.
Bu kent gülümsemez insana…

Bu kent gülümsemez insana,
Her kaldırım taşı
Bir ayrılık hikayesi taşır.
Parklarında sessizlik,
Banklarında yalnızlık hüküm sürer.
Bu kent gülümsemez insana…

Büyütmez çocuksu bakışları koynunda,
Delilikler taşır varoşlarında.
Çılgınlıklar büyütür genç yüreklerinde,
Korku olur,
Çığlık olur geceler.
Köy kokan,
Köylü kokan evlerde,
Bu kent gülümsemez insana.

Sezai Topal