Bir zamanlar sevdiğim adamlar

Sokak kedilerinin bile sığınacağı bir delik bulduğu şu gece yarısında, kalbim neden hiçbir yere ait değil diye düşünüyorum. Daha önce sevilmiştim ya, şimdi herhalde o tadı özlüyorum.
Sevilmeyen kalpler kilo alıyor galiba, hantallaşıyor bedenler gibi. Sevilmeyen kalplerde sağırlık başlıyor, körleşiyor, sessizleşiyor gittikçe.
Kararıyor sevilmeyen kalbin içi, dibi görünmeyen bir kuyu gibi soğuklaşıyor. O yüzden herhalde korkuyor yüreğim, ya bir daha sevilmezse diye ürktüğünden bu canhıraş çığlıkları…
Sevilmiyorsan, sev be kalbim! Sen öyle doludizgin sev birini, en azından sevmeyi unutmazsın. Sevmeyi unutmazsan belki sevilmeye de hak kazanırsın?
Bu gece yarısında garip bir dilek tutuyorum. Şimdi camı açacağım diyorum ve karşıma çıkacak ilk göz, benim kaderim olacak.. Komik değil mi? Komik tabii!
Bu gece yarısında, karanlığın sessizliğinde, bir mahalle arasındaki sokakta, hangi çift göze çarpabilir gözlerim? Ama aklıma gelen belki başıma gelir diye, bir hevesle o perdeyi aralıyorum.
Sokak sessiz, bütün evlerin ışıkları sönük, her yerde derin bir yalnızlık. Artık mevsim bahar bile değil, yaz ve yazın o sevemediğim yoğun sıcaklığı çoktan nemini geceye bırakmışken, içime bir hüzün çöküyor.
Sokak köpekleri nöbet tutuyor sokak lambasının altında, arada bir geçecek olan arabalara efelik edecekler. Onlar bile yaşadıkları yeri korurken, bir zamanlar sevdikleri kalbi koruyamayanlar geliyor aklıma. Onca sevişme sadece bir ses olarak kalmamıştır herhalde duvarda.
Hayat bu; belki yarın veya bir yıl sonra, bir zamanlar sevdiğim adamlarda evlerinin perdesini açıp, onu sevecek bir çift göz arayacaklar mutlaka!
​