R
Rüya Perisi
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Hep söylenir ya kelebek ömrü kadar mutluluk... Bazen de dua olur dillerde, mutluluk özlemi çekenler için... Mutluluk içinde mutluluk arayanlar!
Tıpkı denizin kıymetini bilmeyen balık misali... Hep bir koşula bağlıyoruz mutluluğu, bu olsun çok mutlu olacağım şuna ulaşayım o zaman benim için mutluluk...
Aslında zaten var olan bir şeyi aramaktan başka bir şey değil yaptığımız. Mutluluk sende, bende, herkeste...
Bazen ufacık bir tebessüm de, bazen bir anne şefkatinde, bazen tek bir sözde kısacası senin olduğun her yerde!
Galiba aramanın kendisini mutluluk olarak algılıyor ve koşullar öne sürerek onlara bağlayıveriyoruz... Ve ipin ucundakini çekmeye başlıyoruz büyük bir heyecanla, çünkü mutluluğu bağladık biz ona...
İp sonlanıyor ve mutluluk elimizde, hep özlemini duyduğumuz ve aradığımız...
Peki ömrü kaç gün, kaç dakika ve kaç saniye?
Çünkü daha da mutluluklar var önümüzde ipe bağlanacak hemen onları yakalamak gerekiyor! Aynı hazırlık aynı telaş bir sonraki mutluluk için... Peki elimizdekinin diğerlerinden daha değerli olduğunun idrakinde miyiz? Dahası ona hak ettiği ilgiyi gösteriyor muyuz?
Ya da bir sonrakini yakalamak uğruna bizde olanı, bizim olanı küstürüp, kaybettiğimizin farkında mıyız?
Mutluluk: Ne iplere bağlanacak kadar küçük ne de bulunduğunda küstürülecek kadar değersizdir! Öyle olsaydı her bir mutluluğu kelebekler kanatlarında taşıyor olmazdı!
Bir soluk, bir günlük ömürlerine onları taşıyacak olan kanatlarında... Küçücük rengarenk kanatları ve ömürleriyle insanları kıskandıracak ve çok şey öğretecek derecede mutluluğu yaşayan varlıklar!
İşte mutluluğu ipin ucunda arayanlarda kendilerinin olanı bırakıveriyorlar kelebeklerin kanatlarına, onlarınhayatları kadar süre veriyorlar kendi mutluluklarına...
(Bir kelebeğin kanatlarına bırakılmış mutluluk ve ömrü sadece bir soluk!)
Nurselin ŞİMŞEK