Birkaç senenin ardından geldim yine sayfama, biraz ürkek ve çekingenlik var ama.. çokça yaşanmışlık hikayeleri oluştu birkaç senede, nereden başlayayım bilmiyorum ki..
Çok şeyler değişti, çok şeyler yitip gitti, hep hüzün hep acı dolu.. ve deprem felaketi sonrası hiç yazmadım, uğramadım buralara, içim buruk ve kırgın maalesef.. hayatta varolan şeylerin bir an da yok olması üzücü, tanıdığın, sesini duyduğun, vakit geçirdiğin kişilerin hayatta olmaması, çaresizce yok oluşu fazlasıyla yıpratıcı.
Ve hâlâ insanlar çaresiz, hâlâ sokakta ve yalnız, söylenen kötü kaderine terk edilmiş.. her şeye kudreti yeten kişi de izliyor bizler gibi.. hayat acımasız, ve en kötü şartlarda hep yalnızsın.. bizler hayatına devam ederken, toparlarken, çaresizce yaşam savaşı veren herkesi unuttuk.. evet yaşam devam ediyor, edecek.. ama daha onurlu olsa.. herkes için..
Bir şeyleri değiştirme gücü vardır insanın, ama her şeyi değiştirme şansı yok.. yapabilecekleri sınırlıdır, ve hep başkalarından bekleriz yapılması gerekenleri, bir el uzatmak, bir adım atmak bu kadar zor olmamalı.. ama yapmıyoruz.. ve gün sonunda kötü olan her şeye üzülüyoruz, bir süre sonra her şey normale dönüyor.. hiçbir şey değişmiyor.. kısır döngü..
Ve bir gün bu dünyadan göçüp gideceğim, ne yaşarsam yaşayayım kırgın gideceğim..