BİR GÜN ANLARSIN
Uykuların kaçar geceleri bir türlü sabah olmayı bilmez dikilir gözlerin tavanda bir noktaya deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında ne çarşaf halden anlar ne yastık girmez pencerelerden beklediğin aydınlık kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın onun unutamadığın hayali sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine sevmek neymiş bir gün anlarsın bir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunu şerefin faziletin iyiliğin güzelliğin gün gelirde sesini bir kere duymak için vurursun başını soğuk taş duvarlara büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın duyarsın ta derinden acısını çaresiz kalmışlığın sevmek neymiş bir gün anlarsın . bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin ne için yaratıldığını bu iğrenç dünyaya neden geldiğini uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini boşuna geçip giden yıllarına yanarsın dolar gözlerin için burkulur sevmek neymiş bir gün anlarsın . bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların sevilen gözlerin erişilmezliğini o hiç beklenmeyen saat geldi mi düşer saçların önüne ama bembeyaz uzanır gök yüzüne ellerin ama çaresiz ama yorgun ama bitkin bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın sonra dizilir birbiri ardına gerçekler acı sevmek neymiş bir gün anlarsın bir gün bir gün anlarsın hayal kurmayı beklemeyi ümit etmeyi kirli bir gömlek gibi çıkarıp atasın gelir bütün vücudunu saran o korkunç geceyi lanet edersin yaşadığına maziden ne kalmışsa yırtar atarsın o zaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden seni sevdiğimi bir gün anlarsın