Hepimiz
bireysel depremler sallantıları yaşıyoruz merkez üssü beyinartçıları kal olan insan doğası vaziyetlerinde.
Her gece hayaller çocukları doğurarak başımızı yasladığımız yastık parkında büyütmüyor muyuz? Kim ne kadarını biliyor sanki kimler nelere ne derece direniyor. İhtimaller kölesi olmuş artık umutlarımız. İstisnalar hazinesine rastlamıyoruz ki kadermizin kaldırımlarında şans zengini olarak geçsin gülerimiz demeden yapamıyoruz. Hele otahminler taklidi yaparak düşünmelerimiz yok mu o an kendin ayada görsen tanımazsın...
Artık gönül zenginliğine de değer biçilmiyor ki kendini kandırmalar tarlasında.
Ne demiştir ki hayatı umursuzlara elvedalar. ''Boşver ömrünün sayaları yırtılmaya devam ediyor günler geçtikçe ama sen hala eksik kalan yanlarınla dalga geçiyorsun'' olabilir mi mesela..
Off ner neyse ne. Yoruldu umutlarımın boğulmaz kulaçları. İsabetleri münasebetsiz kifayeler savurdum.Duruluğun karanlığı olmayan durgunluğu gibi uzaksın yolculukları yorgun uykusuzluklara. Sensizlik sankilerimde uçuşan bir kelebek sessizliği kanatlanıyorken kalbimin sayfalarını mı buruşturuyorum sanıyorsun. Gamzelerinin çukurlarında neşelenmiştim yıllarca güzelim. Karanlığın ortası mıyım artık kalbine? Gece ile arası bozuk olan sokak lambaları kadar kendi halinde mi hissediyorsun kendini? Böyle durumlarda çocukluk günlerine geri dönmek istediği zamanları yaşayamayacak mı sanki insan.. Elektrikler kesilecek bazen gözlerinde görmek istediklerinde. Bazen de yağmurlar hızlanacak her sen yokluğu koşullarına elverişsiz kalbimde....
bireysel depremler sallantıları yaşıyoruz merkez üssü beyinartçıları kal olan insan doğası vaziyetlerinde.
Her gece hayaller çocukları doğurarak başımızı yasladığımız yastık parkında büyütmüyor muyuz? Kim ne kadarını biliyor sanki kimler nelere ne derece direniyor. İhtimaller kölesi olmuş artık umutlarımız. İstisnalar hazinesine rastlamıyoruz ki kadermizin kaldırımlarında şans zengini olarak geçsin gülerimiz demeden yapamıyoruz. Hele otahminler taklidi yaparak düşünmelerimiz yok mu o an kendin ayada görsen tanımazsın...
Artık gönül zenginliğine de değer biçilmiyor ki kendini kandırmalar tarlasında.
Ne demiştir ki hayatı umursuzlara elvedalar. ''Boşver ömrünün sayaları yırtılmaya devam ediyor günler geçtikçe ama sen hala eksik kalan yanlarınla dalga geçiyorsun'' olabilir mi mesela..
Off ner neyse ne. Yoruldu umutlarımın boğulmaz kulaçları. İsabetleri münasebetsiz kifayeler savurdum.Duruluğun karanlığı olmayan durgunluğu gibi uzaksın yolculukları yorgun uykusuzluklara. Sensizlik sankilerimde uçuşan bir kelebek sessizliği kanatlanıyorken kalbimin sayfalarını mı buruşturuyorum sanıyorsun. Gamzelerinin çukurlarında neşelenmiştim yıllarca güzelim. Karanlığın ortası mıyım artık kalbine? Gece ile arası bozuk olan sokak lambaları kadar kendi halinde mi hissediyorsun kendini? Böyle durumlarda çocukluk günlerine geri dönmek istediği zamanları yaşayamayacak mı sanki insan.. Elektrikler kesilecek bazen gözlerinde görmek istediklerinde. Bazen de yağmurlar hızlanacak her sen yokluğu koşullarına elverişsiz kalbimde....