BİTMEYEN KAVGA
(Anne ile baba odada oturmaktadır. Baba gazetede ilanlara bakıp iş aramakta; anne örnek çıkarmaktadır. İkisi de meşguldür. Çocuk isa ödevi için her ikisinden de yardım istemektedir.)
ÇOCUK : Baba! Baba! (Baba meşguldür.)
BABA (Heyecanla) : Tamam
buldum buldum! İşte aradığım iş!
ÇOCUK : Baba
dur bir dakika. Bu ödevi yarına yetiştirmem lazım. Şu kelimede takıldım
yardım eder misin?
BABA : Şu işe girdim mi hepinize yardım edeceğim.
ÇOCUK : Tamam işte
şimdi yardım et.
BABA : Ne iş ya! Bütün gün otur. Tam bana göre
gelsin paralar
gelsin paralar. Hem öyle sermaya falan da gerektirmiyor.
ÇOCUK (Merakla) : Neymiş baba o iş.
BABA (Öğünerek) : Tuvalet bekçiliği.
ÇOCUK (Tiksinerek) : Tuvalet bekçiliği mi?
BABA : Ne sandın ya? Senin baban çok kabiliyetli bir insan. Her iş gelir elinden.
ÇOCUK : Baba madem öyle
benim şu sorumu da cevaplasana.
BABA : Neymiş bakalım sorun?
ÇOCUK : Kaktüs nerde yetişir?
BABA : Eğer en hakiki kaktüsü soruyorsan söyleyeyim: Bizim evde.
ÇOCUK : Yaaa! Nerde? Hangisi?
BABA : Annen oğlum. Annen!
ÇOCUK : Baba
annemin hep çiçek olduğunu söylemez miydin sen?
BABA : Kaktüs de bir çiçektir oğlum.
ÇOCUK : Ben bir şey anlamadım ama olsun.
(Çocuk cevabı defterine yazar. Baba hâlâ işin heyecanındadır. Çocuk
bakar ki babadan hayır yok
annesine döner.)
BABA : Anlaşılmayacak bir şey yok değil mi Döndü?
ANNE : Ne Döndü’sü? Sana kaç kere söyledim göbek adımı söyleme diye. Hem sen kendi annenin ismine bak: Şehriye!
ÇOCUK : Anne şehriye ne demek?
ANNE : Babaannen oğlum.
ÇOCUK : Nasıl yani?
ANNE : Babaannen şehriye gibi her yere girmez mi? İşte öyle.
ÇOCUK : Anne peki kabak nerede yetişir?
ANNE Örneğine bakarak) Dur oğlum
şu örneği çıkarıp Ayşe teyzene teslim etmem gerekiyor. Malum kadın fesat mı fesat. Örneği vermek istemedi
zorla aldım. Örneği çıkaramayacağımı zannedip bir akşamlık izin verdi. Ama benden kaçar mı? Bak neredeyse çıkardım.
ÇOCUK : Anne kabak nerede yetişir? Sen durmadan kabak pişirirsin. Bilirsin.
ANNE : Bilemeyecek ne var oğlum. Bizim evde.
ÇOCUK : Bizim evde mi? Nerede?
ANNE Bak karşı da oturuyor. Babandan iyi kabak mı olur? Bütün gün evde işsiz güçsüz oturup
kabak gibi büyür. Yalnız saçlar duruyor. Bir de onlar olmasaymış tam kabak olurmuş. Ama saçları dökülür mü? Dökülmez tabii. Adamın hiç derdi
tasası yok ki!
ÇOCUK (Seyirciye dönerek) : Tamam
anlaşıldı. Bunlar yine kavga edecek. Senaryo aynı. Son sahnede birbirlerinden boşanacaklarını söyleyip ayrılacaklar. İşiniz yoksa seyredin. Ben gidiyorum. Çünkü bu sahneyi önceden de defalarca seyretmiştim.
(Çocuk çıkar
sahnede anneyle baba kalır.)
BABA : Peki senin ne derdin var? Sabahtan akşama kadar tığ dürtüp duruyorsun. Yok
komşu örneği vermemiş de
çabuk istiyormuş da… Aman ne dert. Sanki o elindeki zımbırtı olmasa dünya batacak. Hem sana kaç kere söyledim şu televizyonun üzerine dantel koyma diye.
(Kalkıp danteli alıp yere atar.)
ANNE : Bana bak herif! Kocam mocam dinlemem
şimdi saçını başını yolar
seni tam kabak yaparım.
BABA : Ne diyon lan sen? Kolay mı o? Gel de kim kimin saçını başını yoluyormuş göstereyim sana.
ANNE : Yeter be! Hem paran yok hem emeğe saygın yok hem de çenen çok.
BABA : Boşuyorum lan seni
yeter artık on senedir senden çektiğim.
ANNE : On sene mi? Bana yüz sene gibi geldi. Boşa da bir asalaktan kurtulayım. Ben annemin evine gidiyorum. Sen de ne halin varsa gör!
BABA: Git
nasıl olsa yarın yine gelirsin!
(Anne ile baba odada oturmaktadır. Baba gazetede ilanlara bakıp iş aramakta; anne örnek çıkarmaktadır. İkisi de meşguldür. Çocuk isa ödevi için her ikisinden de yardım istemektedir.)
ÇOCUK : Baba! Baba! (Baba meşguldür.)
BABA (Heyecanla) : Tamam
ÇOCUK : Baba
BABA : Şu işe girdim mi hepinize yardım edeceğim.
ÇOCUK : Tamam işte
BABA : Ne iş ya! Bütün gün otur. Tam bana göre
ÇOCUK (Merakla) : Neymiş baba o iş.
BABA (Öğünerek) : Tuvalet bekçiliği.
ÇOCUK (Tiksinerek) : Tuvalet bekçiliği mi?
BABA : Ne sandın ya? Senin baban çok kabiliyetli bir insan. Her iş gelir elinden.
ÇOCUK : Baba madem öyle
BABA : Neymiş bakalım sorun?
ÇOCUK : Kaktüs nerde yetişir?
BABA : Eğer en hakiki kaktüsü soruyorsan söyleyeyim: Bizim evde.
ÇOCUK : Yaaa! Nerde? Hangisi?
BABA : Annen oğlum. Annen!
ÇOCUK : Baba
BABA : Kaktüs de bir çiçektir oğlum.
ÇOCUK : Ben bir şey anlamadım ama olsun.
(Çocuk cevabı defterine yazar. Baba hâlâ işin heyecanındadır. Çocuk
BABA : Anlaşılmayacak bir şey yok değil mi Döndü?
ANNE : Ne Döndü’sü? Sana kaç kere söyledim göbek adımı söyleme diye. Hem sen kendi annenin ismine bak: Şehriye!
ÇOCUK : Anne şehriye ne demek?
ANNE : Babaannen oğlum.
ÇOCUK : Nasıl yani?
ANNE : Babaannen şehriye gibi her yere girmez mi? İşte öyle.
ÇOCUK : Anne peki kabak nerede yetişir?
ANNE Örneğine bakarak) Dur oğlum
ÇOCUK : Anne kabak nerede yetişir? Sen durmadan kabak pişirirsin. Bilirsin.
ANNE : Bilemeyecek ne var oğlum. Bizim evde.
ÇOCUK : Bizim evde mi? Nerede?
ANNE Bak karşı da oturuyor. Babandan iyi kabak mı olur? Bütün gün evde işsiz güçsüz oturup
ÇOCUK (Seyirciye dönerek) : Tamam
(Çocuk çıkar
BABA : Peki senin ne derdin var? Sabahtan akşama kadar tığ dürtüp duruyorsun. Yok
(Kalkıp danteli alıp yere atar.)
ANNE : Bana bak herif! Kocam mocam dinlemem
BABA : Ne diyon lan sen? Kolay mı o? Gel de kim kimin saçını başını yoluyormuş göstereyim sana.
ANNE : Yeter be! Hem paran yok hem emeğe saygın yok hem de çenen çok.
BABA : Boşuyorum lan seni
ANNE : On sene mi? Bana yüz sene gibi geldi. Boşa da bir asalaktan kurtulayım. Ben annemin evine gidiyorum. Sen de ne halin varsa gör!
BABA: Git