Bozulmayan Bir Yemin

Konu sahibi son olarak 1681 gün önce görüldü
Bazen aşkın
Öyle bir acı veriyor ki
Uzanıyorum yatağıma
Mıhlıyorum gözlerimi
Karşıdaki duvara

Uyku vakti geldiğinde
Gözler sensizliğe yenildiğinde
Ben önde,uyku peşimde
Sen gelirsin rüyama belki de

Ah bu rüyaları bitiren sabahlar
Her senli rüyadan sonra
Hep bunu yaparlar
Tekrar akşamı bekle işin yoksa
Sonra yenik düş zamana

Gündüz geceye inat ağarmakta
Ben ikisine de inat savaşmakta
Beden yorgunluktan bitkin düşmüş
Yürek içten içten yaşlanmakta

Yaşlanmak dedim de
Daha yaş onyedi be
Evvelce düştüm peşine
Değer verdim sevgisine
Erken yaşta tüketse de
Değer güzel yüzüne

Artık aşkının acısı
Yaşamımın bir parçası
Nasıl alıştıysam sensizliğe
Alışırım acıya da öyle
Saygım var yemine
Bozmam asla ölsem de...

26-06-2009 03.53

Taner Muzoğlu
 
Geri