YaGmurTaneSi
Üye
-
- Katılım
- Ekim 2, 2014
-
- Mesajlar
- 660
-
- Tepkime puanı
- 0
-
- Puanları
- 266
-
- Yaş
- 40
Gerçeğinde saklanmanın bir anlamı olmalı, Gerçek gibi, Gerçekten sever gibi sevdaları, Gerçekten özler gibi, Gecelerden çalınan sahipsiz hatıraları Sahte yanlarından öper gibi..
Sabahları daha bir yalnız olmalı insan, Daha bir sevmeli aşk oyunlarını, Kültür şoku sevdalarını, Sevdalarından daha öteye uçurabilmeli, Gözyaşına kamuflaj yangınlarını, Sevdasına duyurabilmeli, İnsan…
Yağmurlarda sevdasına aşık olabilmeli, Aşk olmalı, aşk gibi, Ve sahteliğinde, Kurgusundaki binlerce yürekten Bir çırpıda tereddütsüz kaçabilmeli…
İnsan sevebilmeli,
Özlemeli gerçekten, Sevdası karaya oturmuş her sahtelikten, Beklemeden çekip gidebilmeli, Zor olsa da vazgeçebilmeli insan, Zor olsa da aşka dair her şeyden...
Sabahları daha bir yalnız olmalı insan, Daha bir sevmeli aşk oyunlarını, Kültür şoku sevdalarını, Sevdalarından daha öteye uçurabilmeli, Gözyaşına kamuflaj yangınlarını, Sevdasına duyurabilmeli, İnsan…
Yağmurlarda sevdasına aşık olabilmeli, Aşk olmalı, aşk gibi, Ve sahteliğinde, Kurgusundaki binlerce yürekten Bir çırpıda tereddütsüz kaçabilmeli…
İnsan sevebilmeli,
Özlemeli gerçekten, Sevdası karaya oturmuş her sahtelikten, Beklemeden çekip gidebilmeli, Zor olsa da vazgeçebilmeli insan, Zor olsa da aşka dair her şeyden...
Özlem…
İlk özlem ana rahmine düştüğümüz anda başlar.. dışarıdaki hayata çıkma çabasıyla… farkında olmadan neyi özlediğimizi bilmeden ilk kalp atışlarımızla bedenimizin ruhumuzun içine yerleşendir özlem.. Bir ana anne sıcaklığına duyulandır özlem ….masum, çaresiz, sadece beklenmez mi? Sıcak kollarında, sıcak bir nefesle uykuya dalmayı küçük beden.. İlk adım atışlar, ilk kelimeler, etrafı dünyayı tanıma telaşıdır özlem..Bizi nelerin beklediğini bilmeden büyüme telaşıdır… Evcilik oynamaya.. koşmaya arkadaşadır özlem..
Özlem..
İlk gençlik hayallerimizedir.. Bir masum mektuba.. bir bakışadır.. kaçamak el tutuşlara aşk oyunlarınadır.. oyunu ne olduğunu… dokunmanın acısını zevkini bilmeden.. Bir cafe de oturmayadır özlem.. kalp atışlarına mahçup bakışlara… okul kırmaya aşk uğruna…Sevgiyedir.. kalbimizi henüz keşfetmeden.. sevdayı henüz bilmeden..
Özlem…
Çocukluk, gençlik özlemini özlemeye özlem.. O masum sonu mutlu biten özlemler.. Çocukken bir çikolataya özlem..bayramlarda bir kırmızı pabuça duyulan özlem… alınca mutlu olunan.. hoyrat gençlikte aşka özlem… bir bakışta bir gülüşte kalbi durduran…. Sonsuzluk.. işte bu dedirten..
Özlem..
En mutlu özlem… sonu olan.. sonu özlediğinle biten.. varışı sevdan olan özlemler..
Özlem
Ya gelmeyeceğini, gelemeyeceğini bildiğine özlem… ya orada olduğunu bildiğin ses vermeyene özlem…. Ya özlemekten korkana özlem… ya yaşamaktan korkana özlem.. ya düşlere özlem.. ya yarını olmayacak aşklara özlem.. gideceğini bilerek sevilene özlem.. Yaşanamayacaklara özlem… İşte sonu olmayan özlem.. İşte vazgeçilemeyen özlem.. işte çaresiz bekleyişe özlem.. İnsanın içini acıtan… boşlukta yaşanan özlemler… Peki var mı bu özlemin sonu…? biter mi….? bu özlem.. Söz verirsin kendine özlemeyeceğim diye… tutulur mu bu söz…..? Kalbindeki özleme söz geçer mi……?
İlk özlem ana rahmine düştüğümüz anda başlar.. dışarıdaki hayata çıkma çabasıyla… farkında olmadan neyi özlediğimizi bilmeden ilk kalp atışlarımızla bedenimizin ruhumuzun içine yerleşendir özlem.. Bir ana anne sıcaklığına duyulandır özlem ….masum, çaresiz, sadece beklenmez mi? Sıcak kollarında, sıcak bir nefesle uykuya dalmayı küçük beden.. İlk adım atışlar, ilk kelimeler, etrafı dünyayı tanıma telaşıdır özlem..Bizi nelerin beklediğini bilmeden büyüme telaşıdır… Evcilik oynamaya.. koşmaya arkadaşadır özlem..
Özlem..
İlk gençlik hayallerimizedir.. Bir masum mektuba.. bir bakışadır.. kaçamak el tutuşlara aşk oyunlarınadır.. oyunu ne olduğunu… dokunmanın acısını zevkini bilmeden.. Bir cafe de oturmayadır özlem.. kalp atışlarına mahçup bakışlara… okul kırmaya aşk uğruna…Sevgiyedir.. kalbimizi henüz keşfetmeden.. sevdayı henüz bilmeden..
Özlem…
Çocukluk, gençlik özlemini özlemeye özlem.. O masum sonu mutlu biten özlemler.. Çocukken bir çikolataya özlem..bayramlarda bir kırmızı pabuça duyulan özlem… alınca mutlu olunan.. hoyrat gençlikte aşka özlem… bir bakışta bir gülüşte kalbi durduran…. Sonsuzluk.. işte bu dedirten..
Özlem..
En mutlu özlem… sonu olan.. sonu özlediğinle biten.. varışı sevdan olan özlemler..
Özlem
Ya gelmeyeceğini, gelemeyeceğini bildiğine özlem… ya orada olduğunu bildiğin ses vermeyene özlem…. Ya özlemekten korkana özlem… ya yaşamaktan korkana özlem.. ya düşlere özlem.. ya yarını olmayacak aşklara özlem.. gideceğini bilerek sevilene özlem.. Yaşanamayacaklara özlem… İşte sonu olmayan özlem.. İşte vazgeçilemeyen özlem.. işte çaresiz bekleyişe özlem.. İnsanın içini acıtan… boşlukta yaşanan özlemler… Peki var mı bu özlemin sonu…? biter mi….? bu özlem.. Söz verirsin kendine özlemeyeceğim diye… tutulur mu bu söz…..? Kalbindeki özleme söz geçer mi……?
Özlem sevgidir…
Özlem güçtür..
Özlem var oluştur.
Özlem sevdandır..
Özlem bekleyiştir…
Özlem içindeki acıdır..
Özlem özlememeyi hasrettir..
Özlem özlemeyeni özlemektir..
Özlem özleyeni özlemektir…
Özlem gelemem diyeni bekleme gücüdür..
Özlem gidene ağıttır..
Özlem sevdana söz vermektir..
Özlem kalbine söz geçirememektir.
Özlem kaçış değil var oluştur…
Özlem çaresizlik değil çaredir..
Özlem vazgeçmemektir.
Özlem kelimelerin yetersiz kaldığı andır.
Özlem sessizliğin çığlığıdır..
Özlem yaşamındır..
Özlem gelmeyeceğini bilerek bekleyebilmektir.
Özlem siyah gecelerde siyahın izi kalabilmektir..
Ve artık..
Özlem...
Oysa;
bir martı öldü bugün.. İstanbul vapurunun ardında çırparken kanatlarını yüreğimdeki ince sızıları nerden bileceklerdi... ölüm sundun bir martıya daha… sitem yağdı karayellerin getirdiği bulutlardan kanadım, kanadım öyle ki....
kırmızıya boyandı boğazın, küfürbaz dalgaları.... bir martı öldü bu gün..
ölen martının kanadındaydı sevgi ve özlem aşk, merhamet ve hissiyat ödünç verdiğim martının ak kanatlarındaydı.
ve dayanamadı bunca ağırlığa ihtiyarlayan martı... bıraktı kendini benli seyreden istanbulun ardına dalgalar saldırdı evvela ardından bulutla dövdü saçlarımı eskidim, yaşlandım ve tükendi çırpınan son umutlarım...
kırmızıya boyandı boğazın, küfürbaz dalgaları.... bir martı öldü bu gün..
ölen martının kanadındaydı sevgi ve özlem aşk, merhamet ve hissiyat ödünç verdiğim martının ak kanatlarındaydı.
ve dayanamadı bunca ağırlığa ihtiyarlayan martı... bıraktı kendini benli seyreden istanbulun ardına dalgalar saldırdı evvela ardından bulutla dövdü saçlarımı eskidim, yaşlandım ve tükendi çırpınan son umutlarım...
ah nasıl özlem kokuyor uzaklar bir bilsen...
Dağlarından üzerime çökmüş
bulutların aralıklarından sızıyordu,
yeni günün mavi ışıkları…….
okurken sen,
yıldızların dizilimini..
tamam
denizdesin biliyorum ama,
Çiğ Damlası düşüyor
Gülkokulu yüreğinden
Martıların ıslak kanatlarını Dağlar
Hep Özlem..